Από την αρχική απόρριψη στην παράταση μουσικής και στην έγκληση για παράβαση καθήκοντος

Υπόθεση παρά­τα­σης ωραρίου μου­σι­κής σε επι­χεί­ρηση εστί­α­σης στη Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου εξε­λίσ­σε­ται σε μείζον ζήτημα θεσμι­κής συνέ­πειας και κοι­νω­νι­κής ισορ­ρο­πίας.

Μόνιμη κάτοι­κος και επαγ­γελ­μα­τίας του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των κατέ­θεσε έγκληση για παρά­βαση καθή­κο­ντος σε βάρος μελών του Συμ­βου­λίου της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Ρόδου, καταγ­γέλ­λο­ντας ότι χορη­γή­θηκε παρά­ταση έως 1:00 π.μ. σε κατά­στημα που την ημέρα της κρί­σι­μης συνε­δρί­α­σης βρι­σκό­ταν σφρα­γι­σμένο λόγω βεβαιω­μέ­νων παρα­βά­σεων ηχο­ρύ­παν­σης.

Από το πρώτο όχι στην υπό­σχεση θεσμι­κής προ­ε­τοι­μα­σίας

Το Συμ­βού­λιο της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας αρχικά απέρ­ριψε ομο­φώ­νως το αίτημα παρά­τα­σης με την απόφαση 77/2025, κατόπιν αντιρ­ρή­σεων της κατοί­κου που επι­σή­μανε δια­τά­ραξη κοινής ησυχίας στην περιοχή. Ακο­λού­θησε αίτημα επα­νε­ξέ­τα­σης χωρίς νέα στοι­χεία και στις 16/06/2025 εκδό­θηκε απόφαση με την οποία το όργανο όρισε επα­νά­ληψη της συζή­τη­σης ζητώ­ντας νομική γνω­μο­δό­τηση και υπο­μνή­ματα από τα εμπλε­κό­μενα μέρη.

Η ημέρα που συζη­τή­θηκε το θέμα ενώ το κατά­στημα ήταν σφρα­γι­σμένο

Η επα­να­λη­πτική συνε­δρί­αση προσ­διο­ρί­στηκε για τις 16/07/2025. Όπως καταγ­γέλ­λε­ται, την ίδια περίοδο το κατά­στημα τελούσε υπό σφρά­γιση δεκαη­μέ­ρου από τις 07/07/2025 για υπέρ­βαση ορίων ηχο­στάθ­μης και παρα­βί­αση ωραρίου μου­σι­κής.

Η βεβαί­ωση του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος φέρει ημε­ρο­μη­νία 08/08/2025 και υπο­βάλ­λε­ται ως συνημ­μένο στην έγκληση.

Η εγκα­λούσα τονίζει ότι η ουσία της υπό­θε­σης ήταν ήδη στο τραπέζι και πως το γεγονός της σφρά­γι­σης θα έπρεπε να απο­τρέ­πει κάθε σκέψη για χαλά­ρωση του πλαι­σίου.

Η απουσία νομικής γνω­μο­δό­τη­σης και η ψήφιση της νέας από­φα­σης

Παρά την πρό­βλεψη της από­φα­σης για γνω­μο­δό­τηση νομικού συμ­βού­λου, σύμφωνα με την έγκληση δεν παρου­σιά­στηκε νομικός στη συνε­δρί­αση της 16/07/2025 ούτε τέθηκε γραπτή γνω­μο­δό­τηση υπόψη των μελών.

Παρόλα αυτά, η υπόθεση συζη­τή­θηκε και εκδό­θηκε η 125/2025, με την οποία απο­φα­σί­στηκε κατά πλειο­ψη­φία παρά­ταση ωραρίου μου­σι­κής έως 1:00 π.μ. για επι­χεί­ρηση. Η εγκα­λούσα έλαβε γνώση της αιτιο­λο­γίας από την ανάρ­τηση στη Διαύ­γεια στις 06/08/2025.

Η σιωπηρή ανά­κληση της αρχικής από­φα­σης και το επι­χεί­ρημα περί προει­λημ­μέ­νης βού­λη­σης

Στο κείμενο της έγκλη­σης υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι η 125/2025 συνιστά σιωπηρή ανά­κληση της προη­γού­με­νης χωρίς να έχει προη­γη­θεί η απαι­τού­μενη θεσμική προ­ερ­γα­σία που είχε τεθεί ως προ­ϋ­πό­θεση.

