Καστελόριζο: Ο βασικός στρατηγικός στόχος των τουρκικών Ε.Δ.

Εάν υπάρχει μία φράση που θα μπο­ρούσε να δώσει τον ακριβή προσ­διο­ρι­σμό για το τι είναι σήμερα η Μεγίστη (Kαστελόριζο), η Ρω και η Στρογ­γύλη, θα συνο­ψι­ζό­ταν στο ότι τα νησιά αυτά απο­τε­λούν το πιο ακριβό «οικό­πεδο» της Ευρώπης.

Απο­κομ­μένα από την υπό­λοιπη Ελλάδα, δεκάδες μίλια μακριά από την Ρόδο και την Κάρπαθο, τα τρία αυτά νησιά συνι­στούν την ελλη­νική ΑΟΖ που “χάνεται” στα βάθη της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου και συνα­ντά­ται με την κυπριακή ΑΟΖ

Η μεγάλη από­σταση που χωρίζει τη Μεγίστη από την Ρόδο (135 χλμ.) και την Κάρπαθο (233 χλμ.), σε συν­δυα­σμό με τη μόλις μερικών μιλίων από­σταση που τη χωρίζει από τις τουρ­κι­κές ακτές, καθώς και το πολύ μικρό μέγεθός της, απο­τε­λούν τα βασικά αδύναμα σημεία της ελλη­νι­κής αμυ­ντι­κής προ­σπά­θειας σε ό,τι αφορά τη Μεγίστη.

Σε όλα αυτά πρέπει να προ­στε­θεί και το γεγονός ότι ενώ η κοι­νό­τητα του νησιού θεω­ρη­τικά αριθμεί 500 περίπου μέλη, στην ουσία στο νησί κατοι­κούν μόλις 200 άτομα, πολλά από τα οποία δεν είναι καν Έλληνες πολίτες.

Δυστυ­χώς, η εγκα­τά­λειψη του νησιού από την πολι­τεία οδήγησε πολλούς κατοί­κους του νησιού να φύγουν προς την Ρόδο και την Αθήνα ή στο εξω­τε­ρικό για μία καλύ­τερη τύχη.

Επο­μέ­νως, τα βασικά ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φικά στοι­χεία των νησιών συνο­ψί­ζο­νται στη μεγάλη από­σταση της Μεγί­στης από τα υπό­λοιπα ελλη­νικά νησιά (από την Ρόδο και από την Κάρπαθο), στη μικρή από­σταση από την Τουρκία (μόλις 2,8 χλμ. από το βόρειο σημείο του νησιού), στο μικρό μέγεθος της Μεγί­στης (6,1 χλμ. μήκος και 2,7 χλμ. πλάτος) αλλά και της Ρω και της Στρογ­γύ­λης, και στον απελ­πι­στικά μικρό αριθμό των κατοί­κων, όταν πριν από αρκετές δεκα­ε­τίες η Μεγίστη έφτασε να έχει μέχρι και 12-14.000 κατοί­κους και διέθετε έναν από τους μεγα­λύ­τε­ρους εμπο­ρι­κούς στόλους στο Αιγαίο.

Ο οικι­σμός του νησιού βρί­σκε­ται στην ανα­το­λική ακτή του, ακριβώς απέ­να­ντι από την Τουρκία, σε από­σταση 7,1 χλμ. από το λιμάνι του Κας.

Το νησί δεν δια­θέ­τει φυσικές πηγές νερού, εκτός από τη μεγάλη υδα­το­δε­ξα­μενή που βρί­σκε­ται ακριβώς δίπλα στο αερο­δρό­μιο, ούτε κάποιες εκτε­τα­μέ­νες παρα­λίες. Το μονα­δικό λιμάνι (με μήκος 370 μέτρα και πλάτος 250 μέτρα) που δια­θέ­τει το νησί βρί­σκε­ται στον οικισμό και «βλέπει» προς τις ακτές της Τουρ­κίας, καθι­στώ­ντας ευάλωτη οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια μετα­φο­ράς εφοδίων και ανδρών στο νησί κατά τη διάρ­κεια μίας κρίσης.

Η από­σταση του αερο­δρο­μίου της Ρόδου από το αερο­δρό­μιο της Μεγί­στης είναι 136,37 χλμ. και δια­νύ­ε­ται μέσα σε 40 λεπτά, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του χρόνου απο­γεί­ω­σης και προ­σγεί­ω­σης, με ταχύ­τητα πλεύσης 700 χλμ./ώρα.

Από το αερο­δρό­μιο της Καρ­πά­θου (με μήκος 2,1 χλμ. και πλάτος 30 μέτρα) η Μεγίστη απέχει 233 χλμ. (απαι­τού­με­νος χρόνος 68 λεπτά περίπου) και από την Κρήτη από το αερο­δρό­μιο της Σητείας, που είναι και το δυτι­κό­τερο αερο­δρό­μιο της Κρήτης, 330 χλμ. (μήκος δια­δρό­μου 2,1 χλμ. και πλάτος 30 μέτρα).

Στο κέντρο του νησιού, πριν από την είσοδο στον οικισμό της Μεγί­στης, υπάρχει μία πεπλα­τυ­σμένη περιοχή μήκους 500 περίπου μέτρων και πλάτους 30-40 μέτρων, η οποία απο­τε­λεί και το μόνο επίπεδο σημείο δίπλα στον δρόμο που συνδέει το αερο­δρό­μιο με τον οικισμό.

