Χωρίς «παράλληλη στήριξη» 3.700 παιδιά με αυτισμό

«Οι γο­νείς σπα­ρά­ζουν όταν δια­πι­στώ­νουν ότι δεν μπο­ρούν να βοη­θή­σουν το παιδί τους». Τα λόγια ανή­κουν σε γονιό, ο δε­κά­χρο­νος γιος του οποί­ου αντι­με­τω­πί­ζει πρό­βλη­μα αυ­τι­σμού. Το παιδί, εκτός του δα­σκά­λου όλης της τάξης, χρειά­ζε­ται υπο­στή­ρι­ξη από προ­σω­πι­κό δά­σκα­λο (shadow teacher, όπως είναι η διε­θνής ορο­λο­γία), που το συ­νο­δεύ­ει κα­θη­με­ρι­νά μέσα στην τάξη, η λε­γό­με­νη από ει­δι­κούς και υπουρ­γείο Παι­δεί­ας «πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη». Γι’ αυτό η οι­κο­γέ­νεια του δε­κά­χρο­νου απο­φά­σι­σε να ανα­λά­βει η ίδια τον μισθό του δα­σκά­λου – πε­ρί­που 700 ευρώ τον μήνα.

Δεν είναι η μόνη που πλη­ρώ­νει από την τσέπη της δά­σκα­λο, αλλά απαρ­τί­ζει ισχνή μειο­ψη­φία γο­νέ­ων που μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­σουν αυτή τη δα­πά­νη. Εκα­το­ντά­δες άλλοι γο­νείς βλέ­πουν τα παι­διά τους να μέ­νουν αβο­ή­θη­τα, καθώς το υπουρ­γείο Παι­δεί­ας λόγω της δη­μο­σιο­νο­μι­κής λι­τό­τη­τας δεν μπο­ρεί να κα­λύ­ψει όλες τις ανά­γκες.

Σύμ­φω­να με τα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία, υπάρ­χουν πε­ρί­που 5.500 δια­γνω­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις παι­διών που χρειά­ζο­νται εκ­παι­δευ­τι­κό στο πλαί­σιο της πα­ράλ­λη­λης στή­ρι­ξης, αλλά έως τώρα το υπ. Παι­δεί­ας έχει κα­λύ­ψει μόνο 1.800. «Και δυ­στυ­χώς φο­βά­μαι ότι η πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη θα συρ­ρι­κνω­θεί ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, όταν ολο­κλη­ρω­θεί το ΕΣΠΑ, από το οποίο χρη­μα­το­δο­τεί­ται τώρα», ανα­φέ­ρει στην «Κ» ο αι­ρε­τός στο Κε­ντρι­κό Υπη­ρε­σια­κό Συμ­βού­λιο Πρω­το­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης του υπ. Παι­δεί­ας, Βα­σί­λης Πα­λη­γιάν­νης.

Προ­σφυ­γή

Από την πλευ­ρά του, ο πρό­ε­δρος της Εθνι­κής Ομο­σπον­δί­ας για τα Δι­καιώ­μα­τα του Αυ­τι­στι­κού Φά­σμα­τος, Γιάν­νης Σταυ­ρό­που­λος, ανέ­φε­ρε στην «Κ» ότι ο αριθ­μός των παι­διών με πρό­βλη­μα είναι με­γα­λύ­τε­ρος, καθώς υπάρ­χουν αδιά­γνω­στες πε­ρι­πτώ­σεις, προ­σθέ­το­ντας ότι θα κα­τα­τε­θεί προ­σφυ­γή στο Δι­κα­στή­ριο Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των, εγκα­λώ­ντας την πο­λι­τεία για πα­ρα­βί­α­ση των δι­καιω­μά­των παι­διών και ατό­μων με αυ­τι­σμό.

Αρ­μό­διο όρ­γα­νο για την ει­σή­γη­ση σε κάθε αί­τη­ση πα­ράλ­λη­λης στή­ρι­ξης είναι το Κέ­ντρο Δια­φο­ρο­διά­γνω­σης, Διά­γνω­σης και Υπο­στή­ρι­ξης Ει­δι­κών Εκ­παι­δευ­τι­κών Ανα­γκών (ΚΕΔΔΥ), στη γνω­μά­τευ­ση του οποί­ου θα πρέ­πει να ανα­φέ­ρο­νται και οι ώρες της πα­ράλ­λη­λης στή­ρι­ξης καθώς και αν αυτή θα γί­νε­ται σε μό­νι­μη και κα­θη­με­ρι­νή βάση. Και αυτό διότι μπο­ρεί ένα παιδί να έχει την ανά­γκη του «προ­σω­πι­κού» δα­σκά­λου για ορι­σμέ­να μα­θή­μα­τα (π.χ. Γλώσ­σα, Μα­θη­μα­τι­κά). Οπως επι­σή­μα­νε στην «Κ» η παι­δα­γω­γός ει­δι­κής αγω­γής κ. Μαρία Κου­κέλ­λη, πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη δι­καιού­νται παι­διά με διά­φο­ρες πα­θή­σεις. Ωστό­σο, με­γά­λο μέρος των αι­τή­σε­ων προς τα ΚΕΔΔΥ αφορά τον αυ­τι­σμό και κυ­ρί­ως παι­διά στην πρω­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση.

