Απορρίφθηκε αγωγή προγραμματιστή κατά ΙΚΕ που ανέπτυξε πρωτοποριακή μηχανή αναζήτησης

Με την υπ’ αρίθμ. 164/2021 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, απορ­ρί­φθηκε και σε δεύτερο βαθμό η αγωγή που άσκησε προ­γραμ­μα­τι­στής κατά γνωστής ΙΚΕ διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για την ανά­πτυξη μιας πρω­το­πο­ρια­κής μηχανής ανα­ζή­τη­σης στο δια­δί­κτυο.

Ο ενάγων ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με την ενα­γό­μενη είχαν συνάψει, σύμβαση έργου, διάρ­κειας 3 μηνών και λήγουσα στις 28.1.2014, η οποία ολο­κλη­ρώ­θηκε, ότι ταυ­τό­χρονα συμ­φώ­νη­σαν προ­φο­ρικά ότι θα κατα­σκευά­σει ένα ηλε­κτρο­νικό σύστημα, το οποίο θα κάνει ό,τι και η ηλε­κτρο­νική ιστο­σε­λίδα με την ονο­μα­σία skroutz.gr, ότι θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει όσους υπαλ­λή­λους – προ­γραμ­μα­τι­στές και την υλι­κο­τε­χνική δομή που χρειά­ζε­ται, με τη μορφή ενοι­κί­α­σης πόρων ανά μήνα.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι ο πηγαίος κώδικας της ανωτέρω εφαρ­μο­γής θα ανήκει στον ίδιο με τη συμ­φω­νία ότι θα μπο­ρούσε να αγο­ρα­στεί από την ενα­γό­μενη με κόστος 40% επι­πλέον του συνο­λι­κού κόστους κατα­σκευής, ότι από τον Φεβρουά­ριο του έτους 2014 έως τον Δεκέμ­βριο του έτους 2016 παρείχε στην ενα­γό­μενη την εργασία του, όπως οι ώρες και το συμ­φω­νη­μένο κόστος περι­γρά­φο­νται στην αγωγή, προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σει η εφαρ­μογή, ότι στις 9.1.2017 κοι­νο­ποί­ησε στην ενα­γό­μενη δήλωση υπα­να­χώ­ρη­σης λόγω υπε­ρη­με­ρίας της τελευ­ταίας, ότι το συνο­λικό κόστος των εργα­σιών ανέρ­χε­ται στο ποσό των 93.298,84 ευρώ, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου ΦΠΑ και ότι η ενα­γό­μενη εξα­κο­λου­θεί να του οφείλει το ανωτέρω ποσό.

Ζήτησε δε, να υπο­χρε­ω­θεί η ενα­γό­μενη να του κατα­βά­λει το ποσό των 93.298,84 ευρώ, νομι­μό­τοκα από τις 18.11.2016, οπότε όχλησε αυτή, να κηρυ­χθεί η απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή, να απαγ­γελ­θεί σε βάρος του εκπρο­σώ­που του αντι­δί­κου προ­σω­πική κράτηση ενός έτους και να κατα­δι­κα­στεί στη δικα­στική του δαπάνη.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο έκρινε ότι με αυτό το περιε­χό­μενο και τα αιτή­ματα, η αγωγή τυγ­χά­νει απα­ρά­δε­κτη λόγω αορι­στίας.

Ειδι­κό­τερα, ενώ στην αγωγή περι­γρά­φε­ται ότι η προ­φο­ρική συμ­φω­νία αφο­ρούσε στην κατα­σκευή ενός ηλε­κτρο­νι­κού συστή­μα­τος, στη συνέ­χεια γίνεται λόγος για παροχή εργα­σίας με ενοι­κί­αση πόρων του ενά­γο­ντος, η οποία είχε συμ­φω­νη­θεί ως αόρι­στης διάρ­κειας και αφο­ρούσε την τεχνική υπο­στή­ριξη της εφαρ­μο­γής, όπως και ότι ο πηγαίος κώδικας της εφαρ­μο­γής που θα κατα­σκευα­ζό­ταν θα ανήκε στην κυριό­τητα του τελευ­ταίου, ενώ σε κανένα σημείο δε γίνεται λόγος για την ιδιο­κτη­σία των υπό­λοι­πων, πέραν του πηγαίου κώδικα, στοι­χείων της ιστο­σε­λί­δας (ονο­μα­σία κτλ).

Κρίθηκε ότι δεν καθί­στα­ται σαφές αν η συμ­φω­νία τους αφο­ρούσε στην κατα­σκευή ενός έργου, αν επρό­κειτο για σύμβαση εργα­σίας, αν η συμ­φω­νία περιε­λάμ­βανε τη με οποια­δή­ποτε μορφή μίσθωση της εφαρ­μο­γής (πχ σύμβαση χρη­μα­το­δο­τι­κής μίσθω­σης -leasing-, όπως συνη­θί­ζε­ται σε παρό­μοιες περι­πτώ­σεις) ή πρό­κει­ται για κάποια μικτή σύμβαση, περιέ­χουσα στοι­χεία των ανωτέρω.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκανε δεκτή την έφεση που ασκή­θηκε από τον προ­γραμ­μα­τι­στή και την απέρ­ριψε κατ’ ουσίαν.

Σημειώ­νε­ται ότι το δικα­στή­ριο με άλλη απόφασή του ανέ­στειλε την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί αντί­θε­της αγωγής της ΙΚΕ κατά του προ­γραμ­μα­τι­στή μέχρι εκδό­σεως αμε­τά­κλη­της κρίσης επί αυτής, που προη­γή­θηκε χρονικά.

Τον προ­γραμ­μα­τι­στή εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Βλάχος και την ενα­γό­μενη η δικη­γό­ρος κ. Ευη Αρνι­θε­νού.