Ζαχαράκη για Εθνικό Απολυτήριο: Καμία αλλαγή δεν θα γίνει βιαστικά ή αιφνιδιαστικά

Καμία αλλαγή δεν θα γίνει βια­στικά ή αιφ­νι­δια­στικά τονίζει η υπουρ­γός Παι­δείας Σοφία Ζαχα­ράκη ανα­φε­ρό­μενη στο διάλογο για το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο, επι­ση­μαί­νο­ντας πως «δεν απο­τε­λεί μια απο­σπα­σμα­τική αλλαγή στο Λύκειο αλλά μέρος μιας ευρύ­τε­ρης εκπαι­δευ­τι­κής αλλαγής που αφορά τον ίδιο τον πυρήνα του σχο­λείου μας». Σε συνέ­ντευξή της στο ethnos.gr υπο­γραμ­μί­ζει παράλ­ληλα πως «η Παιδεία δεν προ­σφέ­ρε­ται για μικρο­κομ­μα­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και αγκυ­λώ­σεις. Είναι εθνική υπόθεση και απαιτεί ευθύνη, σοβα­ρό­τητα και κοινό όραμα».

Όσον αφορά στην επι­κεί­μενη συζή­τηση για την Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση, όπως σημειώ­νει η υπουρ­γός Παι­δείας, η πρόταση της κυβέρ­νη­σης για το άρθρο 16 περι­λαμ­βά­νει «συνταγ­μα­τική κατο­χύ­ρωση της δυνα­τό­τη­τας λει­τουρ­γίας μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων, με αυστηρή επο­πτεία, με υψηλές ακα­δη­μαϊ­κές προ­δια­γρα­φές, δια­φά­νεια, αξιο­λό­γηση και πλήρη λογο­δο­σία». Τόνισε δε πως «η πολι­τική συζή­τηση αυτή τη φορά θα διε­ξα­χθεί μέσα σε ένα πολύ δια­φο­ρε­τικό πλαίσιο χωρίς περι­θώ­ρια για «ναι μεν αλλά», του­λά­χι­στον από την πλευρά της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης».

Τέλος στο δρόμο προς το «γαλάζιο» συνέ­δριο – σε μια περίοδο που βου­λευ­τές έχουν ανοίξει την συζή­τηση για μία σειρά θεμάτων – η Σοφία Ζαχα­ράκη υπο­γραμ­μί­ζει πως «η ανθε­κτι­κό­τητα της Ν.Δ βασί­ζε­ται στο γεγονός ότι δεν θεωρεί την εσω­τε­ρική συζή­τηση αδυ­να­μία. Δεν εκλαμ­βά­νει ως απειλή το ότι οι βου­λευ­τές κατα­θέ­τουν ανοιχτά την αγωνία τους, την άποψή τους, ή ακόμη και την κριτική τους και για όλους εμάς που τυγ­χά­νει αυτή τη στιγμή να έχουμε μια υπουρ­γική θέση». Όπως επι­ση­μαί­νει «η ΝΔ δεν είναι ένα κόμμα που φοβάται τον διάλογο – είναι ένα κόμμα που αντλεί δύναμη από αυτό».

Ποιες κινή­σεις γίνο­νται για την ενί­σχυση των δημό­σιων πανε­πι­στη­μίων; Όσον αφορά στις πρω­το­βου­λίες σύζευ­ξης των πανε­πι­στη­μίων με ιδρύ­ματα του εξω­τε­ρι­κού, όχι μόνο μέσω ξενό­γλωσ­σων προ­γραμ­μά­των αλλά και μέσω προ­γραμ­μά­των κινη­τι­κό­τη­τας φοι­τη­τών, πώς προ­χω­ράνε;

