Κάλλιστος Διακογεωργίου: «Η ωραιότερη μυρωδιά είναι του ψωμιού, η ωραιότερη γεύση του αλατιού κι η ωραιότερη αγάπη των παιδιών»

Τόσο παλιά, όσο και σή­με­ρα, για να φτά­σει το ψωμί στο τρα­πέ­ζι μας απαι­τεί­ται χρό­νος, μό­χθος και πολλή φρο­ντί­δα.

Στο 3^ο Νη­πια­γω­γείο Αρ­χαγ­γέ­λου Ρόδου, υπό την αι­γί­δα της Πε­ρι­φέ­ρειας Ν.Α. πραγ­μα­το­ποιεί­ται  αύριο Κυ­ρια­κή 20 Αυ­γού­στου, η τε­λε­τή βρά­βευ­σης σε μι­κρούς μα­θη­τές  και στε­λέ­χη, δη­μιουρ­γούς της ται­νί­ας «Από το σι­τά­ρι στο ψωμί», Α΄ Βρα­βείο,  Κα­τη­γο­ρία – ται­νία τεκ­μη­ρί­ω­σης (ντο­κυ­μα­νταίρ). Και η ευαι­σθη­σία του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, για τους λι­λι­πού­τειους δη­μιουρ­γούς, είναι πραγ­μα­τι­κά με­γά­λη.

Ο Πε­ρι­φε­ρεια­κός  Σύμ­βου­λος Π.Ν.Α. Εντε­ταλ­μέ­νος  Πο­λι­τι­σμού Δωδ/σου Κάλ­λι­στος Δια­κο­γε­ωρ­γί­ου τό­νι­σε ανα­φο­ρι­κά με την εκ­δή­λω­ση βρά­βευ­σης: «Είναι εκ­πλη­κτι­κό, να πα­ρα­κο­λου­θεί κα­νείς βήμα-βήμα όλη τη δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί­το κά­πο­τε, από τη στιγ­μή που ο γε­ωρ­γός έσπερ­νε τους σπό­ρους του σι­τα­ριού στη γη, μέχρι που έφτα­νε το ψωμί στο τρα­πέ­ζι. Ακόμα και σή­με­ρα η δια­δι­κα­σία είναι η ίδια, μόνο που η τε­χνο­λο­γία, τα κάνει πια όλα πιο εύ­κο­λα και πιο γρή­γο­ρα για τον αγρό­τη, το μυ­λω­νά και τη νοι­κο­κυ­ρά.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση καλό είναι να ξέ­ρου­με,  πως τόσο παλιά όσο και σή­με­ρα, για να φτά­σει το ψωμί στο τρα­πέ­ζι μας απαι­τεί­ται χρό­νος, μό­χθος και πολλή φρο­ντί­δα.

Η τε­χνο­λο­γία μπο­ρεί να ανα­κού­φι­σε τον κόπο των αν­θρώ­πων αλλά πήρε μαζί της τα τρα­γού­δια του κά­μπου, τις γλυ­κές πα­ρα­δό­σεις και το με­γα­λείο της ομορ­φιάς των πα­λιών χρό­νων.

Η έλ­λει­ψη ψω­μιού, έχει συν­δυα­στεί με την πείνα, επο­μέ­νως το ψωμί, θε­ω­ρεί­ται πο­λύ­τι­μο αγαθό, από τότε που ο άν­θρω­πος έμαθε να το πα­ρα­σκευά­ζει»…

Γνω­στό και ως «η ουσία της ζωής», το ψωμί πα­ρα­σκευά­ζε­ται εδώ και 30.000 χρό­νια. Θε­ω­ρεί­ται η πλέον πλή­ρης και φτηνή τροφή και βα­σι­κό βοη­θη­τι­κό τρό­φι­μο, σε πε­ριό­δους ακραί­ας δια­τρο­φι­κής έν­δειας.

Και πόσες δρα­στη­ριό­τη­τες δεν έχουν συν­δε­θεί με το ψωμί… Μέσα από  με­γά­λους συγ­γρα­φείς, τέχνη,  πα­ρα­μύ­θια, ποι­ή­μα­τα, τρα­γού­δια, πα­ροι­μί­ες, παι­γνί­δια…

Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής. Ουκ επ’ άρτω μόνω ζή­ση­ται άν­θρω­πος… δια­βά­ζου­με στη Βίβλο, ενώ με­γά­λοι συγ­γρα­φείς ανα­φέ­ρουν:

Οι νέες ζυ­μώ­νου­νε ψωμί κι οι γριές πο­λε­μού­νε, κι όλοι αρ­χι­νούν τρα­γού­δια της δου­λειάς το μόχτο ν’ αλα­φρώ­σουν… Νίκος Κα­ζαν­τζά­κης

Μα­ζεύω τα πε­σμέ­να στά­χυα να σου στεί­λω λίγο ψωμί, μα­ζεύω με το σπα­σμέ­νο χέρι μου ότι έμει­νε απ’ τον ήλιο να σου το στεί­λω να ντυ­θείς. Έμαθα πως κρυώ­νεις…. Νι­κη­φό­ρος Βρετ­τά­κος

Η ει­ρή­νη είναι τα σφιγ­μέ­να χέρια των αν­θρώ­πων, το ζεστό ψωμί στο τρα­πέ­ζι του κό­σμου, το χα­μό­γε­λο της μάνας. Μο­νά­χα αυτό. Και τ’ αλέ­τρια που χα­ρά­ζουν βα­θιές αυ­λα­κιές σ’ όλη τη γης ένα όνομα μο­νά­χα γρά­φουν: Ει­ρή­νη. Γιάν­νης Ρί­τσος.»

Στην εκ­δή­λω­ση, η  Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, θα τι­μή­σει τα παι­διά, τους νη­πια­γω­γούς, το σκη­νο­θέ­τη και φω­το­γρά­φο του έργου,  τον Πρό­ε­δρο Δη­μο­τι­κής Ενό­τη­τας Αρ­χαγ­γέ­λου κ. Αρ­γυ­ρού και τον Πο­λι­τι­στι­κό Σύλ­λο­γο Αρ­χαγ­γέ­λου  «Αί­θω­νας».