Αναπληρωτές για τη βασική υποχρέωση του κράτους

Πολύ κακώς – και από πολλών ετών – η ελλη­νική πολι­τεία έχει απο­κε­ντρώ­σει τη φρο­ντίδα παιδιών σε ανάγκη, ηλι­κιω­μέ­νων, απόρων, γυναι­κών θυμάτων κακο­ποί­η­σης, σε μη κυβερ­νη­τι­κές οργα­νώ­σεις, που λει­τουρ­γούν με επι­δο­τή­σεις, κάμπο­σες χορη­γίες και κάτω από ελά­χι­στο ποιο­τικό και οικο­νο­μικό έλεγχο.  Αυτό έγινε κυρίως για οικο­νο­μι­κούς και  δια­χει­ρι­στι­κούς λόγου και λιγό­τερο για την ουσία της φρο­ντί­δας των συναν­θρώ­πων μας.  Το κράτος ένιψε απλά τας χείρας του και έστειλε τον λογα­ρια­σμό στην ιδιω­τική πρω­το­βου­λία. Υπάρ­χουν ασφαλώς λαμπρές εξαι­ρέ­σεις, αλλά γιατί να χρειά­ζε­ται να τις ψάχνουμε; Γιατί να χρεια­ζό­μα­στε ανα­πλη­ρω­τές στη βασική υπο­χρέ­ωση του κράτους: να φρο­ντί­ζει τους πολίτες του;  Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρω­μέ­νος με καλές προ­θέ­σεις, σε όμορφα γκαλά και πίσω από υπέροχα λογό­τυπα. ίσως χρειά­ζε­ται κάπου εδώ να ανα­θε­ω­ρή­σουμε την ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των ορφανών παιδιών, και άλλων ευαί­σθη­των ομάδων. Δεν νοείται η πολι­τεία να δια­χει­ρί­ζε­ται τη βασική της λει­τουρ­γία – τη φρο­ντίδα των πολιτών της – με εξω­τε­ρι­κές ανα­θέ­σεις σε ανε­ξέ­λεγ­κτους οργα­νι­σμούς, να ελέγχει τα excel, τη δια­χεί­ριση του budget, να παίρνει έναν τυπικό απο­λο­γι­σμό έργου και ο κάθε οργα­νι­σμός λει­τουρ­γεί ουσια­στικά ανε­ξέ­λεγ­κτα. Τα παιδιά που είχαν την ατυχία να μην έχουν γονείς ή να έχουν προ­βλη­μα­τι­κές οικο­γέ­νειες, πρέπει να βρί­σκουν στέγη σε κρα­τι­κές δομές, με υπαλ­λή­λους με πτυχία που θα κάνουν την δουλειά τους όπως θα ορί­ζε­ται επίσημα, γιατί θα πλη­ρώ­νο­νται και θα ελέγ­χο­νται γι΄ αυτό. Υπάρ­χουν πάρα πολλοί νέοι επι­στή­μο­νες – σήμερα άνεργοι – που θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν σε ένα νέο, σοβαρό σύστημα κηδε­μο­νίας και επι­τά­χυν­σης δια­δι­κα­σιών υιο­θε­σίας και ανα­δο­χής. Ειδάλ­λως ας απο­δε­χτούμε ότι είμαστε μια αδιά­φορη κοι­νω­νία που όσα της συμ­βαί­νουν τον τελευ­ταίο καιρό τα προ­σκα­λεί και τα προ­κα­λεί.-  Υ.Γ. Ναι, υπάρ­χουν κρα­τι­κές δομές, γηρο­κο­μεία, ορφα­νο­τρο­φεία κ.λπ. Αλλά και εκεί υπάρ­χουν καταγ­γε­λίες για άθλιες συμπε­ρι­φο­ρές ή για άθλιες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Όμως, αυτό είναι μέτρο του πολι­τι­σμού μας. Αν δεν μπο­ρούμε να παρέ­χουμε καλές υπη­ρε­σίες στους μη προ­νο­μιού­χους, αν δεν μπο­ρούμε ως κράτος να είμαστε πρω­το­πό­ροι στην ανθρω­πιά, τότε δεν έχουμε λόγο ύπαρξης.