Κυρία Κοκ­κα­λιάρη, από το 2019 όταν ανα­λά­βαμε την ευθύνη δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας, μέχρι σήμερα, υλο­ποιούμε τη μεγα­λύ­τερη και πιο συνε­κτική επι­χεί­ρηση στή­ρι­ξης και ανα­βάθ­μι­σης των ελλη­νι­κών ΑΕΙ των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών. Τα απο­τε­λέ­σματα είναι συγκε­κρι­μένα και μετρή­σιμα σε όλα τα επίπεδα. Αυξη­μένη χρη­μα­το­δό­τηση μέσα από τον Τακτικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, το Ταμείο Ανά­καμ­ψης, το ΕΣΠΑ και το Πρό­γραμμα Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων, σημα­ντικά έργα υπο­δο­μής και ψηφιο­ποί­η­σης , περισ­σό­τε­ρες θέσεις διοι­κη­τι­κού προ­σω­πι­κού και μελών ΔΕΠ, αλλά και στο­χευ­μέ­νες επεν­δύ­σεις στην έρευνα, την και­νο­το­μία και την εξω­στρέ­φεια, απο­δει­κνύ­ουμε στην πράξη την βαθιά πίστη της κυβέρ­νη­σής μας στη δυνα­μική της δημό­σιας ανώ­τα­της εκπαί­δευ­σης.

Για να γίνω ακόμη πιο συγκε­κρι­μένη: για το 2026 προ­βλέ­πε­ται επι­χο­ρή­γηση περίπου 120 εκατ. ευρώ για τη λει­τουρ­γία των ΑΕΙ, ενώ συνο­λικά από το 2019 η χρη­μα­το­δό­τηση έχει αυξηθεί κατά 1,5 δισ. ευρώ στο σύνολο των χρη­μα­το­δο­τι­κών εργα­λείων. Παράλ­ληλα, επεν­δύ­ουμε δεκάδες εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για τη δημιουρ­γία νέων και την ανα­βάθ­μιση υφι­στά­με­νων φοι­τη­τι­κών εστιών, εκσυγ­χρο­νι­σμό των εργα­στη­ρίων και ευρύ­τερα των υπο­δο­μών. Η ποιό­τητα των σπουδών συν­δέ­ε­ται άμεσα με την ποιο­τική και ασφαλή καθη­με­ρι­νό­τητα των φοι­τη­τών μας.

Ενι­σχύ­ουμε το ανθρώ­πινο δυνα­μικό με νέες θέσεις ΔΕΠ, διδα­κτι­κού, εργα­στη­ρια­κού και διοι­κη­τι­κού προ­σω­πι­κού, επειδή η ακα­δη­μαϊκή ποιό­τητα ξεκινά από τους ανθρώ­πους του Πανε­πι­στη­μίου. Ταυ­τό­χρονα, όμως αλλά­ζουμε κάτι ουσια­στι­κό­τερο: τη σύνδεση της γνώσης με τις σύγ­χρο­νες δεξιό­τη­τες που απαιτεί όχι απλώς η αγορά εργα­σίας αλλά η ίδια η ζωή.

Κεντρι­κός άξονας των παρεμ­βά­σεων μας είναι η διε­θνο­ποί­ηση της ελλη­νι­κής τρι­το­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης. Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνε­χί­ζει να είναι μια χώρα που «εξάγει» φοι­τη­τές αλλά είναι ανάγκη να εξε­λι­χθεί σε χώρα που προ­σελ­κύει – σε ένα κόμβο ακα­δη­μαϊ­κής προ­σέλ­κυ­σης και κέντρο εκπαί­δευ­σης, έρευνας και και­νο­το­μίας, όπως έχει τονίσει ο Πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Ήδη αξιο­λο­γού­νται 74 κοινά και διπλά μετα­πτυ­χιακά προ­γράμ­ματα με κορυ­φαία πανε­πι­στή­μια του εξω­τε­ρι­κού, έχουμε περισ­σό­τερα ξενό­γλωσσα προ­πτυ­χιακά και μετα­πτυ­χιακά προ­γράμ­ματα από ποτέ, ανα­πτύσ­σο­νται στρα­τη­γι­κές συνερ­γα­σίες με ευρω­παϊκά και αμε­ρι­κα­νικά πανε­πι­στή­μια και ενι­σχύ­ο­νται διαρκώς τα προ­γράμ­ματα κινη­τι­κό­τη­τας όπως το Erasmus+, που απο­τε­λεί πλέον βασικό εργα­λείο διε­θνούς εμπει­ρίας για χιλιά­δες φοι­τη­τές και μέλη ΔΕΠ. Πριν από λίγες μέρες ανα­κοι­νώ­θηκε η επα­νέ­νταξη του Ηνω­μέ­νου Βασι­λείου στο Erasmus+ από το 2027, κι αυτό ανοίγει ξανά έναν νέο διά­δρομο.

