Π. Παυλόπουλος: Yποχρέωση των δικηγόρων και των δικαστών η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης

Την υπο­χρέ­ω­ση των δι­κη­γό­ρων και των δι­κα­στών να υπε­ρα­σπί­ζο­νται την ανε­ξαρ­τη­σία της Δι­καιο­σύ­νης, διότι έτσι υπε­ρα­σπί­ζο­νται τη θε­με­λιώ­δη Αρχή της Διά­κρι­σης των Εξου­σιών και την ίδια την Αντι­προ­σω­πευ­τι­κή Δη­μο­κρα­τία, επι­σή­μα­νε ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος, από το βήμα του 14ου Πα­νελ­λή­νιου Συ­νέ­δριου Συ­νέ­δριο Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων, το οποίο διε­ξά­γε­ται στις Σέρ­ρες, με θέμα «Δι­κη­γο­ρία και Δι­καιο­σύ­νη στη νέα εποχή».

Ο κ. Παυ­λό­που­λος μί­λη­σε για τον θε­σμι­κό ρόλο του Δι­κη­γό­ρου ως Συλ­λει­τουρ­γού της Δι­καιο­σύ­νης και τό­νι­σε ότι ανα­γκαία συ­νέ­πεια αυτού του ρόλου του είναι ο σε­βα­σμός και η υπε­ρά­σπι­ση της ανε­ξαρ­τη­σί­ας της Δι­καιο­σύ­νης, ιδίως υπό τη μορφή της προ­σω­πι­κής και λει­τουρ­γι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας των Δι­κα­στι­κών Λει­τουρ­γών. Κι αυτό, πά­ντο­τε, υπό την αυ­το­νό­η­τη προ­ϋ­πό­θε­ση, ότι εξί­σου οι Λει­τουρ­γοί της Δι­καιο­σύ­νης οφεί­λουν να σέ­βο­νται την κατά την έν­νο­μη τάξη ανε­ξαρ­τη­σία του Δι­κη­γό­ρου, ως προς τον χει­ρι­σμό των ενώ­πιον της Δι­καιο­σύ­νης αγο­μέ­νων υπο­θέ­σε­ων, που σχε­τί­ζο­νται με την υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των και έν­νο­μων συμ­φε­ρό­ντων του εκά­στο­τε εντο­λέα του.

Ση­μεί­ω­σε ότι κατά την άσκη­ση του Δι­κη­γο­ρι­κού Λει­τουρ­γή­μα­τος προ­έ­χει ο εκ μέ­ρους του Δι­κη­γό­ρου σε­βα­σμός της Λει­τουρ­γι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας του Δι­κα­στι­κού Λει­τουρ­γού. «Ήτοι ο σε­βα­σμός του δι­καιο­δο­τι­κού έργου του Δι­κα­στι­κού Λει­τουρ­γού, αφού η Δίκη -πα­ρά­γων της οποί­ας είναι ο Δι­κη­γό­ρος- νο­εί­ται θε­σμι­κώς μόνον ως sui generis έν­νο­μη σχέση, η οποία έχει ως απο­κλει­στι­κή απο­στο­λή την κατά την Αρχή της Νο­μι­μό­τη­τας επί­λυ­ση των δι­κα­στι­κών δια­φο­ρών και την επέ­κει­να ορθή απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης. Γι’ αυτό και ο ρόλος του Δι­κη­γό­ρου ως Συλ­λει­τουρ­γού της Δι­καιο­σύ­νης απο­κλεί­ει, εκ προ­οι­μί­ου, κάθε μορφή επι­χεί­ρη­σης άμε­σου ή έστω και έμ­με­σου επη­ρε­α­σμού του δι­κά­ζο­ντος Δι­κα­στή, στο πλαί­σιο της Δίκης στην οποία πα­ρί­στα­ται ο Δι­κη­γό­ρος. Και ο πραγ­μα­τι­κός Δι­κη­γό­ρος, αυτός που τιμά την απο­στο­λή του, πρέ­πει να εφαρ­μό­ζει, αδια­λεί­πτως, αυτή την αρχή του σε­βα­σμού της Λει­τουρ­γι­κής Ανε­ξαρ­τη­σί­ας του Δι­κα­στι­κού Λει­τουρ­γού όχι μόνον επει­δή την επι­βάλ­λει η Έν­νο­μη Τάξη αλλά και επει­δή έτσι αντι­λαμ­βά­νε­ται, ει­λι­κρι­νώς και εν­δια­θέ­τως, τον αξια­κό πυ­ρή­να του Δι­κη­γο­ρι­κού Λει­τουρ­γή­μα­τος εν γένει», υπο­γράμ­μι­σε.

