“Η Ρόδος άνοιξε μια μεγάλη αγκαλιά για τον Βαγγέλη” – Εκ βαθέων εξομολόγηση της μητέρας του στην “δ”

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Πριν από πε­ρί­που δύο μήνες, η Ρόδος άνοι­ξε μια με­γά­λη αγκα­λιά για τον Βαγ­γέ­λη Γκο­τζάη και έγινε μια τε­ρά­στια κι­νη­το­ποί­η­ση για να βρε­θεί συμ­βα­τός δότης μυ­ε­λού των οστών.

Ο Βαγ­γέ­λης, πέ­ρα­σε τα 13 του γε­νέ­θλια, στις 14 Μαΐου, στο Νο­σο­κο­μείο «Ελ­πί­δα», όπου νο­ση­λεύ­ε­ται με λευ­χαι­μία τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, για δεύ­τε­ρη φορά έπει­τα από υπο­τρο­πή,  με την ελ­πί­δα να βγει νι­κη­τής ανυ­πο­μο­νώ­ντας να γυ­ρί­σει σύ­ντο­μα στη Ρόδο.

Η μη­τέ­ρα του, Στέλ­λα Σα­ρά­ντου, μί­λη­σε στην «δη­μο­κρα­τι­κή» μέσα από το Νο­σο­κο­μείο «Ελ­πί­δα» και μέσω της συ­νέ­ντευ­ξής της, εκ­φρά­ζει τις ευ­χα­ρι­στί­ες της σε όλους εκεί­νους που αντα­πο­κρί­θη­καν στο κά­λε­σμα της «Ρο­δαυ­γής» και έσπευ­σαν να βοη­θή­σουν τον Βαγ­γέ­λη.

Σή­με­ρα, μοι­ρά­ζε­ται μαζί μας, τις αγω­νί­ες της, τις ελ­πί­δες της και τις δυ­σκο­λί­ες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς της.

Μετρά, όπως λέει, μαζί με τον γιο της, τις ώρες και τις ημέ­ρες μέχρι να μά­θουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα της με­τα­μό­σχευ­σης στην οποία υπο­βλή­θη­κε ο Βαγ­γέ­λης στις 3 Μαΐου, και εύ­χε­ται όλα να πάνε καλά για να μπο­ρέ­σουν να γυ­ρί­σουν στη Ρόδο και να στή­σουν ξανά το σπίτι τους από την αρχή – για δεύ­τε­ρη φορά- αφού η οι­κο­γέ­νεια ξε­σπι­τώ­θη­κε και ζει στην Αθήνα για να είναι δίπλα στο παιδί.

• Να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την υγεία του Βαγ­γέ­λη. Πώς είναι σή­με­ρα το παιδί;

Ο Βαγ­γέ­λης έκανε με­τα­μό­σχευ­ση μυ­ε­λού των οστών στις 3 Μαΐου με μό­σχευ­μα που πήραν από εμένα.

• Εσείς ήσα­σταν ο συμ­βα­τός δότης;

Ως μη­τέ­ρα, όπως και ο μπα­μπάς του, εί­μα­στε συμ­βα­τοί κατά 50%. Επει­δή όμως ο σύ­ζυ­γός μου δεν μπο­ρού­σε να γίνει δότης, έδωσα εγώ μυελό των οστών στο παιδί μου και ευ­χό­μα­στε να πάνε όλα καλά.

• Πότε θα γνω­ρί­ζε­τε αν θα αντα­πο­κρι­θεί ο ορ­γα­νι­σμός στο μό­σχευ­μα;

Θα γνω­ρί­ζου­με σε λίγες ημέ­ρες, μας είπαν ότι πρέ­πει να πε­ρά­σουν 20 ημέ­ρες από την ημέρα που έγινε η με­τα­μό­σχευ­ση. Πε­ρι­μέ­νου­με με αγω­νία…

• Πότε ξε­κί­νη­σε όλη αυτή η πε­ρι­πέ­τεια;

Το 2014 δια­γνώ­στη­κε ο Βαγ­γέ­λης με λευ­χαι­μία, εί­χα­με κάνει όλες τις απα­ραί­τη­τες θε­ρα­πεί­ες, το παιδί έγινε καλά επι­στρέ­ψα­με στη Ρόδο και ξε­κι­νή­σα­με και πάλι την ζωή μας από την αρχή. Δυ­στυ­χώς όμως, μέσα σε λι­γό­τε­ρο από έναν χρόνο, ο Βαγ­γέ­λης υπο­τρο­πί­α­σε. Και ξε­κί­νη­σε μια νέα πε­ρι­πέ­τεια που ελ­πί­ζου­με κι αυτή να τε­λειώ­σει σύ­ντο­μα και να γυ­ρί­σου­με στο σπίτι μας…

• Πώς αντι­λη­φθή­κα­τε ότι το παιδί νό­ση­σε;

Εχανε βάρος, είχε χλω­μιά­σει, δεν είχε διά­θε­ση να παί­ξει…

• Κι έτσι πή­γα­τε στον για­τρό.

