“Το μεγάλο στοίχημα της νέας ελληνικής Κυβέρνησης είναι πρωτίστως πολιτικό και ιδεολογικό”

Σε όλα τα εθνικά αλλά και σε Ευρω­παικά τηλε-παράθυρα, διά­φο­ροι πολι­τι­κοί εκφρα­στές του χθες «κατα­κε­ραυ­νώ­νουν» την νεο­σχη­μα­τι­σθείσα κυβέρ­νηση επειδή δεν κατά­φερε μέσα σε δύο μήνες να επα­νορ­θώ­σει όσα επί δεκα­ε­τίες κατέ­στρε­φαν οι πολι­τι­κοί τους φίλοι.

Όλοι αυτοί, εντός και εκτός τειχών, αφού πρώτα συστη­μα­τικά απο­σά­θρω­σαν τον παρα­γω­γικό ιστό της χώρας (χρειά­στη­καν δεκα­ε­τίες γι’ αυτό), αφού έριξαν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες -κυρίως νέους και γυναίκες- στην ανεργία, αφού κατά­φε­ραν να εκδιώ­ξουν από τη χώρα χιλιά­δες νέους επι­στή­μο­νες, τώρα «σκίζουν τα ιμάτιά τους» που η νέα Κυβέρ­νηση δεν κατά­φερε, στις λίγες εβδο­μά­δες της θητείας της, να αντι­με­τω­πί­σει την οικο­νο­μική κρίση και τη κεφα­λαιακή στε­νό­τητα της χώρας!

Ταυ­τό­χρονα, με αφορμή την πολι­τική αλλαγή στην Ελλάδα, οι ίδιοι συντη­ρη­τι­κοί κύκλοι με τους πολι­τι­κούς και οικο­νο­μι­κούς μηχα­νι­σμούς που ελέγ­χουν, καλ­λιερ­γούν ένα κλίμα «προ­λη­πτι­κής ιδε­ο­λο­γι­κής τρο­μο­κρα­τίας», κρα­δαί­νο­ντας την απειλή της οικο­νο­μι­κής ασφυ­ξίας για όποιον λαό θα σκε­φτό­ταν να αμφι­σβη­τή­σει τη νεο­φι­λε­λεύ­θερη συνταγή. Και ακόμα χει­ρό­τερα, στρέ­φουν ολό­κλη­ρους λαούς, τον έναν ενάντια στον άλλο, αξιο­ποιώ­ντας όλους τους μηχα­νι­σμούς κίτρι­νης δημο­σιο­γρα­φίας που δια­θέ­τουν.

Ας το παρα­δε­χτούν: το δικό τους δια­κύ­βευμα αυτή τη στιγμή, όσον αφορά την χώρα μας, δεν είναι οικο­νο­μικό αλλά πρω­τί­στως ιδε­ο­λο­γικό, πολι­τικό και γεω­στρα­τη­γικό. Αλίμονο για όλους αυτούς, εάν οι πολίτες της Ευρώπης αρχί­σουν να αμφι­σβη­τούν τη νεο­φι­λε­λεύ­θερη συνταγή που τόσα χρόνια συντη­ρεί τις ακραίες οικο­νο­μι­κές ανι­σό­τη­τες, αφα­νί­ζει το κοι­νω­νικό κράτος και εξα­σφα­λί­ζει αυξη­μένη κερ­δο­φο­ρία μέσα από την (απο)ρύθμιση της αγοράς εργα­σίας.

Όλοι γνω­ρί­ζουν ότι η οικο­νο­μική κρίση που εκδη­λώ­θηκε πρώτα στην Ελλάδα, δεν θα παρα­μεί­νει εκεί εφόσον δεν υπάρξει αλλαγή πολι­τι­κής σε ευρω­παϊκό επίπεδο.

Οι οικο­νο­μι­κοί νόμοι της παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης αγοράς κεφα­λαίων, του διε­θνούς εμπο­ρίου και της ενο­ποι­η­μέ­νης σε πολλά επίπεδα αγοράς εργα­σίας, εφόσον συνε­χί­σουν να λει­τουρ­γούν «αυθόρ­μητα» και με αυτο­μα­τι­σμούς χωρίς πολι­τικό έλεγχο, θα συμπα­ρα­σύ­ρουν σε δίνη ύφεσης και φτω­χο­ποί­η­σης και άλλες οικο­νο­μίες της Ευρώπης που σήμερα δεν έχουν βρει ρόλο στον νέο παγκό­σμιο κατα­με­ρι­σμό της εργα­σίας. Αυτό θα σημάνει και το ορι­στικό τέλος του ιδε­ο­λο­γή­μα­τος ότι για όλα φταίει το «αντι­πα­ρα­γω­γικό DNA» του Έλληνα (χωρίς να παρα­βλέ­πουμε τις ευθύνες των κυβερ­νώ­ντων τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες για τη θλιβερή πρωτιά της Χώρας μας να βρε­θούμε πρώτοι στο «μάτι του κυκλώνα»).

Το μεγάλο στοί­χημα της νέας ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης είναι πρω­τί­στως πολι­τικό και ιδε­ο­λο­γικό: να παρα­μεί­νει ατα­λά­ντευτη στην προ­σπά­θεια υλο­ποί­η­σης του προ­γράμ­μα­τός της, με νηφα­λιό­τητα, συστη­μα­τι­κό­τητα, απο­φα­σι­στι­κό­τητα και υπευ­θυ­νό­τητα, παρόλες τις ασφυ­κτι­κές πιέσεις που σήμερα ασκού­νται σε πολ­λα­πλά επίπεδα. Και σε αυτή την προ­σπά­θεια, πρέπει να κρα­τή­σει δίπλα της τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΚΗΣ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