Το νησί δια­θέ­τει μονάδα αφα­λά­τω­σης και μονάδα παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, η οποία χρη­σι­μο­ποιεί ως καύσιμο το πετρέ­λαιο και τοπο­θε­τεί­ται ΝΑ του οικι­σμού, ακριβώς απέ­να­ντι από τις τουρ­κι­κές ακτές, εκτε­θει­μένη στις βολές του τουρ­κι­κού πυρο­βο­λι­κού. Άλλες πηγές παρα­γω­γής ενέρ­γειας δεν υπάρ­χουν, άρα οποια­δή­ποτε ζημιά στον σταθμό παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας της ΔΕΗ, σημαί­νει και πλήρη διακοπή της παροχής.

Σενάριο επι­χεί­ρη­σης κατά­λη­ψης της Μεγί­στης

Η ελλη­νική στρα­τιω­τική δύναμη επί των τριών νήσων είναι επι­πέ­δου ενι­σχυ­μέ­νου Λόχου αλλά δεν θα μπο­ρούσε να απο­κλει­στεί οποια­δή­ποτε περί­πτωση αντα­πό­δο­σης των πυρών από τις ελλη­νι­κές δυνά­μεις, με απώ­λειες στον τουρ­κικό και αλλο­δαπό πλη­θυ­σμό των τουρ­κι­κών παρα­λίων.

Μία τέτοια εξέλιξη θα δυσκό­λευε την τουρ­κική κυβέρ­νηση, η οποία –ούτως ή άλλως– θα βρί­σκε­ται σε ιδιαί­τερα δύσκολη θέση λόγω της από­πει­ρας κατά­λη­ψης ελληνικού-ευρωπαϊκού εδάφους, που η ίδια η Τουρκία έχει ανα­γνω­ρί­σει ότι είναι ελλη­νικό.

Για τους παρα­πάνω λόγους, η όποια τουρ­κική ενέρ­γεια είναι βέβαιο ότι θα γίνει νύκτα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας όσο το δυνατόν λιγό­τε­ρες δυνά­μεις και πάνω απ’ όλα αιφ­νι­δια­στικά, για έγκαιρη και αθόρυνη κατα­στολή της ελλη­νι­κής άμυνας.

Ανάλογη από­πειρα κατά­λη­ψης της Μεγί­στης είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από τους Ιταλούς στον Β’ ΠΠ, όταν βρε­τα­νική δύναμη κατα­δρο­μέων είχε κατα­λά­βει το νησί στα τέλη του Φεβρουα­ρίου του 1941 (επι­χεί­ρηση «Abstention») από τους Ιταλούς. Η αντί­δραση των Ιταλών ήταν άμεση.

Με βάση εξόρ­μη­σης την Ρόδο και τη Λέρο, οι Ιταλοί έστει­λαν στο­λί­σκο απο­τε­λού­μενο από δύο αντι­τορ­πι­λικά, δύο τορ­πι­λα­κά­τους και δύο σκάφη MAS, υπο­στη­ρι­ζό­μενο από αερο­σκάφη.

Οι τορ­πι­λά­κα­τοι απο­βί­βα­σαν τους Ιταλούς στρα­τιώ­τες στο λιμάνι της Μεγί­στης και τα αντι­τορ­πι­λικά υπο­στή­ρι­ξαν την επι­χεί­ρηση βομ­βαρ­δί­ζο­ντας τις θέσεις των 200 περίπου Βρε­τα­νών κατα­δρο­μέων που είχαν βρει προ­στα­σία εντός του οικι­σμού, στο κάστρο και στους λόφους του νησιού.

Παράλ­ληλα με την ιταλική αντε­πί­θεση, οι Βρε­τα­νοί προ­σπα­θού­σαν να απο­βι­βά­σουν μία νέα δύναμη, που θα ανα­λάμ­βανε τη φύλαξη του νησιού, αλλά λόγω της ιτα­λι­κής αερο­πο­ρι­κής υπε­ρο­χής, δυσμε­νών και­ρι­κών συν­θη­κών και των διοικητικών-επιχειρησιακών λαθών των Βρε­τα­νών, η προ­σπά­θεια εγκα­τα­λεί­φθηκε. Έτσι απο­φα­σί­στηκε η απο­μά­κρυνση των Βρε­τα­νών κομάντο από το νησί, κάτι που συνέβη τελικά αφού αυτοί υπέ­στη­σαν αρκετές απώ­λειες.

Στην περί­πτωση όμως των τουρ­κι­κών δυνά­μεων, οι συν­θή­κες είναι πιο ευνοϊ­κές γι’ αυτές λόγω της μικρής από­στα­σης των νησιών από τα παράλια, των σαφώς καλύ­τε­ρων μέσων που υπάρ­χουν σήμερα και της αδυ­να­μίας των ελλη­νι­κών Ενόπλων Δυνά­μεων –με τις υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές– να μετα­φέ­ρουν με απόλυτη ασφά­λεια ενι­σχύ­σεις στο νησί, μέχρις ότου παρέμ­βει ο διεθνής παρά­γο­ντας.

