Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: «Μέριμνα διά την δημιουργίαν του Θεού»

Τόν ἐρχό­με­νον μῆνα, μεταξύ 5ης καί 8ης Ἰουνίου, τό Οἰκου­με­νι­κόν Πατριαρ­χε­ῖον διορ­γα­νώ­νει ἓνα διεθνές, διε­πι­στη­μο­νι­κόν καί δια­θρη­σκεια­κόν οἰκο­λο­γι­κόν συμπό­σιον εἰς νήσους τοῦ Σαρω­νι­κοῦ κόλπου. Τό συμπό­σιον εἶναι τό 9ον μιᾶς σειρᾶς συναφῶν συνα­ντή­σεων, ἀπό τοῦ ἔτους 1995, αἱ ὁποῖαι συνε­κέ­ντρω­σαν δια­κε­κρι­μέ­νους ἐκπρο­σώ­πους ἐκκλη­σιῶν καί θρη­σκειῶν, θεο­λό­γους καί εἰδι­κούς ἐπι­στή­μο­νας, καθώς καί πολι­τι­κούς καί δημο­σιο­γρά­φους, διά νά διε­ρευ­νή­σουν τάς δια­φό­ρους τοπικάς περι­βαλ­λο­ντι­κάς προ­κλή­σεις, αἱ ὁποῖαι μαστί­ζουν τό Αἰγαῖον, τόν Εὔξει­νον Πόντον, τόν Δού­να­βιν, τήν Ἀδρια­τι­κήν, τήν Βαλ­τι­κήν, τόν Ἀμα­ζό­νιον, τήν Ἀρκτι­κήν καί τόν Μισι­σι­πήν. Τό παρόν συμπό­σιον φέρει τόν τίτλον «Γιά μιά πιό Πράσινη Ἀττική: Δια­τή­ρηση τοῦ πλανήτη καί προ­στα­σία τοῦ κόσμου».

Ὄντως, κατά τάς τελευ­ταίας τρεῖς δεκα­ε­τίας, τό Οἰκου­με­νι­κόν Πατριαρ­χε­ῖον ἐπι­ση­μαί­νει καί ἐπι­μέ­νει εἰς τάς πνευ­μα­τι­κάς ρίζας τῆς οἰκο­λο­γι­κῆς κρίσεως, τονί­ζο­ντας ταὐτο­χρό­νως τήν στενήν ἀλλη­λε­ξάρ­τη­σιν ἀνθρω­πό­τη­τος καί φύσεως. Ἐπι­πλέον, ὑπο­γραμ­μί­ζει πώς ἡ ἀπα­ραί­τη­τος πνευ­μα­τική ἀλλαγή τῆς στάσεώς μας ἀπέ­να­ντι εἰς τήν δημιουρ­γίαν τοῦ Θεοῦ ἀπαιτεῖ συνάμα δέσμευ­σιν καί συνερ­γα­σίαν ὅλων τῶν κοι­νω­νι­κῶν τομέων καί τῶν ἐπι­στη­μῶν. Μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου, ἔχει ἀσφαλῶς καταστῇ πλέον σαφές ὅτι οὐδείς δύναται μόνος του νά ἀντι­με­τω­πίσῃ τήν οἰκο­λο­γι­κήν κρίσιν τοῦ πλα­νή­του μας. Τό  ζητού­με­νον εἶναι ἡ συνερ­γα­σία καί ὄχι ὁ ἀντα­γω­νι­σμός. Ὀφεί­λο­μεν δηλαδή νά συνερ­γα­σθῶμεν μέ ἕνα συντο­νι­σμέ­νον καί ἀλλη­λο­συ­μπλη­ρω­μα­τι­κόν τρόπον. Διότι αἱ ἐν δυνάμει συνέ­πειαι τῆς τυχόν ἀπρα­ξίας μας δέν μᾶς ἐπι­τρέ­πουν νά συνε­χί­σω­μεν μέ τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον δρῶμεν μέχρι σήμερον.

Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι καί ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον συμ­με­τέ­σχο­μεν προ­σω­πι­κῶς καί ἐνεργῶς εἰς τήν δια­δι­κα­σίαν, ἡ ὁποία ὡδήγησε τελικῶς εἰς τήν ἱστο­ρι­κήν συμ­φω­νίαν τῶν Παρι­σίων τοῦ Δεκεμ­βρίου τοῦ ἔτους 2015. Ἐν τῷ πνεύ­ματι τούτῳ, τό Οἰκου­με­νι­κόν Πατριαρ­χε­ῖον διορ­γα­νώ­νει τό παρόν συμπό­σιον διά νά διε­ρευ­νήσῃ τά ποικίλα περι­βαλ­λο­ντικά προ­βλή­ματα εἰς τήν περιο­χήν τῆς Ἀττικῆς καί τάς νήσους τοῦ Σαρω­νι­κοῦ, ἐξε­τά­ζο­ντας τάς σχέσεις μεταξύ οἰκο­λο­γίας καί οἰκο­νο­μίας, ἀλλά καί μεταξύ πτω­χείας καί προ­σφυ­γι­κῆς κρίσεως, ἰδιαι­τέ­ρως ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν πιε­στι­κῶν κοι­νω­νι­κῶν καί παγκο­σμίων προ­κλή­σεων τῆς ἐποχῆς μας.

Τό πῶς βλέ­πο­μεν τήν κτίσιν καθο­ρί­ζει συνάμα καί τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον συμπε­ρι­φε­ρό­μεθα πρός αὐτήν, τό ἐάν δηλαδή θά τήν σεβα­σθῶμεν ἤ θά τήν ἐκμε­ταλ­λευ­θῶμεν. Αἱ ἐπι­λο­γαί καί αἱ πράξεις τῶν κατοί­κων τῆς Δύσεως ἔχουν σαφῆ καί ἄμεσον σχέσιν μέ τήν πεῖναν καί τήν πτω­χείαν εἰς τόν ὑπό­λοι­πον πλα­νή­την. Πρό­κει­ται περί μιᾶς πολύ ἁπλῆς μαθη­μα­τι­κῆς ἐξι­σώ­σεως καί ταυ­το­χρό­νως περί μιᾶς θεμε­λιώ­δους ἱεραρ­χή­σεως τῶν πνευ­μα­τι­κῶν ἀξιῶν!

Κατά συνέ­πειαν, ἐνῶ ἀφ᾽ ἑνός κατα­γρά­φε­ται σημα­ντική πρόοδος εἰς τήν εὐαι­σθη­το­ποί­η­σιν σχε­τι­κῶς μέ τήν κλι­μα­τι­κήν ἀλλαγήν καί τήν βιώ­σι­μον δια­βί­ω­σιν εἰς τόν ἱστο­ρι­κόν καί πανέ­μορ­φον ἑλλα­δι­κόν χῶρον, ἀφ᾽ ἑτέρου ὑπάρ­χουν ἀκόμη πολλά, τά ὁποῖα πρέπει νά συμβοῦν, προ­κει­μέ­νου, ἐπί παρα­δείγ­ματι, νά ἀντι­με­τω­πι­σθῇ τό πρό­βλημα τῶν χώρων ὑγειο­νο­μι­κῆς ταφῆς ἀπορ­ριμ­μά­των εἰς τήν περιο­χήν τῆς Ἀττικῆς, καθώς καί τῆς συσ­σω­ρεύ­σεως πλα­στι­κῶν, ἡ ὁποία ἀπειλεῖ τήν θαλασ­σίαν ζωήν εἰς τόν Σαρω­νι­κόν.