Η Ελλάδα μετα­τρέ­πε­ται βήμα-βήμα σε περι­φε­ρειακό και ελπί­ζουμε στο μέλλον σε διεθνές κέντρο γνώσης. Για πρώτη φορά τα πανε­πι­στή­μιά μας δεν «συμ­με­τέ­χουν» απλώς στον διεθνή ακα­δη­μαϊκό χάρτη – διεκ­δι­κούν ρόλο «πρω­τα­γω­νι­στή» σε αυτόν. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοί­χημα που κερ­δί­ζουμε: ένα ισχυρό δημόσιο πανε­πι­στή­μιο που ανοί­γε­ται στον κόσμο, που δεν φοβάται τον αντα­γω­νι­σμό αλλά τον μετα­τρέ­πει σε ευκαι­ρία – για τους φοι­τη­τές του, τους καθη­γη­τές και τελικά για την ίδια τη χώρα.

Στο διάλογο για την Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση η κυβέρ­νηση σκο­πεύει να ανοίξει και το θέμα του άρθρου 16 που αφορά τα πανε­πι­στή­μια. Ποιο είναι το γενικό πλαίσιο της πρό­τα­σης που θα κατα­θέ­σει η Ν.Δ; Πως απο­τι­μάτε αυτό το πρώτο διά­στημα εφαρ­μο­γής του νόμου για τα μη κρατικά πανε­πι­στή­μια;

Θα μου επι­τρέ­ψετε να ξεκι­νήσω από το δεύτερο σκέλος της ερώ­τη­σής σας. Ο νόμος για τα μη κρατικά πανε­πι­στή­μια απο­δει­κνύ­ε­ται στην πράξη ότι απο­τε­λεί μια ιστο­ρική πρω­το­βου­λία της Κυβέρ­νη­σής μας. Την Πέμπτη, μαζί με τον Πρω­θυ­πουργό και τον Πρόεδρο της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας βρε­θή­καμε για τα εγκαί­νια εγκα­τα­στά­σεων του Πανε­πι­στη­μίου της Λευ­κω­σίας στην Αθήνα (UNIC Athens). Τολμώ να πω ότι η πρόοδος της πρω­το­βου­λίας, καθρε­φτί­ζει ακριβώς ότι σκε­φτό­μα­σταν ως κυβέρ­νηση όταν καθιε­ρώ­σαμε νομο­θε­τικά τη δυνα­τό­τητα ίδρυσης παραρ­τη­μά­των ξένων πανε­πι­στη­μίων στη χώρα μας: ιδρύ­ματα υψηλών ακα­δη­μαϊ­κών προ­δια­γρα­φών με πιστο­ποί­ηση από την Εθνική Αρχή Ανώτατη Εκπαί­δευ­σης (ΕΘΑΕ), σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές και προ­σω­πικό υψηλών προ­σό­ντων.

Αυτή τη στιγμή έχουμε ήδη τέσσερα αδειο­δο­τη­μένα μη κρατικά πανε­πι­στή­μια, ενώ αξιο­λο­γού­νται από την ΕΘΑΕ ακόμα δέκα αιτή­σεις για τη λει­τουρ­γία νέων παραρ­τη­μά­των. Το ενδια­φέ­ρον αντι­λαμ­βά­νε­στε πως είναι υψηλό – και αυτό δεν είναι τυχαίο. Δεν πρέπει να παρα­γνω­ρί­ζουμε ότι ακόμη και σήμερα χιλιά­δες ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες ανα­γκά­ζο­νται να στέλ­νουν τα παιδιά τους στο εξω­τε­ρικό, δαπα­νώ­ντας τερά­στια ποσά, ενώ η Ελλάδα εξάγει επι­στη­μο­νικό δυνα­μικό αντί να το κρατά και να το αξιο­ποιεί εδώ. Αυτό ακριβώς επι­διώ­κουμε να αλλάξει. Η χώρα δεν μπορεί να συνε­χί­σει να εκπαι­δεύει τα παιδιά της, για να τα χάνει την επόμενη μέρα .

