Αναπληρωτές για τη βασική υποχρέωση του κράτους

Πολύ κακώς – και από πολ­λών ετών – η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία έχει απο­κε­ντρώ­σει τη φρο­ντί­δα παι­διών σε ανά­γκη, ηλι­κιω­μέ­νων, από­ρων, γυ­ναι­κών θυ­μά­των κα­κο­ποί­η­σης, σε μη κυ­βερ­νη­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, που λει­τουρ­γούν με επι­δο­τή­σεις, κά­μπο­σες χο­ρη­γί­ες και κάτω από ελά­χι­στο ποιο­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό έλεγ­χο.  Αυτό έγινε κυ­ρί­ως για οι­κο­νο­μι­κούς και  δια­χει­ρι­στι­κούς λόγου και λι­γό­τε­ρο για την ουσία της φρο­ντί­δας των συ­ναν­θρώ­πων μας.  Το κρά­τος ένιψε απλά τας χεί­ρας του και έστει­λε τον λο­γα­ρια­σμό στην ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία. Υπάρ­χουν ασφα­λώς λα­μπρές εξαι­ρέ­σεις, αλλά γιατί να χρειά­ζε­ται να τις ψά­χνου­με; Γιατί να χρεια­ζό­μα­στε ανα­πλη­ρω­τές στη βα­σι­κή υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους: να φρο­ντί­ζει τους πο­λί­τες του;  Ο δρό­μος για την κό­λα­ση είναι στρω­μέ­νος με καλές προ­θέ­σεις, σε όμορ­φα γκαλά και πίσω από υπέ­ρο­χα λο­γό­τυ­πα. ίσως χρειά­ζε­ται κάπου εδώ να ανα­θε­ω­ρή­σου­με την ΙΔΙΩ­ΤΙ­ΚΟ­ΠΟΙ­Η­ΣΗ των ορ­φα­νών παι­διών, και άλλων ευαί­σθη­των ομά­δων. Δεν νο­εί­ται η πο­λι­τεία να δια­χει­ρί­ζε­ται τη βα­σι­κή της λει­τουρ­γία – τη φρο­ντί­δα των πο­λι­τών της – με εξω­τε­ρι­κές ανα­θέ­σεις σε ανε­ξέ­λεγ­κτους ορ­γα­νι­σμούς, να ελέγ­χει τα excel, τη δια­χεί­ρι­ση του budget, να παίρ­νει έναν τυ­πι­κό απο­λο­γι­σμό έργου και ο κάθε ορ­γα­νι­σμός λει­τουρ­γεί ου­σια­στι­κά ανε­ξέ­λεγ­κτα. Τα παι­διά που είχαν την ατυ­χία να μην έχουν γο­νείς ή να έχουν προ­βλη­μα­τι­κές οι­κο­γέ­νειες, πρέ­πει να βρί­σκουν στέγη σε κρα­τι­κές δομές, με υπαλ­λή­λους με πτυ­χία που θα κά­νουν την δου­λειά τους όπως θα ορί­ζε­ται επί­ση­μα, γιατί θα πλη­ρώ­νο­νται και θα ελέγ­χο­νται γι΄ αυτό. Υπάρ­χουν πάρα πολ­λοί νέοι επι­στή­μο­νες – σή­με­ρα άνερ­γοι – που θα μπο­ρού­σαν να αξιο­ποι­η­θούν σε ένα νέο, σο­βα­ρό σύ­στη­μα κη­δε­μο­νί­ας και επι­τά­χυν­σης δια­δι­κα­σιών υιο­θε­σί­ας και ανα­δο­χής. Ει­δάλ­λως ας απο­δε­χτού­με ότι εί­μα­στε μια αδιά­φο­ρη κοι­νω­νία που όσα της συμ­βαί­νουν τον τε­λευ­ταίο καιρό τα προ­σκα­λεί και τα προ­κα­λεί.-  Υ.Γ. Ναι, υπάρ­χουν κρα­τι­κές δομές, γη­ρο­κο­μεία, ορ­φα­νο­τρο­φεία κ.λπ. Αλλά και εκεί υπάρ­χουν κα­ταγ­γε­λί­ες για άθλιες συ­μπε­ρι­φο­ρές ή για άθλιες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Όμως, αυτό είναι μέτρο του πο­λι­τι­σμού μας. Αν δεν μπο­ρού­με να πα­ρέ­χου­με καλές υπη­ρε­σί­ες στους μη προ­νο­μιού­χους, αν δεν μπο­ρού­με ως κρά­τος να εί­μα­στε πρω­το­πό­ροι στην αν­θρω­πιά, τότε δεν έχου­με λόγο ύπαρ­ξης.