Ναι. Κά­να­με μια σειρά εξε­τά­σεις. Στην αρχή νό­μι­ζαν οι για­τροί ότι ήταν ίωση, όμως μετά από μία εβδο­μά­δα, αφού ολο­κλη­ρώ­θη­καν οι εξε­τά­σεις, μας ει­δο­ποί­η­σαν ότι πρέ­πει να φύ­γου­με επει­γό­ντως στην Αθήνα.

• Φτά­νε­τε λοι­πόν και στην Αθήνα και κά­νε­τε ει­σα­γω­γή στο «Ελ­πί­δα»;

Ναι. Μπαί­νου­με στο νο­σο­κο­μείο, κά­νου­με κι άλλες εξε­τά­σεις και μας λένε ότι το παιδί πά­σχει από λευ­χαι­μία. Μεί­να­με μέσα αρ­κε­τούς μήνες για να γίνει η θε­ρα­πεία και τον Σε­πτέμ­βριο του 2015 μας είπαν ότι όλα είναι καλά, κι έτσι γυ­ρί­σα­με στην Ρόδο. Βέ­βαια το παιδί ήταν υπό πα­ρα­κο­λού­θη­ση, πη­γαι­νο­ερ­χό­μα­σταν από την Αθήνα για την φαρ­μα­κευ­τι­κή του αγωγή, αλλά δεν χρεια­ζό­ταν να μέ­νου­με άλλο εκεί.

• Και πότε υπο­τρο­πί­α­σε το παιδί;

Μέχρι τον Οκτώ­βριο του 2016, όλα ήταν καλά, οι εξε­τά­σεις του ήταν κα­θα­ρές. Στις εξε­τά­σεις όμως του Νο­εμ­βρί­ου του 2016, στις 26 του μηνός, οι για­τροί μας ανα­κοί­νω­σαν ότι το παιδί υπο­τρο­πί­α­σε…

• Και ξε­κί­νη­σε ένας νέος αγώ­νας ζωής…

Μπή­κα­με στο νο­σο­κο­μείο πάλι και ξε­κι­νή­σα­με νέες θε­ρα­πεί­ες από την αρχή. Την τε­λευ­ταία θε­ρα­πεία δεν την κά­να­με ποτέ, γιατί δεν άντε­χε άλλο ο ορ­γα­νι­σμός του Βαγ­γέ­λη. Μας είπαν οι για­τροί ότι δεν θα αντέ­ξει το παιδί να ολο­κλη­ρώ­σει τις θε­ρα­πεί­ες… Κι έτσι μόνη μας λύση και ελ­πί­δα, ήταν η με­τα­μό­σχευ­ση μυ­ε­λού των οστών. Η «Ρο­δαυ­γή» στά­θη­κε και στέ­κε­ται δίπλα μας όλο αυτό το διά­στη­μα. Η πρό­ε­δρός της Κα­τε­ρί­να Πα­πα­χα­τζή, έκανε με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση και απηύ­θυ­νε έκ­κλη­ση στους Ρο­δί­τες οι οποί­οι μα­ζι­κά πήγαν στο Νο­σο­κο­μείο να δώ­σουν δείγ­μα για τον Βαγ­γέ­λη και τους ευ­χα­ρι­στώ όλους μέσα από την καρ­διά μου. Δυ­στυ­χώς, παρά την με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση, δεν βρέ­θη­κε ιστο­συμ­βα­τός δότης από την Ρόδο. Βρέ­θη­κε όμως ένας συμ­βα­τός δότης στην Γερ­μα­νία, ο οποί­ος ποτέ δεν αντα­πο­κρί­θη­κε, και οι ημέ­ρες περ­νού­σαν. Οι για­τροί μάς είπαν ότι δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με άλλο, η υγεία του Βαγ­γέ­λη επι­δει­νω­νό­ταν, κι έτσι πήραν μυελό των οστών από εμένα.