Είμαστε σίγου­ροι ότι από κοινού τα μη κρατικά και το ισχυρό και ανα­βαθ­μι­σμένο δημόσιο Πανε­πι­στή­μιο θα συμ­βάλ­λουν όχι μόνο να έχουν τα παιδιά μας περισ­σό­τε­ρες επι­λο­γές αλλά να χτί­σουμε τις βάσεις ώστε η Ελλάδα να καλύψει μεγάλο μέρος από την αυξα­νό­μενη διεθνή ζήτηση. Χιλιά­δες νέα παιδιά από το εξω­τε­ρικό, τα Βαλ­κά­νια, τη Μέση Ανατολή, ανα­ζη­τούν ποιο­τι­κές σπουδές σε χώρες που συν­δυά­ζουν ακα­δη­μαϊκή ποιό­τητα με ποιό­τητα ζωής.

Η ανα­θε­ώ­ρηση του άρθρου 16 είναι το επόμενο βήμα που θα ολο­κλη­ρώ­σει το πλαίσιο. Η δε θέση μας παρα­μέ­νει καθαρή, σταθερή στον χρόνο και βαθιά μεταρ­ρυθ­μι­στική. Ενι­σχύ­ουμε στην πράξη και κάθε μέρα το δημόσιο πανε­πι­στή­μιο, αλλά ταυ­τό­χρονα ανοί­γουμε το σύστημα, γιατί πιστεύ­ουμε ότι η γνώση δεν πρέπει να φοβάται τον αντα­γω­νι­σμό, ούτε τα πανε­πι­στη­μιακά ιδρύ­ματα νιώθουν κάποια απειλή. Και, από την πολύ­μηνη και στενή συνερ­γα­σία με τις πρυ­τα­νι­κές αρχές, βλέπω όχι μόνο αυτο­πε­ποί­θηση για αυτά που προ­σφέ­ρει το δημόσιο πανε­πι­στή­μιο αλλά και μια διάθεση ευγε­νούς άμιλλας και αντα­γω­νι­σμού. Είμαι πεπει­σμένη ότι το δημόσιο πανε­πι­στή­μιο θα πετύχει ακόμη περισ­σό­τερα μέσα απ΄αυτό τον αντα­γω­νι­σμό. Μάλιστα πρό­σφατα στο Φόρουμ των Δελφών, με μεγάλη χαρά και περη­φά­νεια, άκουσα τον πρύτανη του ΑΠΘ, του μεγα­λύ­τε­ρου πανε­πι­στη­μίου της χώρας, να λέει ότι μαζί δημόσια και μη κρατικά πανε­πι­στή­μια θα κάνουμε την Ελλάδα αυτό που ήταν από την αρχαιό­τητα. Κέντρο γνώσης και και­νο­το­μίας.

Τι περι­λαμ­βά­νει η πρότασή μας για το άρθρο 16; Συνταγ­μα­τική κατο­χύ­ρωση της δυνα­τό­τη­τας λει­τουρ­γίας μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων, με αυστηρή επο­πτεία, με υψηλές ακα­δη­μαϊ­κές προ­δια­γρα­φές, δια­φά­νεια, αξιο­λό­γηση και πλήρη λογο­δο­σία. Και κάτι τελευ­ταίο, η πολι­τική συζή­τηση αυτή τη φορά θα διε­ξα­χθεί μέσα σε ένα πολύ δια­φο­ρε­τικό πλαίσιο χωρίς περι­θώ­ρια για «ναι μεν αλλά», του­λά­χι­στον από την πλευρά της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Σε ποιο στάδιο βρί­σκε­ται η συζή­τηση για το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο και τι προ­βλέ­πει το χρο­νο­διά­γραμμα; Πιστεύ­ετε πως μπορεί να βρεθεί έδαφος για συναι­νέ­σεις;

Το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο δεν απο­τε­λεί μια απο­σπα­σμα­τική αλλαγή στο Λύκειο αλλά μέρος μιας ευρύ­τε­ρης εκπαι­δευ­τι­κής αλλαγής που αφορά τον ίδιο τον πυρήνα του σχο­λείου μας. Το πως μαθαί­νουν τα παιδιά μας, πως αξιο­λο­γού­νται και πως προ­χω­ρούν στην επόμενη μεγάλη τους δια­δρομή.