Οι τουρ­κι­κές Ένοπλες Δυνά­μεις ασκού­νται συστη­μα­τικά τα τελευ­ταία χρόνια σε επι­χει­ρή­σεις κατά­λη­ψης νησιών. Δια­θέ­τουν σημα­ντι­κές και αξιό­λο­γες δυνά­μεις εξο­πλι­σμέ­νες με ταχύ­πλοα φου­σκωτά σκάφη, τα οποία στην περί­πτωση της Μεγί­στης, θα μπο­ρού­σαν να εξορ­μή­σουν από του­λά­χι­στον δύο απο­μα­κρυ­σμένα σημεία που βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από το ελλη­νικό νησί, στη χερ­σό­νησο πλησίον του λιμα­νιού Κας και σε από­σταση 6,4-7 χλμ.

Επι­πλέον, οι Τούρκοι SAS-SAT παρέ­λα­βαν πρό­σφατα το πρώτο από τα 4 ταχύ­πλοα σκάφη τύπου MRTP-22U, μήκους 24 μέτρων, με εκτό­πι­σμα 48 τόνους, τα οποία μπορούν να πετύ­χουν ταχύ­τητα 55-60 κόμβων σε κατά­σταση θαλάσ­σης 3. Τα σκάφη αυτά μπορούν να μετα­φέ­ρουν 16 κατα­δρο­μείς και δύο ταχύ­πλοα φου­σκωτά σκάφη στην πρύμνη, έτοιμα για χρήση.

Τα σκάφη είναι εξο­πλι­σμένα με τηλε­χει­ρι­ζό­μενο πυρ­γί­σκο STOP που φέρει πυρο­βόλο των 25 χλστ. και δύο πολυ­βόλα των 7,62 χλστ. τοπο­θε­τη­μένα εκα­τέ­ρω­θεν του σκάφους.

Τα ταχύ­πλοα αυτά σκάφη αυτά μπορούν να αξιο­ποι­ή­σουν τη σημα­ντική ισχύ πυρός που δια­θέ­τουν σε συν­δυα­σμό με τη δυνα­τό­τητα εξα­πό­λυ­σης των δύο φου­σκω­τών σκαφών, προ­κα­λώ­ντας έτσι παρα­πλα­νη­τικό ελιγμό μέσα στη νύκτα και δια­σπεί­ρο­ντας τις μετα­φε­ρό­με­νες δυνά­μεις τους σε δύο δια­φο­ρε­τικά σημεία, ενώ το μητρικό σκάφος θα μπορεί να χτυ­πή­σει ή να απο­βι­βά­σει δυνά­μεις σε ένα τρίτο δια­φο­ρε­τικό σημείο.

Δεδο­μέ­νου ότι τα σκάφη αυτά μπορούν να ανα­πτύ­ξουν μεγάλη ταχύ­τητα, ακόμα και υπό όχι και τόσο ευνοϊ­κές και­ρι­κές συν­θή­κες, τους επι­τρέ­πει να δια­σχί­σουν την από­σταση μεταξύ των τουρ­κι­κών ακτών και της Μεγί­στης σε 10 μόλις λεπτά.

Χωρίς τη χρήση προ­πα­ρα­σκευα­στι­κών βολών πυρο­βο­λι­κού, ώστε να μην υπάρ­ξουν θύματα μεταξύ των αμάχων και για να μην τεθεί η ελλη­νική φρουρά σε εγρή­γορση, οι Τούρκοι κατα­δρο­μείς με 4 μόνο μητρικά σκάφη ως πρώτο κύμα, θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βά­σουν στο νησί 64 κατα­δρο­μείς, αξιο­ποιώ­ντας τα συνο­λικά 8 φου­σκωτά ταχύ­πλοα σκάφη που φέρουν τα MRTP-22U υπό την υπο­στή­ριξη των πυρο­βό­λων των 4 μητρι­κών MRTP-22U.

Το δεύτερο κύμα των Τούρκων κατα­δρο­μέων θα μπο­ρούσε να μετα­φερ­θεί στο νησί με τη χρήση αριθμού σκαφών της τουρ­κι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, τύπου MRTP-33 (μήκος 35,6 μέτρα, εκτό­πι­σμα 120 τόνους, ταχύ­τητα 47+ κόμβοι, ενώ μπορεί να μετα­φέ­ρει συνο­λικά 20 άτομα συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του πλη­ρώ­μα­τος), τα οποία είναι εξο­πλι­σμένα με τηλε­χει­ρι­ζό­μενη πλατ­φόρμα οπλι­σμού STAMP, που δια­θέ­τει πυρο­βόλο των 12,7 χλστ. και ηλε­κτρο­ο­πτικό αισθη­τήρα που επι­τρέ­πει τη χρήση του οπλι­σμού μέρα και νύκτα.

Τα σημεία στα οποία οι Τούρκοι κατα­δρο­μείς θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βα­στούν, θα έχουν προ­ε­πι­λε­γεί από ομάδες υπο­βρύ­χιων ανι­χνευ­τών, οι οποίοι με mini υπο­βρύ­χια σκάφη μετα­φο­ράς 2-3 βατρα­χαν­θρώ­πων μπορούν να δια­σχί­σουν χωρίς εντο­πι­σμό τη μικρή από­σταση που χωρίζει τις τουρ­κι­κές ακτές από τη Μεγίστη.

