Το μέλι των βράχων: Ένα μοναδικό προϊόν της Καλύμνου

Δεκα­τρείς κυψέλες είναι τοπο­θε­τη­μέ­νες διά­σπαρτα πάνω σε κοφτερά βράχια δίπλα στη θάλασσα, στην Αγία Μακρίνα Καλύ­μνου. Μοιά­ζουν με πουλιά που λιά­ζο­νται. Το ψαρο­κάικο του καπετάν Νιότη τις πλη­σιά­ζει προ­σε­κτικά, απο­φεύ­γο­ντας τις ξέρες. Έχει προη­γη­θεί μια ονει­ρε­μένη δεκά­λε­πτη δια­δρομή μέσα στο φιόρδ του χωριού Βαθύ, έντεκα χιλιό­με­τρα βορειο­α­να­το­λικά της Χώρας. Κάτω από το λιοπύρι, με κινή­σεις έμπει­ρου ακρο­βάτη, ο πενη­ντα­ο­χτά­χρο­νος, πρώην αστυ­νο­μι­κός διευ­θυ­ντής, Δρόσος Κοπα­νέ­ζος και ο τρια­ντά­χρο­νος γιος του, Αντώνης, απο­βι­βά­ζο­νται για να επι­θε­ω­ρή­σουν ένα από τα κοπάδια τους. Συνε­χί­ζο­ντας τη μελισ­σο­κο­μική οικο­γε­νειακή παρά­δοση από το 1942, κάθε Μάιο μετα­φέ­ρουν στην πατρο­γο­νική γη τις κυψέλες τους από την Κω, όπου ζουν μόνιμα, για να συλ­λέ­ξουν απο­κλει­στικά θυμα­ρί­σιο μέλι.

Οι κυψέλες τοπο­θε­τού­νται σε σημεία που προ­στα­τεύ­ο­νται από τους αέρηδες, κυρίως τον βοριά.

Σφρα­γί­ζουν τις κυψέλες τη νύχτα, τις μετα­φέ­ρουν με ναυ­λω­μένα πλοία γύρω στις δύο τα ξημε­ρώ­ματα από το Μαστι­χάρι στην Κάλυμνο και ύστερα ξεφορ­τώ­νουν με φακούς. Για να μην υπάρχει μεγάλη συγκέ­ντρωση μελισ­σιών, σπάνε το κοπάδι τους σε πέντε μικρό­τερα. Αρχικά, τα πηγαί­νουν σε μέρη με πρώιμη ανθο­φο­ρία κι όσο βαραί­νει το θέρος τα μετα­κο­μί­ζουν σε περιο­χές με όψιμα θυμάρια. Κατά κανόνα, επι­λέ­γουν πάντοτε παρα­θα­λάσ­σια σημεία, γιατί η υγρασία είναι μεγα­λύ­τερη το βράδυ, κι έτσι το θυμάρι δίνει παρα­πάνω νέκταρ. Επίσης, είναι προ­στα­τευ­μένα από τον βοριά, για να περιο­ρί­σουν τα σπα­σί­ματα από τις πτώσεις.

Πηγή gastronomos.gr

Γιάννης Παπα­δη­μη­τρίου