Με το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο, το οποίο βρί­σκε­ται στην «καρδιά» του εθνικού δια­λό­γου που είναι ήδη σε εξέλιξη, θέλουμε να υπερ­βούμε τη μονο­διά­στατη λογική της εξε­τα­σιο­κε­ντρι­κής πίεσης και να γίνει ο πραγ­μα­τι­κός «καθρέ­φτης» της συνο­λι­κής αξιο­σύ­νης ενός μαθητή. Ένα σύστημα που θα συν­δυά­ζει την καθη­με­ρινή μαθη­σιακή προ­σπά­θεια, την πρόοδο και τις δεξιό­τη­τες των μαθητών με αξιό­πι­στα και συγκρί­σιμα στοι­χεία αξιο­λό­γη­σης σε εθνικό επίπεδο. Στόχος μας είναι ένα απο­λυ­τή­ριο που θα απο­τε­λεί πραγ­μα­τικό «δια­βα­τή­ριο» – τόσο για την πρό­σβαση στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση όσο και για την ομαλή μετά­βαση στην αγορά εργα­σίας και τη διά βίου μάθηση.

Και θέλω να το πω ξεκά­θαρα: καμία αλλαγή δεν θα γίνει βια­στικά ή αιφ­νι­δια­στικά. Ό,τι ουσια­στικό προ­κύ­ψει από αυτή την προ­σπά­θεια, θα βασί­ζε­ται στον διάλογο, με το σύνολο της εκπαι­δευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας – εκπαι­δευ­τι­κούς, μαθητές, γονείς, πανε­πι­στή­μια και πολι­τι­κές δυνά­μεις.

Οι επό­με­νοι μήνες αυτού του εθνικού δια­λό­γου θέλουμε να κατα­λή­ξουν σε μια ουσια­στική μεταρ­ρύθ­μιση που θα δίνει πραγ­μα­τική ουσία στη σχολική τους δια­δρομή, χωρίς να επι­βα­ρύ­νει περαι­τέρω τους μαθητές και τις μαθή­τριες.

Ήδη εξε­τά­ζε­ται η μείωση της εξε­τα­στέας ύλης και των μαθη­μά­των, ακριβώς γιατί στόχος μας είναι ένα σχολείο πιο δίκαιο, πιο ουσια­στικό και πιο ανθρώ­πινο.

Τέλος, πιστεύω πως πράγ­ματι εδώ μπορεί και πρέπει να υπάρξει πεδίο συναι­νέ­σεων. Γιατί η Παιδεία δεν προ­σφέ­ρε­ται για μικρο­κομ­μα­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και αγκυ­λώ­σεις. Είναι εθνική υπόθεση και απαιτεί ευθύνη, σοβα­ρό­τητα και κοινό όραμα.

Τα πυρά της αντι­πο­λί­τευ­σης εντεί­νο­νται για θέματα όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ (όπου πρό­σφατα υπήρξε άρση ασυλίας για 13 βου­λευ­τές) και οι υπο­κλο­πές (με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να λέει πως θα κατα­θέ­σει αίτημα για σύσταση εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής). Πως απαντά η κυβέρ­νηση σε αυτή την κριτική;

Απα­ντάμε με θάρρος, θεσμική ευπρέ­πεια και πραγ­μα­τική έγνοια για το κράτος δικαίου, το τεκ­μή­ριο της αθω­ό­τη­τας και τη διά­κριση των εξου­σιών. Η Ν.Δ πιστεύει και έχει υπη­ρε­τή­σει όσο καμία πολι­τική δύναμη το δόγμα ότι στην πολι­τική υπάρ­χουν αντί­πα­λοι, όχι εχθροί. Η δημόσια συζή­τηση δεν μπορεί να τρο­φο­δο­τεί­ται από την ένταση και την αρνη­τι­κό­τητα ως βασικό κίνητρο πολι­τι­κής κινη­το­ποί­η­σης. Οι κοι­νω­νίες προ­χω­ρούν όταν χτίζουν πάνω σε προ­τά­σεις και εμπι­στο­σύνη – όχι όταν εγκλω­βί­ζο­νται σε λογικές πόλωσης.