Πα­ράλ­λη­λα τό­νι­σε πως εξί­σου ο Δι­κη­γό­ρος, ως Συλ­λει­τουρ­γός της Δι­καιο­σύ­νης, οφεί­λει να σέ­βε­ται και την Προ­σω­πι­κή Ανε­ξαρ­τη­σία των Δι­κα­στι­κών Λει­τουρ­γών. «Διότι, όπως είπε, μόνον όταν γί­νε­ται σε­βα­στή και αυτή η Ανε­ξαρ­τη­σία, ο Δι­κα­στής μπο­ρεί να αι­σθά­νε­ται -ιδίως κατά την άνοδό του στην δι­κα­στι­κή ιε­ραρ­χία- πραγ­μα­τι­κά ανε­ξάρ­τη­τος , αφού το έργο του αξιο­λο­γεί­ται απο­κλει­στι­κώς και μόνο με βάση την θε­σμι­κώς εγ­γυ­η­μέ­νη Αξιο­κρα­τία και, εν τέλει, Αρι­στεία. Υπό τα δε­δο­μέ­να αυτά ο Δι­κη­γό­ρος, ως Συλ­λει­τουρ­γός της Δι­καιο­σύ­νης, οφεί­λει να τιμά τον Δι­κα­στή με βάση την από­δο­σή του κατά την ορθή απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης, και όχι -κατ’ ου­δέ­να τρόπο- υπό όρους προ­σω­πι­κού νε­πο­τι­σμού, ακόμη δε πε­ρισ­σό­τε­ρο με βάση κρι­τή­ρια που σχε­τί­ζο­νται με τα επαγ­γελ­μα­τι­κά του συμ­φέ­ρο­ντα».

Ο κ. Παυ­λό­που­λος ση­μεί­ω­σε ότι μι­λά­ει στο συ­νέ­δριο «πρω­τί­στως υπό την ιδιό­τη­τά μου ως προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας» ο οποί­ος, σύμ­φω­να με τις κατά το Σύ­νταγ­μα αρ­μο­διό­τη­τες του Ρυθ­μι­στή του Πο­λι­τεύ­μα­τος, οφεί­λει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται και την Δι­κα­στι­κή Εξου­σία κατά την άσκη­ση του δι­κα­στι­κού της έργου, κατ’ εξο­χήν δε οφεί­λει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται, στο μέτρο που του ανα­λο­γεί θε­σμι­κώς, την Ανε­ξαρ­τη­σία -προ­σω­πι­κή και λει­τουρ­γι­κή- των Δι­κα­στι­κών Λει­τουρ­γών.

Υπεν­θύ­μι­σε το γε­γο­νός ότι επί 40 χρό­νια άσκη­σε το Δι­κη­γο­ρι­κό Λει­τούρ­γη­μα, απο­κτώ­ντας μια πο­λύ­τι­μη εμπει­ρία που τον διευ­κο­λύ­νει στην άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας και ση­μεί­ω­σε: «Έχω χρέος, υπό την διπλή ιδιό­τη­τα μου, να επι­ση­μά­νω ότι τότε μόνον η εκ μέ­ρους των Δι­κη­γό­ρων υπε­ρά­σπι­ση της Ανε­ξαρ­τη­σί­ας της Δι­καιο­σύ­νης θ’ απο­βεί πλή­ρως απο­τε­λε­σμα­τι­κή, όταν οι ίδιοι οι Λει­τουρ­γοί της Δι­καιο­σύ­νης, πρώ­τοι αυτοί, ενω­μέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι, θα θω­ρα­κί­ζουν την θε­σμι­κή εγ­γύ­η­ση της Ανε­ξαρ­τη­σί­ας τους, την οποία κα­το­χυ­ρώ­νει το Σύ­νταγ­μα ως το πιο εμ­βλη­μα­τι­κό «όπλο» για την υπη­ρέ­τη­ση της δι­καιο­δο­τι­κής του απο­στο­λής, υπό όρους ασυμ­βί­βα­στου σε­βα­σμού του Κρά­τους Δι­καί­ου, της Αρχής της Νο­μι­μό­τη­τας και της Δι­καιο­σύ­νης».

Ο Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας είπε ότι οι δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις δεν είναι στο απυ­ρό­βλη­το, αρκεί να τη­ρού­νται τα επι­στη­μο­νι­κά νο­μι­κά όρια της κρι­τι­κής.

«Η με­γα­λύ­τε­ρη εγ­γύ­η­ση στην απο­νο­μή της Δι­καιο­σύ­νης είναι ο σω­στός δι­κα­στής, ο άξιος δι­κα­στής, ο άρι­στος δι­κα­στής, εκεί­νος ο οποί­ος ξέρει τι θα πει άσκη­ση κα­θή­κο­ντος», είπε ο κ. Παυ­λό­που­λος και πρό­σθε­σε: «Κι επει­δή και στη Δι­καιο­σύ­νη υπάρ­χει ιε­ραρ­χία και ο δι­κα­στής όπως κάθε δη­μό­σιος λει­τουρ­γός έχει τη θε­μι­τή φι­λο­δο­ξία να ανέλ­θει σε αυτή την ιε­ραρ­χία για να μπο­ρέ­σει να ασκή­σει κα­θή­κο­ντα αφ υψη­λού, εκεί πρέ­πει να βοη­θή­σει ο δι­κη­γό­ρος ώστε να ανέλ­θει στην ιε­ραρ­χία ο σω­στός δι­κα­στής, ο άξιος δι­κα­στής, όχι ο δι­κα­στής που του είναι αρε­στός. Όχι εκεί­νος ο οποί­ος κρί­νε­ται ανά­λο­γα με τις πο­λι­τι­κές του θέ­σεις ή ανά­λο­γα με τα συμ­φέ­ρο­ντα του εντο­λέα του».

