«Αν θέλετε λεφτά από το Βερολίνο, σταματήστε τις αναφορές στους Ναζί»

Αυτός ήταν ο τίτλος δημο­σιεύ­μα­τος στον ξένο τύπο.

Κάνει αναφορά στην γελοιο­γρα­φία της Αυγής και μάλλον είδε ο συντά­κτης και όλα τα άνευ φαντα­σίας και λόγου πλακάτ στις συγκε­ντρώ­σεις, με την Μέρκελ ως Χίτλερ και διά­φο­ρες κραυγές περί «κατοχής».

Μόνο που η κατοχή και ο Χίτλερ, ήταν πόλεμος, ήταν εισβολή ξένου στρατού, ήταν κατάρ­γηση του κοι­νο­βου­λίου, ήταν λιμός, ήταν μαζικές εκτε­λέ­σεις, ήταν Καλά­βρυτα, ήταν Δίστομο.

Η Ιστορία και οι ιστο­ρι­κές ανα­λο­γίες, βοηθούν να κατα­νο­ή­σουμε το παρόν, αλλά μην χάσουμε και το μέτρο.

Ας το δούμε και μέσα από τα λόγια κάποιας που έζησε αυτή την περίοδο. Λέει η ‘ Αλκη Ζέη, όταν την ρωτούν εάν η εποχή μας έχει στοι­χεία κατοχής επί Ναζί:

« Θυμώνω όταν ακούω διά­φο­ρους να λένε ότι έχουμε κατοχή, πείνα, χούντα. Βιώ­νουμε δύσκο­λες κατα­στά­σεις, αλλά δεν έχουμε ούτε κατοχή, ούτε πείνα, ούτε χούντα. Όμως εμείς, παρ’ όλη την πείνα και την κατοχή, είχαμε κάτι που δεν υπάρχει τώρα, είχαμε όραμα και, άσχετα με το πώς μας βγήκε, πιστεύ­αμε σ’ αυτό με όλη μας την ψυχή. Απ’ τον καιρό που έγινε η κατάρ­ρευση της Σοβιε­τι­κής Ένωσης, η Αρι­στερά παγκο­σμίως δεν βρήκε τον βημα­τι­σμό της, με απο­τέ­λε­σμα να παρα­παίει προ­σπα­θώ­ντας να προ­χω­ρή­σει με παλιά συν­θή­ματα. Δεν γίνεται έτσι. Περά­σαμε απ’ το μολύβι φάμπερ στον υπο­λο­γι­στή. Πρέπει και τα κόμματα να το κατα­λά­βουν αυτό και να βρουν νέα συν­θή­ματα. Δεν μπορείς να παλεύ­εις με παλιά συν­θή­ματα».

“Στα σχολεία της Γερ­μα­νίας”, έλεγε σε άρθρο της η ‘ Αννα Δαμια­νίδη, “τα παιδιά διδά­σκο­νται πόσο μεγάλο λάθος και έγκλημα ήταν ο ναζι­σμός, από μικρά, μέχρι σημείου να ανα­ρω­τιού­νται οι ψυχο­λό­γοι αν κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει καρπούς αυτο­γνω­σίας ή επι­κίν­δυνη ενοχή. Τα αγνο­ούμε όλα αυτά, δεν μας αφορούν, αν και ίσως κάτι ψυχα­νε­μί­ζο­νται αυτοί που φτιά­χνουν χιτλε­ρικό μου­στάκι στη Μέρκελ: στην ενοχή αυτή ποντά­ρουν. Μόνο έτσι εξη­γεί­ται αυτό το διαρκές καρ­να­βάλι.”