Σε περιό­δους σαν κι αυτή που η πολι­τική υπο­τάσ­σε­ται στο «θα τους τελειώ­σουμε» ή σε περιό­δους που δικαιω­μα­τικά και δικαιο­λο­γη­μένα θα μπο­ρού­σαμε να ανοί­ξουμε επώ­δυ­νους κύκλους ανα­ζή­τη­σης ευθυνών για τη δια­χεί­ριση που φόρτωσε στους πολίτες ζημιές δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ή για τις σκιές που φόρ­τω­ναν ο ένας στον άλλον υπουρ­γοί και στελέχη της προη­γού­με­νης κυβέρ­νη­σης, δια­λέ­γουμε να μιλή­σουμε και να παλέ­ψουμε για το μέλλον. Το ξέρετε ότι δεχό­μα­στε κριτική για αυτό. Ξέρετε γιατί το κάναμε; Επειδή η σκαν­δα­λο­ποί­ηση της πολι­τι­κής ζωής ή κυνική χρήση της τοξι­κό­τη­τας και η άνευ ανα­στο­λών στο­χο­ποί­ηση των αντι­πά­λων, η υπο­βάθ­μιση της πολι­τι­κής αντι­πα­λό­τη­τας σε πολι­τικό εμφύλιο δεν πλήττει απλώς την πολι­τική ζωή. Υπο­σκά­πτει το συμ­φέ­ρον της κοι­νω­νίας και την υπό­σταση της χώρας. Υπο­νο­μεύ­ε­ται περαι­τέρω η εμπι­στο­σύνη των πολιτών στους θεσμούς. Για το λόγο αυτό θεωρώ ακα­τα­νό­ητη τη διο­λί­σθηση ειδικά της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης σε πρα­κτι­κές και λογικές, οι οποίες απο­δο­κι­μά­στη­καν στο πρό­σφατο παρελ­θόν από την κοι­νω­νία. Πιστεύω δε ότι οι πολίτες κατα­λα­βαί­νουν τι κρύβει το αλά κάρτ το οποίο φαί­νε­ται ότι υιο­θε­τεί το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τη Δικαιο­σύνη και τις απο­φά­σεις της. Να το πω πιο απλά; Δεν είναι καλοί οι δικα­στές όταν απο­φα­σί­ζουν βάση των επι­θυ­μιών μας και κακοί δικα­στές όταν δεν συμπλέ­ουν με αυτές. Το «δηλη­τή­ριο» που χύνεται πάνω στο Σώμα της δικαιο­σύ­νης δια­περνά και το σώμα της κοι­νω­νίας και ενι­σχύει το αντι­συ­στη­μικό μπλοκ.

Η κυβέρ­νησή μας αντι­με­τω­πί­ζει σοβαρά την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν θυμάμαι να έχει υπάρξει αντί­στοιχη αντί­δραση από κυβερ­νών κόμμα στο παρελ­θόν. Κανένα. Η απόφαση του πρω­θυ­πουρ­γού και η στάση των συνα­δέλ­φων της Ν.Δ που ζήτησαν την άρση των ασυλιών δημιουρ­γεί ένα άλλο πρότυπο. Κανένα προ­νό­μιο, καμία σκιά προ­στα­σίας, καμία υπεκ­φυγή. Αυτό είναι σημα­ντική παρα­κα­τα­θήκη θεσμι­κής ευθύνης και δείγμα εμπι­στο­σύ­νης στην ελλη­νική δικαιο­σύνη. Από την άλλη βεβαίως υφί­στα­νται ερω­τη­μα­τικά για τη δια­δι­κα­σία, το σκε­πτικό και τις «απο­δεί­ξεις» που συνο­δεύ­ουν το αίτημα ελέγχου των συνα­δέλ­φων – βου­λευ­τών.