• Και τώρα πε­ρι­μέ­νε­τε τα απο­τε­λέ­σμα­τα…

Ναι.

• Εχετε κι άλλα παι­διά;

Ναι, έχω ένα ακόμα αγο­ρά­κι 5 ετών. Μένει με τον μπα­μπά του σε ένα μικρό σπίτι που ενοι­κιά­σα­με εδώ στην Αθήνα.

• Με­τα­κό­μι­σε όλη η οι­κο­γέ­νεια στην Αθήνα;

Ναι, αφή­σα­με το σπίτι μας στη Ρόδο. Δεν εί­χα­με την δυ­να­τό­τη­τα να πλη­ρώ­νου­με ενοί­κιο και στη Ρόδο κι εδώ. Ο σύ­ζυ­γός μου, λόγω προ­βλή­μα­τος υγεί­ας, δεν μπο­ρεί να ερ­γα­στεί. Ερ­γα­ζό­μουν μόνο εγώ στη Ρόδο και τα βγά­ζου­με πέρα πολύ δύ­σκο­λα. Αφή­σα­με το σπίτι μας, δώ­σα­με κά­ποια πράγ­μα­τα, κά­ποια άλλα τα πε­τά­ξα­με και ήρ­θα­με στην Αθήνα με μια βα­λί­τσα με ρούχα. Αυτά μόνο φέ­ρα­με. Εγώ μένω στην «Φλόγα» γιατί ο Βαγ­γέ­λης με χρειά­ζε­ται δίπλα του και ο σύ­ζυ­γός μου μένει με το άλλο μας παιδί σε ένα σπίτι που ενοι­κί­α­σε για 180 ευρώ τον μήνα.

• Ξε­σπι­τω­θή­κα­τε για δεύ­τε­ρη φορά λοι­πόν.

Δεν γι­νό­ταν δια­φο­ρε­τι­κά. Επρε­πε να αφή­σου­με το σπίτι, δεν μπο­ρού­σα να πλη­ρώ­νω το ενοί­κιο. Ακόμα κι όταν ερ­γα­ζό­μουν στη Ρόδο, έπαιρ­να 400 με 500 ευρώ και έπρε­πε να συ­ντη­ρή­σω όλη την οι­κο­γέ­νεια. Δεν μπο­ρού­σα να δου­λέ­ψω πε­ρισ­σό­τε­ρο, διότι έπρε­πε να πη­γαι­νο­έρ­χο­μαι από την Αθήνα για τις θε­ρα­πεί­ες του Βαγ­γέ­λη. Όταν, λοι­πόν, έπρε­πε να ξα­να­νέ­βου­με στην Αθήνα, έψα­χνα για μια απο­θή­κη να αφήσω τα πράγ­μα­τά μου αλλά δεν μπο­ρού­σα­με να πλη­ρώ­νου­με κι εκεί ενοί­κιο και στην Αθήνα ενοί­κιο. Ετσι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τά μας, από τα λίγα που εί­χα­με, κα­τέ­λη­ξαν στα σκου­πί­δια.

• Αρα, αυτή τη στιγ­μή δεν ερ­γά­ζε­ται κα­νέ­νας από τους δύο.

Ακρι­βώς. Εγώ δεν μπορώ να δου­λέ­ψω γιατί πρέ­πει να είμαι δίπλα στο παιδί μου, με χρειά­ζε­ται. Ο σύ­ζυ­γός μου, πέρα από το πρό­βλη­μα υγεί­ας που αντι­με­τω­πί­ζει στην μέση του, πρέ­πει να φρο­ντί­ζει το μι­κρό­τε­ρο παιδί μας. Είναι αδύ­να­τον να ερ­γα­στού­με.

• Και πώς συ­ντη­ρεί­στε όλο αυτό το διά­στη­μα;

Ολο αυτό το διά­στη­μα στέ­κε­ται δίπλα μας η Κα­τε­ρί­να Πα­πα­χα­τζή από την «Ρο­δαυ­γή» και θέλω να την ευ­χα­ρι­στή­σω δη­μό­σια για όσα έχει κάνει για εμάς. Το σχο­λείο του Βαγ­γέ­λη, το 7ο Γυ­μνά­σιο Ρόδου συ­γκέ­ντρω­σε χρή­μα­τα και μας έστει­λε, όπως και η «Φλόγα». Το 2016, όταν το παιδί ήταν ακόμα καλά, διε­κό­πη το επί­δο­μα που λαμ­βά­να­με. Τώρα ετοι­μά­σα­με ξανά τα χαρ­τιά για το επί­δο­μα, αλλά πρέ­πει να πάω στη Ρόδο για να τα υπο­βά­λω, όμως αυτό δεν γί­νε­ται. Δεν μπορώ να αφήσω το παιδί μου με­τα­μο­σχευ­μέ­νο στο Νο­σο­κο­μείο της Αθή­νας για να πάω στη Ρόδο να κάνω τα χαρ­τιά. Είναι δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα εδώ…