Δια­βά­ζο­ντας κανείς τον χάρτη, μπορεί να εντο­πί­σει του­λά­χι­στον τρία σημεία στα οποία οι Τούρκοι κατα­δρο­μείς θα μπο­ρού­σαν να απο­βι­βα­στούν στο νησί, πετυ­χαί­νο­ντας καίρια πλήγ­ματα στον μηχα­νι­σμό άμυνάς του και στην υποδομή αυτού.

Αναμ­φί­βολα, πρώτος στόχος θα είναι ο σταθμός παρα­γω­γής ηλε­κτρι­κού ρεύ­μα­τος στα ανα­το­λικά του οικι­σμού, εγκα­τε­στη­μέ­νος μόλις μερικά μέτρα από τις ακτές, ακριβώς απέ­να­ντι από την Τουρκία.

Δεύ­τε­ρος στόχος θα ήταν ο δρόμος που συνδέει τον οικισμό με το αερο­δρό­μιο, με τελικά «τρόπαια» τόσο το αερο­δρό­μιο (το οποίο απο­τε­λεί μέχρι σήμερα τη μονα­δική είσοδο και έξοδο του νησιού για την ταχεία μετα­φορά αγαθών, υλικών και προ­σω­πι­κού) όσο και τον ίδιο τον οικισμό, ο οποίος θα μπο­ρούσε να κυκλω­θεί ως εξής:

Πρώτον, με μία μετω­πική, κατα­δρο­μι­κού είδους, επι­χεί­ρηση μέσα στο λιμάνι της Μεγί­στης (όπως αυτή που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν οι Ιταλοί στην αντε­πί­θεσή τους στα τέλη Φεβρουα­ρίου του 1941 για την ανα­κα­τά­ληψη της νήσου από τους Βρε­τα­νούς).

Δεύ­τε­ρον, με την απο­βί­βαση τμή­μα­τος κατα­δρο­μέων στα ΒΔ του νησιού, πλησίον του δρόμου που συνδέει τον οικισμό με το αερο­δρό­μιο. Εκεί, ένα τμήμα της επι­τι­θέ­με­νης ομάδας θα μπο­ρούσε να κινηθεί προς το αερο­δρό­μιο και ένα άλλο προς τους στρα­τιω­τι­κούς κοι­τώ­νες και τον οικισμό, ο οποίος βρί­σκε­ται μορ­φο­λο­γικά χαμη­λό­τερα.

Μία τρίτη ομάδα θα μπο­ρούσε να απο­σπα­στεί από την κύρια ομάδα, που έχει ως αντι­κει­με­νικό στόχο τον σταθμό ηλε­κτρο­πα­ρα­γω­γής και να κινηθεί προς τον οικισμό από τα ανα­το­λικά προς τα δυτικά για την εμπό­διση οποιασ­δή­ποτε ελλη­νι­κής ομάδας που θα προ­σέ­τρεχε στην ανα­χαί­τιση της τουρ­κι­κής ομάδας που επι­τέ­θηκε στον σταθμό.

Με τον αιφ­νι­δια­σμό να έχει πετύχει τον στόχο του, οι τουρ­κι­κές Ειδικές Δυνά­μεις, οι οποίες είναι επι­πέ­δου ενι­σχυ­μέ­νου λόχου, θα πρέπει να ενι­σχυ­θούν ώστε να μπο­ρέ­σουν να κατα­νι­κή­σουν οποια­δή­ποτε πιθανή εστία αντί­στα­σης από την ελλη­νική φρουρά αλλά και από τον τοπικό πλη­θυ­σμό, ο οποίος άνετα μπορεί να εξο­πλί­σει σε περί­πτωση κρίσης ακόμη ένα λόχο.

Για τον σκοπό αυτό, η τουρ­κική ηγεσία έχει δύο επι­λο­γές:

α) είτε την απο­στολή ελι­κο­πτέ­ρων στο αερο­δρό­μιο του νησιού (με την προ­ϋ­πό­θεση ότι έχει ολο­κλη­ρω­θεί σε σύντομο χρονικό διά­στημα η κατά­ληψη του),

β) είτε την προ­σγεί­ωση των ελι­κο­πτέ­ρων στο πλάτωμα που βρί­σκε­ται πριν από την είσοδο στον οικισμό, πλησίον του δρόμου που συνδέει τον οικισμό με το αερο­δρό­μιο. Η άφιξη των πρώτων τριών ελι­κο­πτέ­ρων AS 532 UL Cougar υπό την προ­στα­σία δύο επι­θε­τι­κών ελι­κο­πτέ­ρων θα επι­τρέ­ψει την ενί­σχυση της επι­τι­θέ­με­νης τουρ­κι­κής δύναμης με 50 ακόμη στρα­τιώ­τες, οι οποίοι θα μετα­φέ­ρουν και τα επι­πλέον πυρο­μα­χικά που θα χρειά­ζο­νται για την ολο­κλή­ρωση της επι­χεί­ρη­σης, ενώ τα AH-1W ή τα T-129 της τουρ­κι­κής Αερο­πο­ρίας Στρατού, θα μπορούν εν συνε­χεία να υπο­στη­ρί­ξουν τις επι­θέ­σεις των τουρ­κι­κών Ειδικών Δυνά­μεων στους θύλακες αντί­στα­σης επί του νησιού, όπως η οχυρή τοπο­θε­σία Παλαιό­κα­στρο, που ελέγχει τον δρόμο προς το αερο­δρό­μιο.