Για την απόφαση του ΠΑΣΟΚ να ζητήσει εξε­τα­στική επι­τροπή είναι δυστυ­χώς, συμβατή με τον τρόπο που έχει δια­λέ­ξει εδώ και πολύ καιρό να κάνει αντι­πο­λί­τευση. Θα χρεια­στεί ωστόσο για να υπο­βά­λει την πρόταση να απευ­θυν­θεί και σε άλλες πολι­τι­κές δυνά­μεις. Θυμάστε βεβαίως ότι στο πρό­σφατο παρελ­θόν π.χ στην υπόθεση των Τεμπών, τέτοιες συμ­μα­χίες έπληξαν παρά ωφέ­λη­σαν την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση. Η δική μας επιλογή είναι δια­φο­ρε­τική: θεσμική ευθύνη, σοβα­ρό­τητα και εμπι­στο­σύνη στους θεσμούς. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που κρί­νε­ται δεν είναι η αντι­πα­ρά­θεση των κομ­μά­των, αλλά η ποιό­τητα της Δημο­κρα­τίας μας.

Η Νέα Δημο­κρα­τία ετοι­μά­ζε­ται για το συνέ­δριο που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί από τις 15 έως τις 17 Μαΐου, σε μια περίοδο που στο εσω­τε­ρικό του κόμ­μα­τος βου­λευ­τές έχουν ανοίξει την συζή­τηση για μία σειρά θεμάτων. Σε ποια ατζέντα πρέπει να επι­κε­ντρω­θεί ο διά­λο­γος για την επόμενη μέρα; Σας ανη­συ­χεί το ενδε­χό­μενο να επι­κρα­τή­σουν φαι­νό­μενα εσω­στρέ­φειας;

Κυρία Κοκ­κα­λιάρη η ΝΔ δεν είναι ένα κόμμα που φοβάται τον διάλογο – είναι ένα κόμμα που αντλεί δύναμη από αυτόν. Η παρά­ταξη μας έχει ιστο­ρικό έρμα και μια δια­δρομή ταυ­τι­σμένη με σημα­ντι­κές κατα­κτή­σεις για τη δημο­κρα­τία, την οικο­νο­μία, την εθνική υπό­σταση και πορεία της πατρί­δας μας.

Ο πρό­ε­δρος οι υπουρ­γοί, οι βου­λευ­τές και τα στελέχη έχουμε πλήρη επί­γνωση και της μέγι­στης τιμής που έχουν κάνει οι πολίτες δια­τη­ρώ­ντας τη Ν.Δ αλώβητη, δημο­κρα­τική και ισχυρή. Από την εποχή του ιδρυτή μας Κων­στα­ντί­νου Καρα­μανλή ως σήμερα. Δεν κιν­δυ­νεύ­ουμε λοιπόν ούτε από εσω­στρέ­φεια ούτε από δια­λυ­τι­κούς αρχη­γι­σμούς ούτε από τις συνή­θεις «ασθέ­νειες» που βλέ­πουμε ότι ταλαι­πω­ρούν άλλα κόμματα. Το Συνέ­δριο μας, θα είναι η στιγμή που θα συζη­τή­σουμε με ειλι­κρί­νεια, αλλη­λο­σε­βα­σμό και ωρι­μό­τητα. Απο­τε­λεί μια συντε­ταγ­μένη δια­δι­κα­σία κατά την οποία είμαι βέβαιη πως θα επα­να­βε­βαιώ­σουμε την δυνα­μική της παρά­τα­ξής μας. Ποιοι είμαστε, τι έχουμε κατα­φέ­ρει μέχρι τώρα, που θέλουμε να οδη­γή­σουμε τη χώρα την επόμενη ημέρα. Είναι και μιας πρώτης τάξεως ευκαι­ρία, να συζη­τή­σουμε για τις αδυ­να­μίες μας, τα λάθη μας, που καθυ­στε­ρή­σαμε. Είναι εξίσου υγιές και ανα­γκαίο να μιλή­σουμε μεταξύ μας, όμως για τα επι­τεύγ­ματά της δια­κυ­βέρ­νη­σής μας. Αυτές τις πολλές μεγάλες και μικρές νίκες μέσα στις αλλη­λο­δια­δε­χό­με­νες κρίσεις.