Η εγκα­λούσα κάνει λόγο για δια­δι­κα­σία που παρέ­καμψε τις ίδιες τις απο­φά­σεις του οργάνου και χαρα­κτη­ρί­ζει το απο­τέ­λε­σμα ως προει­λημ­μένο, με σκοπό την εξυ­πη­ρέ­τηση συμ­φε­ρό­ντων σε βάρος της νομι­μό­τη­τας και της δεο­ντο­λο­γίας.

Το εξώδικο που προη­γή­θηκε και η κλι­μά­κωση προς την ποινική οδό

Πριν την κατά­θεση της έγκλη­σης, η κάτοι­κος απέ­στειλε εξώδικη δήλωση ζητώ­ντας ανά­κληση της από­φα­σης.

Η μη ικα­νο­ποί­ηση του αιτή­μα­τος οδήγησε στην έγκληση ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών με αίτημα την άσκηση δίωξης και τη δήλωση παρά­στα­σης προς υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας.

Η εγκα­λούσα διο­ρί­ζει πλη­ρε­ξού­σιο και αντί­κλητο τον κ. Γεώργιο Λαμπα­δάκη.

Το νομικό υπό­βα­θρο όπως το παρου­σιά­ζει η εγκα­λούσα

Κεντρικό σημείο της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας αφορά την ερμη­νεία του άρθρου 29 παρ. 3 του ν. 4442/2016 και του άρθρου 7 της ΥΑ 16228/2017. Η εγκα­λούσα απορ­ρί­πτει την προ­σέγ­γιση ότι η παρά­ταση ωραρίου χορη­γεί­ται αυτο­μά­τως με μόνη την από­δειξη γνω­στο­ποί­η­σης. Αντι­θέ­τως, υπο­στη­ρί­ζει ότι εξα­κο­λου­θούν να ισχύουν ουσια­στι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις όπως η μη δια­τά­ραξη της κοινής ησυχίας κατά τα ορι­ζό­μενα στην Αστυ­νο­μική Διάταξη 3/1996 και στην υφι­στά­μενη κανο­νι­στική.

Στο σκε­πτικό της έγκλη­σης διευ­κρι­νί­ζε­ται ότι οι πρό­σφα­τες ρυθ­μί­σεις απλού­στευ­σαν τα δικαιο­λο­γη­τικά, δεν κατάρ­γη­σαν όμως την ουσία. Η φράση εφόσον πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις χορή­γη­σης της, που παρα­μέ­νει στο γράμμα του νόμου, σημα­το­δο­τεί την υπο­χρέ­ωση του οργάνου να συνε­κτιμά πραγ­μα­τικά δεδο­μένα όπως επα­νει­λημ­μέ­νες παρα­βά­σεις και σφρα­γί­σεις. Η παρά­λειψη αυτής της στάθ­μι­σης, σύμφωνα με την εγκα­λούσα, συνιστά τον πυρήνα της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος.

Πέρα από τη νομική διά­σταση, η υπόθεση αγγίζει την καθη­με­ρι­νό­τητα ενός ιστο­ρι­κού αστικού συνόλου με έντονη του­ρι­στική πίεση. Η εγκα­λούσα περι­γρά­φει σταθερή όχληση με υπερ­βά­σεις dB και απώ­λειες στην επαγ­γελ­μα­τική της δρα­στη­ριό­τητα λόγω παρα­πό­νων επι­σκε­πτών. Κατά την άποψή της, οι απο­φά­σεις για την παρά­ταση μου­σι­κής οφεί­λουν να δια­φυ­λάσ­σουν την κοι­νω­νική συνοχή και την αξία ενός μνη­μεια­κού χώρου όπου συνυ­πάρ­χουν κάτοι­κοι και επι­σκέ­πτες. Η κριτική της εστιά­ζει στο ότι η απόφαση της δημο­τι­κής κοι­νό­τη­τας δεν σταθ­μί­ζει επαρκώς αυτά τα δεδο­μένα.