Η τελική κατά­ληψη του νησιού θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει την Ελλάδα στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με την Τουρκία, με τις υπό­λοι­πες χώρες της ΕΕ να δια­μαρ­τύ­ρο­νται για την εισβολή και κατοχή.

Όμως, με τους ηγέτες της Ευρώπης απα­σχο­λη­μέ­νους με την κρίση της ευρω­ζώ­νης και με το ζήτημα της ενερ­γεια­κής ασφά­λειας να βρί­σκε­ται στην κορυφή της ατζέ­ντας, η θέση της Τουρ­κίας παρα­μέ­νει ισχυρή, ανε­ξαρ­τή­τως των όποιων ευρω­παϊ­κών αντι­δρά­σεων.

Αφού απο­κτή­σει τον έλεγχο των θαλάσ­σιων περιο­χών που σχε­τί­ζο­νται με τη Μεγίστη, η Τουρκία θα μπορεί να επη­ρε­ά­ζει σε έναν βαθμό το ενερ­γειακό μέλλον της γηραιάς ηπείρου. Αυτό που η Ελλάδα τόσα χρόνια δεν έπραξε, ως όφειλε (δηλαδή την εκμε­τάλ­λευση των ενερ­γεια­κών πόρων της περιο­χής της Μεγί­στης, ώστε να απο­κτή­σει πολι­τική επιρροή στην ΕΕ), θα το πράξει η Τουρκία.

Απο­τέ­λε­σμα της συγκε­κρι­μέ­νης τουρ­κι­κής πολι­τι­κής, θα είναι να ανα­γκα­στεί η Ελλάδα από τους συμμάχους-εταίρους της να συρθεί σε μία μορφή συμ­βι­βα­σμού με τη γείτονα. Με τον τρόπο αυτό, δηλαδή με την εξα­να­γκα­σμένη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, η Τουρκία θα μπο­ρέ­σει να προβεί σε διανομή του ενερ­γεια­κού πλούτου της περιο­χής, ενι­σχύ­ο­ντας ταυ­τό­χρονα τον περι­φε­ρειακό της ρόλο και φυσικά τη δια­πραγ­μα­τευ­τική θέση ως προς την ένταξή της στην ΕΕ.

Προ­τά­σεις για την ενί­σχυση της άμυνας

Όσον κι αν η γεω­γρα­φία και η δια­μόρ­φωση του εδάφους στη Μεγίστη δεν βοηθούν τους αμυ­νό­με­νους και την ελλη­νική στρα­τιω­τική ηγεσία, η χώρα μας μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει μία τέτοια πρό­κληση, αρκεί οι δυνά­μεις του ΕΣ στο νησί, μαζί με τις ενι­σχύ­σεις που θα προ­στρέ­ξουν, να μπο­ρέ­σουν να αντέ­ξουν για μία μόνο ημέρα, ώστε να κινη­το­ποι­η­θούν η ελλη­νική διπλω­μα­τία και η διεθνής κοι­νό­τητα ενάντια σε μία πράξη αναμ­φί­βολα κατα­δι­κα­στέα από όλες τις πλευρές.

Με απλά λόγια, το μυστικό μίας ελλη­νι­κής επι­τυ­χη­μέ­νης αντί­δρα­σης έγκει­ται στην από­κρουση της επί­θε­σης εν τη γενέσει της και στη δια­τή­ρηση του ελέγχου του νησιού για 24 ώρες. Για την επί­τευξη αυτού του στόχου, η ελλη­νική πλευρά θα πρέπει να μερι­μνή­σει για τα ακό­λουθα ζητή­ματα:

α) Την ενί­σχυση της τοπικής άμυνας και την έγκαιρη προει­δο­ποί­ηση της φρουράς για μία πιθανή εισβολή, β) τη δημιουρ­γία μίας ειδικής ομάδας κρούσης στην Ρόδο, καθώς και τη δημιουρ­γία των απα­ραί­τη­των υπο­δο­μών στην Ρόδο, την Κάρπαθο και την Κρήτη και γ) την ανα­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας ζωής των κατοί­κων του νησιού και τη δια­μόρ­φωση των κατάλ­λη­λων συν­θη­κών ώστε να επι­στρέ­ψουν στο νησί τους οι κάτοι­κοι που έχουν φύγει τα τελευ­ταία χρόνια.

Ενί­σχυση της τοπικής άμυνας της Μεγί­στης

Ξεκι­νώ­ντας από το πρώτο πακέτο των προ­τά­σεων, η ελλη­νική στρα­τιω­τική ηγεσία θα μπο­ρούσε να ενι­σχύ­σει με μικρό αλλά ουσια­στικό αριθμό μέσων την τοπική φρουρά, η οποία, για να μπορεί να φυλάτ­τει και τα δύο άλλα νησιά, την Ρω και Στρογ­γύλη, θα πρέπει να ενι­σχυ­θεί με δύο ακόμη διμοι­ρίες καθώς και με μία μικρή δύναμη κατα­δρο­μέων που θα παρα­μέ­νει στο νησί σε μόνιμη βάση.