Έχω την εντύ­πωση ότι πολλές φορές μόνοι μας υπο­βαθ­μί­ζουμε το εύρος και την αξία όσων έχουμε κατα­φέ­ρει. Πετύ­χαμε εμβλη­μα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Στον τομέα της Παι­δείας, για παρά­δειγμα, που είναι ο τομέας μου, η ίδρυση των μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων και η δια­σύν­δεση του ελλη­νι­κού δημο­σίου πανε­πι­στη­μίου με ιδρύ­ματα τερά­στιας αξίας στο εξω­τε­ρικό απο­τε­λούν μόνο κάποιες από τις μεγάλες μεταρ­ρυθ­μί­σεις που πηγαί­νουν την Ελλάδα μπροστά. Θα έχω την ευκαι­ρία στο Συνέ­δριο να ενη­με­ρώσω για μια ακόμη φορά, τους συνα­δέλ­φους βου­λευ­τές και όλα τα στελέχη μας για το έργο μας στη δημόσια εκπαί­δευση. Το οποίο άρχισε το 2019 και μετά λόγου γνώσεως, ανα­βαθ­μί­ζει και προ­σαρ­μό­ζει το δημόσιο σχολείο. Κλεί­νο­ντας την παρέν­θεση που αφορά το Υπουρ­γείο στο οποίο έχω την τιμή να υπηρετώ, επα­νέρ­χο­μαι στην ουσία του ερω­τή­μα­τος σας. Η ανθε­κτι­κό­τητα της Ν.Δ βασί­ζε­ται στο γεγονός ότι δεν θεωρεί την εσω­τε­ρική συζή­τηση αδυ­να­μία. Δεν εκλαμ­βά­νει ως απειλή το ότι οι βου­λευ­τές κατα­θέ­τουν ανοιχτά την αγωνία τους, την άποψή τους, ή ακόμη και την κριτική τους και για όλους εμάς που τυγ­χά­νει αυτή τη στιγμή να έχουμε μια υπουρ­γική θέση.

Η συζή­τηση όμως στο Συνέ­δριό μας, πρέπει να επι­κε­ντρω­θεί στο πως η δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα, οι επεν­δύ­σεις και η καλύ­τερη αξιο­ποί­ηση των ευρω­παϊ­κών πόρων θα βελ­τιώ­σουν εισο­δή­ματα και θα μειώ­σουν ανι­σό­τη­τες. Είναι αδιαμ­φι­σβή­τητη η πρόοδος που έγινε αλλά το ζητού­μενο είναι να πεί­σουμε ξανά τους πολίτες. Από την αρχή. Ότι έχουμε το σχέδιο, τη γνώση και την τόλμη να κρα­τή­σουμε την Ελλάδα σταθερή, ασφαλή και σε πορεία ανά­πτυ­ξης σε μια εποχή διε­θνούς αβε­βαιό­τη­τας και κρίσεων.

Η Νέα Δημο­κρα­τία ήταν πάντα η παρά­ταξη της ευθύνης και των μεγάλων απο­φά­σεων. Δεν φοβή­θηκε τις δύσκο­λες μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Δεν επέν­δυσε σε εύκολα συν­θή­ματα. Αυτό πρέπει να συνε­χί­σουμε να κάνουμε και τώρα: λιγό­τερα λόγια, περισ­σό­τε­ρες λύσεις και την ομο­ψυ­χία που γεννά η αυτο­πε­ποί­θηση ότι είμαστε η πολι­τική δύναμη που στο πέρασμα των δεκα­ε­τιών δρα με γνώμονα μια ισχυ­ρό­τερη και καλύ­τερη Ευρω­παϊκή Ελλάδα.

Πηγή: ethnos.gr