Με βάση επι­στη­μο­νι­κές έρευ­νες, ένα στα 68 παι­διά που γεν­νιού­νται δια­γι­γνώ­σκε­ται στο φάσμα του αυ­τι­σμού. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα χρειά­ζο­νται πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη στο σχο­λείο και θε­ρα­πεί­ες ει­δι­κής αγω­γής εκτός αυτού.

Ο αυ­τι­σμός είναι μια νευ­ρο­βιο­λο­γι­κή δια­τα­ρα­χή του εγκε­φά­λου που έχει ως συ­νη­θέ­στε­ρα και πιο εμ­φα­νή συμ­πτώ­μα­τα το πρό­βλη­μα στην επι­κοι­νω­νία και την ευ­κο­λία στη δη­μιουρ­γία στε­ρε­ο­τυ­πι­κών φρά­σε­ων και πρά­ξε­ων, δη­λα­δή ρου­τί­νες.

«Αυτά τα παι­διά πρέ­πει να νιώ­θουν ασφά­λεια και η ρου­τί­να τα βοηθά να μά­θουν. Η στή­ρι­ξη πρέ­πει να είναι αυ­στη­ρά ατο­μι­κή. Υπάρ­χουν, βέ­βαια, και εκεί­να που χρειά­ζο­νται λι­γό­τε­ρες ώρες πα­ράλ­λη­λης στή­ρι­ξης, επει­δή έχουν ελα­φρό­τε­ρης μορ­φής πρό­βλη­μα. Το ζη­τού­με­νο είναι να υπάρ­χει ορθή διά­γνω­ση για κάθε πε­ρί­πτω­ση, ώστε να γί­νε­ται και η κα­λύ­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση του προ­σω­πι­κού», λέει η κ. Κου­κέλ­λη, σχο­λιά­ζο­ντας το σύ­νη­θες όλοι οι γο­νείς να ζη­τούν έναν δά­σκα­λο πλή­ρους ωρα­ρί­ου για το παιδί.

Ωστό­σο, προ­σθέ­τει η ίδια, «ημί­με­τρα δεν χω­ρούν. Ενας δά­σκα­λος για δύο, τρία ή τέσ­σε­ρα παι­διά εύ­κο­λα μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει αρ­νη­τι­κά». Πρό­κει­ται για πρα­κτι­κή που υιο­θε­τεί­ται στα δη­μό­σια σχο­λεία. Επί­σης, αρ­νη­τι­κό είναι ότι στη δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση όσα παι­διά εντα­χθούν στο πρό­γραμ­μα πα­ράλ­λη­λης στή­ρι­ξης έχουν δια­φο­ρε­τι­κό δά­σκα­λο κάθε χρο­νιά. Απο­τέ­λε­σμα είναι τε­λι­κά να μην ωφε­λού­νται τα παι­διά και οι γο­νείς να στρέ­φο­νται και πάλι σε ιδιω­τι­κή πα­ράλ­λη­λη στή­ρι­ξη.

«Καθώς δεν υπάρ­χουν δη­μό­σιες δομές, ώστε να μπο­ρούν να γί­νουν οι θε­ρα­πεί­ες ει­δι­κής αγω­γής, το κρά­τος πα­ρέ­χει οι­κο­νο­μι­κή στή­ρι­ξη στους γο­νείς που κα­λύ­πτει το 25%-50% των εξό­δων τους, τα οποία μπο­ρεί να ανέλ­θουν σε 10.000-15.000 ευρώ ετη­σί­ως», λέει στην «Κ» γο­νιός παι­διού με πρό­βλη­μα αυ­τι­σμού. Και προ­σθέ­τει: «Κάθε παιδί σί­γου­ρα έχει έναν συμ­μα­θη­τή ή ένα παιδί στη δι­πλα­νή τάξη που βρί­σκε­ται στο φάσμα του αυ­τι­σμού. Είναι και­ρός η πο­λι­τεία να ανα­λά­βει τις ευ­θύ­νες της και η κοι­νω­νία να μι­λή­σει ανοι­κτά για την έντα­ξη στο σύ­νο­λο των παι­διών αυτών και να μη βάζει το πρό­βλη­μα κάτω από το χαλί».

Κα­θη­με­ρι­νή