Ἡ φροντίς, λοιπόν, διά τήν δημιουρ­γίαν τοῦ Θεοῦ πρέπει νά μᾶς ὁδηγήσῃ εἰς τόν σεβα­σμόν ὅλης τῆς φύσεως καί ὅλων τῶν ἀνθρώ­πων. Ἐξ ἄλλου, αὐτό εἶναι τό κεντρι­κόν σημεῖον ἀνα­φο­ρᾶς δι᾿ ὅσα πράτ­το­μεν, ὁ καθείς ἐξ ἡμῶν ἐκ τῆς ἰδικῆς του σκοπιᾶς καί συμ­φώ­νως πρός τήν εὐθύνην του: ὁ πιστός καί ἀκόμη ὁ ἄπιστος, ὁ ἐπι­στή­μων καί ὁ εἰδι­κευό­με­νος, ὁ πολι­τι­κός ἀλλά καί ὁ δια­δη­λω­τής. Εἰ δ᾿ ἄλλως δέν δυνά­μεθα πραγ­μα­τι­κῶς νά ἰσχυ­ρι­ζώ­μεθα ὅτι μᾶς ἐνδια­φέ­ρει ὁ κόσμος ἤ ὁ συνάν­θρω­πός μας. Εἶναι δέ ἐπί πλέον βέβαιον ὅτι θά κρι­θῶμεν ἀπό τήν ποιό­τητα τοῦ κόσμου τόν ὁποῖον θά κλη­ρο­δο­τή­σω­μεν εἰς τάς μελ­λο­ντι­κάς γενεάς.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον συνερ­γα­ζό­μεθα στενῶς μέ θρη­σκευ­τι­κούς καί πολι­τι­κούς ἡγέτας διά τήν ἀντι­με­τώ­πι­σιν τῆς κλι­μα­τι­κῆς ἀλλαγῆς. Ἐν τῷ πνεύ­ματι τούτῳ, τόν Σεπτέμ­βριον τοῦ 2017, ἀπηυ­θύ­να­μεν κοινόν Μήνυμα μέ τήν Αὐτοῦ Ἁγιό­τητα τόν Πάπαν Φρα­γκῖσκον, ἐπι­ση­μή­να­ντες ὅτι «δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ εἰλι­κρι­νής καί μόνιμος ἐπί­λυ­σις τῆς προ­κλή­σεως τῆς οἰκο­λο­γι­κῆς κρίσεως καί τῆς κλι­μα­τι­κῆς ἀλλαγῆς, ἐάν ἡ ἀντα­πό­κρι­σις δέν εἶναι συντο­νι­σμένη καί συστη­μα­τική, ἐάν ἡ εὐθύνη δέν εἶναι κοινή καί ἄν δέν δώσωμεν προ­τε­ραιό­τητα εἰς τήν ἀλλη­λεγ­γύην καί τήν ἀγάπην».

Στόχος, λοιπόν, τοῦ συμπο­σίου μας εἰς τάς ἀρχάς Ἰουνίου εἶναι, ἀκριβῶς, νά ἐμπνεύσῃ τάς καρδίας καί νά ἀφυ­πνίσῃ τόν νοῦν ὃλων τῶν συμπο­λι­τῶν καί συναν­θρώ­πων μας, νά ἀπο­τε­λέσῃ ἀφε­τη­ρίαν διά μίαν οὐσια­στι­κο­τέ­ραν συζή­τη­σιν μεταξύ ὑπευ­θύ­νων προ­σώ­πων καί θεσμῶν, καθώς ἐπίσης καί νά προ­ω­θήσῃ μίαν συλ­λο­γι­κήν καί συντο­νι­σμέ­νην προ­σπά­θειαν διά τήν δια­τή­ρη­σιν καί τήν φρο­ντίδα τοῦ πλα­νή­του μας ὡς θεῖον δῶρον δι᾿ ὅλους τούς ἀνθρώ­πους καί ὡς ἱερᾶς κλη­ρο­νο­μίας διά τάς ἐρχο­μέ­νας γενεάς.