• Το παιδί, τι σας λέει;

Το παιδί ρω­τά­ει συ­νέ­χεια πότε θα βγει από το Νο­σο­κο­μείο, πότε θα τε­λειώ­σουν οι θε­ρα­πεί­ες, γιατί έπρε­πε να κάνει με­τα­μό­σχευ­ση… Θέλει να επι­στρέ­ψει στη Ρόδο… Δεν ξέρω πότε όμως θα γυ­ρί­σου­με. Προ­έ­χει να πάνε όλα καλά με το παιδί.

• Να πάνε όλα καλά και μετά να αρ­χί­σε­τε την ζωή σας πάλι από την αρχή.

Ναι. Να γίνει ο Βαγ­γέ­λης καλά, αυτό μας εν­δια­φέ­ρει. Να γίνει καλά και να γυ­ρί­σου­με στη Ρόδο, να βρω δου­λειά και να φτιά­ξου­με πάλι το σπίτι μας από την αρχή.

• Τι σκέ­φτε­στε όλο αυτό το διά­στη­μα;

Πολλά… Θέλω να πάνε όλα καλά.

• Ου­σια­στι­κά στο Νο­σο­κο­μείο, είστε το παιδί σας κι εσείς, 24 ώρες το 24ωρο. Ποιος δίνει δύ­να­μη σε ποιον;

Ο ένας στον άλλον. Εγώ στο παιδί μου και το παιδί μου σε εμένα. Με­τρά­με μαζί τις ημέ­ρες που περ­νούν, τις ώρες… Μέχρι να πε­ρά­σει ο και­ρός και να δούμε τα απο­τε­λέ­σμα­τα της με­τα­μό­σχευ­σης.

• Ποιοι στέ­κο­νται δίπλα σας;

Η Κα­τε­ρί­να από την «Ρο­δαυ­γή», η φι­λό­λο­γος του Βαγ­γέ­λη και ένας συμ­μα­θη­τής του μας νοιά­ζο­νται στο τη­λέ­φω­νο συ­νέ­χεια. Εν­δια­φέ­ρο­νται να μά­θουν για την υγεία του παι­διού, πώς πάει… Σπά­νια θα χτυ­πή­σει το τη­λέ­φω­νο από άλ­λους αν­θρώ­πους.

• Πώς περ­νά­ει η ημέρα σας μέσα στο Νο­σο­κο­μείο;

Κά­θο­μαι με το παιδί όλη μέρα. Κάνω κά­ποιες δου­λειές στο δω­μά­τιο που μένω και επι­στρέ­φω στο παιδί. Ερ­χε­ται για λίγο ο σύ­ζυ­γός μου με το μι­κρό­τε­ρο παιδί και φεύ­γουν πάλι…

• Πώς περ­νά­ει η μέρα του Βαγ­γέ­λη;

Αυτή την πε­ρί­ο­δο είναι δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα… Πο­νά­ει, δεν μπο­ρεί να μι­λή­σει γιατί έχει πάθει στο­μα­τί­τι­δα, είναι με υψηλό πυ­ρε­τό… Πριν μι­λού­σε με τον φίλο του κα­θη­με­ρι­νά. Τώρα δεν μπο­ρεί να κάνει ούτε αυτό, μέχρι να συ­νέλ­θει.

• Ο μι­κρού­λης, τι λέει για τον αδελ­φό του; Πώς το βιώ­νει όλο αυτό;

Ο μι­κρός κάθε φορά που έρ­χε­ται, το μόνο που με ρω­τά­ει είναι αν είναι καλά ο Βαγ­γέ­λης…

 

Οσοι επι­θυ­μούν να στη­ρί­ξουν με οποιον­δή­πο­τε τρόπο την οι­κο­γέ­νεια του Βαγ­γέ­λη, μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νούν με την μη­τέ­ρα του στο τη­λέ­φω­νο 6948 715113.