Αν και το νησί δια­θέ­τει αισθη­τή­ρες που επι­τρέ­πουν στη φρουρά να έχει μία συνο­λική εικόνα του νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος των τριών νησιών, η ύπαρξη του­λά­χι­στον δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με αισθη­τή­ρες ημέρας και νύκτας θα συνέ­βαλε στην καλύ­τερη κάλυψη του νησιού και της ευρύ­τε­ρης περιο­χής.

Για την αξιο­ποί­ηση αυτών των μέσων, απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση είναι η διά­νοιξη νέων δρόμων –έστω και αγρο­τι­κών– σε σημεία που μέχρι σήμερα δεν μπορεί να έχει πρό­σβαση όχημα.

Με τον τρόπο αυτό, και η φρουρά θα περιό­ριζε κάποια πιθανά τυφλά σημεία, αλλά και η πρό­σβαση αυτο­κι­νή­των σε δια­φο­ρε­τι­κές από το λιμάνι παρά­κτιες περιο­χές θα συνέ­βαλε στην επαύ­ξηση των δυνα­το­τή­των ανε­φο­δια­σμού του νησιού, σε έκτακτη κατά­σταση, από τις φίλιες δυνά­μεις.

Επι­πλέον, η χρήση συστη­μά­των mini UAV από τη φρουρά της Μεγί­στης σε περιό­δους έντασης θα απο­τε­λούσε άλλο ένα πλε­ο­νέ­κτημα για την έγκαιρη προει­δο­ποί­ηση της φρουράς. Τέλος, η εγκα­τά­σταση συστη­μά­των υπο­κλο­πών τηλε­πι­κοι­νω­νιών και ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κών εκπο­μπών (ELINT, SIGINT) κρί­νε­ται εξίσου απα­ραί­τητη για την αποφυγή αιφ­νι­δια­σμού.

Όσον αφορά στα οπλικά συστή­ματα που θα μπο­ρού­σαν να αυξή­σουν τη μαχη­τική ικα­νό­τητα της φρουράς του νησιού, κεντρική ιδέα των προ­τά­σεων είναι η μεγάλη ισχύς πυρός, η ευκι­νη­σία και η ταχύ­τατη απο­δέ­σμευση των φίλιων δυνά­μεων από το σημείο που εξα­πο­λύ­ουν την επίθεσή τους.

Η ύπαρξη δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με βλήματα KORNET-E, δύο οχη­μά­των VBL εξο­πλι­σμέ­νων με πολυ­βόλα των 12,7 χλστ. και τεσ­σά­ρων οχη­μά­των Μ240 εξο­πλι­σμέ­νων με ΠΑΟ των 106 χλστ. θα συνι­στούσε μία υπο­λο­γί­σιμη ταχυ­κί­νητη δύναμη για τη φρουρά του νησιού. Εάν σε αυτή τη δύναμη προ­στε­θούν και τρία συστή­ματα ASRAD-Hellas εξο­πλι­σμένα με βλήματα Stinger Block I, τότε η άμυνα του νησιού σαφώς αποκτά ακόμη μεγα­λύ­τερη ισχύ.

Λόγω του ορεινού εδάφους του νησιού, οι άνδρες της φρουράς θα πρέπει να εξο­πλι­στούν με υλικά και οπλισμό αντί­στοιχο αυτών που φέρουν οι κατα­δρο­μείς, δηλαδή μικρό βάρος και μεγάλη φονι­κό­τητα.

Αν και το δια­μέ­τρημα των 7,62 χλστ. θα έπρεπε να δια­τη­ρη­θεί τόσο για τα τυφέκια επί­θε­σης όσο και για τα όπλα υπο­στή­ρι­ξης, οι άνδρες της φρουράς χρειά­ζο­νται δια­φο­ρε­τικό οπλισμό (όπως άλλωστε και οι Έλληνες κατα­δρο­μείς, οι οποίοι έχουν παρα­μεί­νει στο ανε­παρ­κές για το Αιγαίο δια­μέ­τρημα των 5,56 χλστ.).

Από την άλλη, μεγάλη σημασία έχει –εκτός από τον φορητό οπλισμό και τα λοιπά υλικά– ο εξο­πλι­σμός των στρα­τιω­τών με οπλικά συστή­ματα όπως το ελαφρύ, μίας χρήσης AT-4 των 84 χλστ. της εται­ρείας Saab Bofors Dynamics. Εναλ­λα­κτικά, θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν τα υπάρ­χο­ντα και βαρύ­τερα Carl Gustav των 84 χλστ., επίσης της ίδιας εται­ρείας. Μία ακόμη πρόταση είναι το ρωσικό φορητό σύστημα SHMEL-Μ των 90 χλστ. της KBP με πυρο­μα­χικά FAE (Fuel Air Explosive), το οποίο χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από τον κατα­σκευα­στή του ως όπλο φλο­γο­βόλο και μπορεί να πλήξει στόχο σε από­σταση 1.700 μέτρων.

