Ασκηση αγωγής κατά του ΓΝΡ για τον θάνατο 45χρονου Ροδίτη

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου θα εξε­τα­στεί η αγωγή που άσκησε κατά του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου η σύζυγος του Πανα­γιώτη Καρα­βέ­λα­τζη, που απε­βί­ωσε αιφ­νι­δίως την 7η Φεβρουα­ρίου 2006 σε ηλικία 45 ετών.

Για την υπόθεση έχουν κριθεί τον Απρίλιο του 2013 αθώοι, δύο ιατροί, ένας χει­ρουρ­γός που υπη­ρε­τεί στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου και ένας ιδιώτης καρ­διο­λό­γος, που είχαν κατη­γο­ρη­θεί για ανθρω­πο­κτο­νία από αµέλεια.

Οι δύο ιατροί, κατη­γο­ρή­θη­καν ως υπαί­τιοι για τον αιφ­νί­διο θάνατο, του Πανα­γιώτη Καρα­βέ­λα­τζη. Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία προ­έ­κυψε ότι ο θάνατος του 45χρονου ήταν απρό­σμε­νος και απρό­βλε­πτος και ότι οι ιατροί είχαν προβεί σε όλες τις ενδε­δειγ­μέ­νες ενέρ­γειες στο πλαίσιο της άσκησης των καθη­κό­ντων τους.

Η έρευνα για την υπόθεση ξεκί­νησε µετά την υποβολή µηνυτήριας ανα­φο­ράς από τον αδελφό του εκλι­πό­ντος κ. Mιχαήλ Kαραβέλατζη. Σύµφωνα µε τη µήνυση ο ασθενής υπο­βλή­θηκε, την 27η Ιανουα­ρίου 2006, σε εγχεί­ριση αφαί­ρε­σης χολής, στο Nοσοκοµείο Pόδου, λόγω χολο­λι­θί­α­σης.

H εγχεί­ρηση πραγµατοποιήθηκε µε την λαπα­ρο­σκο­πική µέθοδο από χει­ρουργό του Nοσοκοµείου Pόδου και απο­τε­λούσε επέµβαση ρου­τί­νας, λόγω της µικρής ηλικίας (45 ετών) και της άριστης υγείας του.

Την 30ή Ιανουα­ρίου 2006 εξήλθε του Nοσοκοµείου χωρίς να του δοθεί οποια­δή­ποτε φαρµακευτική ή άλλη αγωγή. H µόνη συµβουλή που του δόθηκε ήταν να κάνει χρήση απλού παυ­σί­πο­νου αν ένιωθε πόνους κατά την µετεγχειρητική περίοδο.

Aµέσως µετά την έξοδό του από το Nοσοκοµείο άρχισαν ωστόσο αφό­ρη­τοι πόνοι, γεγονός που τον οδήγησε ξανά στο Nοσοκοµείο. O θεράπων ιατρός, του συνέ­στησε τη λήψη παυ­σί­πο­νου. Ωστόσο οι πόνοι δεν υπο­χω­ρού­σαν µε αποτέλεσµα να επι­σκε­φθεί τα εξω­τε­ρικά ιατρεία του Nοσοκοµείου άλλες δύο φορές.

Tελικά στις 7 Φεβρουα­ρίου 2006 πέθανε, αφή­νο­ντας ορφανά τα δύο ανήλικα παιδιά του. O ιατρο­δι­κα­στής, που διε­νήρ­γησε τη νεκρο­ψία – νεκροτοµή, κατέ­ληξε στη δια­πί­στωση ότι αιτία θανάτου υπήρξε η «πνευµονική εµβολή».

Στο κατη­γο­ρη­τή­ριο τονί­στηκε µεταξύ άλλων ότι ο ασθενής µετεγχειρητικά παρου­σί­ασε εµετούς µε πρόσµιξη αίµατος η οποία απο­δό­θηκε σε µικροτραυµατισµό του ρινο­φά­ρυγ­γος από την τοπο­θέ­τηση του τρα­χειο­σω­λήνα, και αργό­τερα εµφάνισε έντονο κοι­λιακό άλγος.

Ο πρώτος κατηγορούµενος ιατρός φερόταν να µην είχε επι­δεί­ξει τη µέγιστη επιµέλεια κατά την αντιµετώπιση του περι­στα­τι­κού καθώς δεν είχε δια­γνώ­σει το ενδεχόµενο πνευµονικού οιδήµατος µετεγχειρητικά και της πνευµονικής εµβολής αλλά αντί­θετα εκτίµησε επι­πό­λαια το περι­στα­τικό και διέ­γνωσε εσφαλµένα ότι ο ασθενής δεν είχε κάποιο µετεγχειρητικό άλγος, συστή­νο­ντάς του, αν επιθυµεί, να απο­χω­ρή­σει από το νοσοκοµείο και να µεταβεί στην οικία του.

Στο δεύτερο κατηγορούµενο απο­δό­θηκε ότι ενώ µπορούσε να συστή­σει στον ασθενή την κατάλ­ληλη αντι­πη­κτική αγωγή, δεν το έπραξε.

Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία, μετά και την κατά­θεση δύο ιατρών του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, προ­έ­κυψε ωστόσο ότι στον ασθενή είχε χορη­γη­θεί η προ­βλε­πό­μενη δόση αντι­πη­κτι­κής αγωγής, πλην όμως υπήρξε θρόμ­βωση σε κεντρική αρτηρία η οποία εκδη­λώ­θηκε μετά την έξοδό του από το νοσο­κο­μείο και χωρίς να υπάρ­ξουν ενδεί­ξεις για την ύπαρξή της (πχ πρήξιμο στα πόδια) με απο­τέ­λε­σμα να κατα­λή­ξει από πνευ­μο­νική εμβολή.