Ιδιαί­τερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στον εξο­πλι­σμό της φρουράς με συστή­ματα νυκτε­ρι­νής όρασης και θερ­μι­κές κάμερες με απο­στα­σιό­με­τρα laser. Όσον αφορά τους τρόπους απο­τρο­πής μίας από­πει­ρας αερα­πό­βα­σης με ελι­κό­πτερα, είτε στο αερο­δρό­μιο είτε στο ορο­πέ­διο μεταξύ του αερο­δρο­μίου και του οικι­σμού, η τοπική φρουρά θα μπο­ρούσε να αξιο­ποι­ή­σει την αντι-ελικοπτερική νάρκη AHM-2000 της εται­ρείας IMS, η οποία μπορεί να εντο­πί­σει με τον αισθη­τήρα που δια­θέ­τει ελι­κό­πτερο σε από­σταση 500 μέτρων και να το κατα­στρέ­ψει στα 100 μέτρα.

Η συγκε­κρι­μένη νάρκη είναι μικρού μεγέ­θους, μπορεί να μετα­φερ­θεί εύκολα από δύο άτομα και τοπο­θε­τεί­ται εντός λίγων λεπτών. Στην περί­πτωση κρίσης πάντα, ανάλογη χρήση ναρκών θα μπο­ρούσε να γίνει στα λιγοστά σημεία των ακτών του νησιού όπου υπάρχει δυνα­τό­τητα από­βα­σης κατα­δρο­μέων.

Το βασι­κό­τερο όμως σύστημα το οποίο αναμ­φί­βολα θα επαύ­ξανε τις δυνα­τό­τη­τες της άμυνας του νησιού αλλά και των δύο άλλων νησιών, της Ρω και της Στρογ­γύ­λης, θα ήταν η μόνιμη παρου­σία 3-4 ταχύ­πλοων εξο­πλι­σμέ­νων σκαφών στη Μεγίστη, επαν­δρω­μέ­νων με κατα­δρο­μείς και πυραυ­λικά συστή­ματα.

Ανα­βάθ­μιση των στρα­τιω­τι­κών υπο­δο­μών στην Ρόδο

Όσο και αν οι δυνά­μεις πάνω στο νησί μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν το πρώτο κύμα των εισβο­λέων, είναι αμφί­βολο αν θα μπορούν να αντέ­ξουν την πίεση για μεγα­λύ­τερο χρονικό διά­στημα από μερικές ώρες μέχρι ένα 24ωρο.

Αν και η τουρ­κική Αερο­πο­ρία θα έχει μερι­μνή­σει μετά την έναρξη των επι­χει­ρή­σεων κατά του νησιού να έχει απο­μο­νώ­σει την ευρύ­τερη περιοχή, θεω­ρεί­ται ως δεδο­μένο ότι η ελλη­νική στρα­τιω­τική ηγεσία θα προ­σπα­θή­σει να στείλει ενι­σχύ­σεις στο νησί για να κρα­τη­θεί, μέχρις ότου κινη­θούν τόσο η ελλη­νική διπλω­μα­τία όσο και η διεθνής κοι­νό­τητα. Το κόστος μίας τέτοιας επι­χεί­ρη­σης θα είναι σαφώς μεγάλο, ωστόσο στην περί­πτωση της Μεγί­στης κρί­νο­νται τερά­στια συμ­φέ­ρο­ντα για το ελλη­νικό Έθνος. Για τον σκοπό αυτό, η ΠΑ θα χρεια­στεί να δια­σπά­σει αυτή τη ζώνη απο­κλει­σμού των τριών νησιών από την υπό­λοιπη χώρα.

Η ενί­σχυση της παρου­σίας της ΠΑ στην περιοχή της Κρήτης κρί­νε­ται ως περισ­σό­τερο ανα­γκαία από κάθε άλλη φορά. Η απο­φα­σι­στι­κό­τητα της ΠΑ θα κρίνει την τύχη της Μεγί­στης και το μέλλον του ελλη­νι­κού κράτους.

Ακόμη και αν δεν έχει εξα­σφα­λι­στεί ο από­λυ­τος έλεγχος της περιο­χής από την ΠΑ, η ηγεσία των ΕΕΔ θα πρέπει να δια­κιν­δυ­νέ­ψει την απο­στολή των ενι­σχύ­σεων ώστε να κερ­δί­σει χρόνο για τη διπλω­μα­τική αντε­πί­θεση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης στους διε­θνείς οργα­νι­σμούς.

Οι μονα­δι­κοί τρόποι που θα μπο­ρούσε κάτι τέτοιο να υλο­ποι­η­θεί είναι είτε με τη μετα­φορά των δυνά­μεων με ελι­κό­πτερα, είτε με την απο­στολή των Ειδικών Δυνά­μεων με ταχύ­πλοα σκάφη από την Ρόδο, που είναι και το πλη­σιέ­στερο φίλιο έδαφος. Η πρώτη λύση ενέχει σοβαρά προ­βλή­ματα, διότι τα ελι­κό­πτερα θα είναι εκτε­θει­μένα στα εχθρικά πυρά από τις μικρα­σια­στι­κές ακτές και επι­πλέον η περιοχή προ­σγεί­ω­σης των δυνά­μεων δεν θα μπορεί να είναι εξα­σφα­λι­σμένη.

Η δεύτερη λύση, δηλαδή η απο­στολή δυνά­μεων με ταχύ­πλοα σκάφη από την Ρόδο ενέχει επίσης κιν­δύ­νους, αφού τα τουρ­κικά επι­θε­τικά ελι­κό­πτερα θα μπορούν να πλήξουν τα σκάφη αυτά καθώς πλη­σιά­ζουν στη Μεγίστη.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, κεφα­λαιώδη σημασία για την επι­τυ­χία και των δύο εγχει­ρη­μά­των είναι η επι­τυ­χής προ­σπά­θεια της ΠΑ να παρά­σχει την απα­ραί­τητη προ­στα­τευ­τική ομπρέλα στις φίλιες δυνά­μεις.

Για την υπο­στή­ριξη αυτών των αερο­πο­ρι­κών δυνά­μεων απαι­τεί­ται η ανα­βάθ­μιση των υπο­δο­μών του αερο­δρο­μίου στην Κάρπαθο, ώστε να μπορούν να επι­χει­ρούν με μεγα­λύ­τερη άνεση τα μαχη­τικά της ΠΑ, καθώς και η ανα­κα­τα­σκευή της παλιάς ιτα­λι­κής αερο­πο­ρι­κής βάσης στη Γαδουρά της Ρόδου, η οποία βρί­σκε­ται 134 χλμ. από τη Μεγίστη.

Η παλιά αυτή βάση στις ανα­το­λι­κές ακτές της Ρόδου βρί­σκε­ται σε από­σταση ασφα­λείας από τις τουρ­κι­κές ακτές και πλησίον βάσης κατα­δρο­μέων. Επι­πλέον, οι λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις στην περιοχή μπορούν να υπο­στη­ρί­ξουν την απο­στολή Ειδικών Δυνά­μεων στη Μεγίστη με ταχύ­πλοα σκάφη.

Η μετα­τροπή της συγκε­κρι­μέ­νης δύναμης των κατα­δρο­μέων της Ρόδου σε «δύναμη κρούσης» για τη Μεγίστη θα συνέ­βαλε στην περαι­τέρω εξει­δί­κευσή της με ασκή­σεις εξο­μοί­ω­σης των κατα­στά­σεων που θα χρεια­στεί να αντι­με­τω­πί­σει σε περί­πτωση σύγκρου­σης.

Επι­πρό­σθετα, η κατα­σκευή ενός νέου στρα­τιω­τι­κού αερο­δρο­μίου στο υπάρχον παλαιό ιταλικό στρα­τιω­τικό αερο­δρό­μιο από την ΜΟΜΑ, θα μείωνε το κόστος κατα­σκευής και θα πρό­σθετε στην άμυνα της Ρόδου μία ακόμη σημα­ντική υποδομή.

Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τη νέα αερο­πο­ρική βάση και τις λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις της περιο­χής Γαδουράς-Κάλαθου της ΝΑ Ρόδου, ο διοι­κη­τής της «δύναμης κρούσης» για τη Μεγίστη θα μπορεί να επι­λέ­ξει την απο­στολή των δυνά­μεών του στο νησί είτε με ελι­κό­πτερα είτε με ταχύ­πλοα σκάφη, είτε συν­δυά­ζο­ντας και τις δύο λύσεις.

Η ανα­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας ζωής των κατοί­κων της Μεγί­στης

Εξίσου σημα­ντική με την αμυ­ντική προ­πα­ρα­σκευή του νησιού είναι η εφαρ­μογή μέτρων που θα ξανα­φέ­ρουν τη ζωή, την ανά­πτυξη και τον πλη­θυ­σμό που έχει μετα­να­στεύ­σει. Αναμ­φί­βολα, το πιο σημα­ντικό από όλα είναι η συγκοι­νω­νία σύν­δε­σης του νησιού με την Ρόδο και η τρο­φο­δο­σία του πλη­θυ­σμού με τα ανα­γκαία αγαθά σε τιμές προ­σι­τές και όχι «ληστρι­κές», που συχνά ανα­γκά­ζουν τους κατοί­κους να κατευ­θυν­θούν προς την Τουρκία.

Μία ακόμη πρόταση θα ήταν η γεν­ναιό­δωρη επι­χο­ρή­γηση του νησιού από την κυβέρ­νηση για την του­ρι­στική και αγρο­τική ανά­πτυξή του, αφού η Μεγίστη είναι πραγ­μα­τικά εκπλη­κτι­κής ομορ­φιάς και, σε μεγάλο βαθμό, ανα­ξιο­ποί­ητη.

Η προβολή του νησιού στην Αυστρα­λία όπου δια­βιούν πολλοί πρώην κάτοι­κοι της Μεγί­στης, θα μπο­ρούσε να ανα­πτύ­ξει όχι μόνο τον του­ρι­σμό, αλλά και οδη­γή­σει στην επα­νε­γκα­τά­σταση πολλών συντα­ξιού­χων στα πάτρια εδάφη.

Τέλος, η ίδρυση μίας σχολής Λιμε­νο­φυ­λά­κων ή Αξιω­μα­τι­κών Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού θα έφερνε στο νησί νέους ανθρώ­πους, δίνο­ντάς του ζωή και κατά τους χει­με­ρι­νούς μήνες.

Τμήμα ειδή­σεων defencenet.gr