Απευ­θυ­νό­με­νος στους λει­τουρ­γούς της Δι­καιο­σύ­νης και τις Ενώ­σεις των Δι­κα­στών είπε ότι εκεί­νοι που πρέ­πει να υπε­ρα­σπι­στούν πρώ­τοι την ανε­ξαρ­τη­σία τους είναι οι ίδιοι οι δι­κα­στές. Τους κά­λε­σε να μην υπο­λο­γί­ζουν την πο­ρεία τους ανά­λο­γα με τις πο­λι­τι­κές αλ­λα­γές, αλλά με μόνο γνώ­μο­να την αί­σθη­ση του χρέ­ους απέ­να­ντι στη Δι­καιο­σύ­νη και να το πράτ­τουν αυτό με όρους ενό­τη­τας, λέ­γο­ντας: «Η ενό­τη­τα της Δι­καιο­σύ­νης, των στε­λε­χών της Δι­καιο­σύ­νης είναι η με­γα­λύ­τε­ρη ασπί­δα της. Και ο δι­χα­σμός μέσα στη Δι­καιο­σύ­νη είναι αυτός που σπέρ­νει, δυ­στυ­χώς, και τα ζι­ζά­νια, τα οποία αφο­ρούν όλους εκεί­νους που στη­ρί­ζο­νται σε αυτόν τον δι­χα­σμό».

Στο ση­μείο αυτό ο πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας τους ζή­τη­σε να θυ­μη­θούν από το ποί­η­μα του Οδυσ­σέα Ελύτη «Μαρία Νε­φέ­λη» αυτό που λέει ο αντι­φω­νη­τής προς τη Μαρία Νε­φέ­λη, δη­λα­δή «κάνε άλμα πιο γρή­γο­ρο από τη φθορά».

Ευ­ρι­σκό­με­νος στις Σέρ­ρες ο κ. Παυ­λό­που­λος είπε ότι αι­σθά­νε­ται τιμή γιατί είναι Επί­τι­μος Δη­μό­της και ανα­φέρ­θη­κε στον ιδρυ­τή της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, Κων­στα­ντί­νο Κα­ρα­μαν­λή, ως κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα δι­κη­γό­ρου που υπη­ρέ­τη­σε και τον τόπο.

«Ο Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής μας δίνει το πα­ρά­δειγ­μα του ορα­μα­τι­κού ηγέτη. Ο ορα­μα­τι­κός ηγέ­της είναι αυτός ο οποί­ος σκέ­φτε­ται τον τόπο του, έχει ιδα­νι­κά, δεν πα­ρα­σύ­ρε­ται από τον λαϊ­κι­σμό της στιγ­μής, οδη­γεί τον λαό του προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση όσες αντιρ­ρή­σεις και αν υπάρ­χουν, δεν υπο­λο­γί­ζει το πο­λι­τι­κό κό­στος. Αυτός ο οποί­ος δεί­χνει το δρόμο, όχι αυτός ο οποί­ος σύ­ρε­ται πίσω από το συρμό του λαϊ­κι­σμού και της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας», επι­σή­μα­νε.

Επί­σης, ο κ. Παυ­λό­που­λος είπε ότι πραγ­μα­τι­κός πο­λι­τι­κός είναι αυτός που πρώτα κα­τα­ξιώ­νε­ται στην κοι­νω­νία και μετά ακο­λου­θεί πο­λι­τι­κή δια­δρο­μή.

Στο συ­νέ­δριο χαι­ρε­τι­σμό απηύ­θυ­ναν ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας του υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης Γε­ώρ­γιος Σάρ­λης, ως εκ­πρό­σω­πος του υπουρ­γού Μι­χά­λη Κα­λο­γή­ρου, ο το­με­άρ­χης Δι­καιο­σύ­νης της ΝΔ Νίκος Πα­να­γιω­τό­που­λος, ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Κε­ντρι­κής Μα­κε­δο­νί­ας Από­στο­λος Τζι­τζι­κώ­στας, ο δή­μαρ­χος Σερ­ρών Πέ­τρος Αγ­γε­λί­δης, ο πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Σερ­ρών Πα­να­γιώ­της Κα­ρί­πο­γλου, ο πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθη­νών και πρό­ε­δρος της Ολο­μέ­λειας των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Δη­μή­τρης Βερ­βε­σός, ο πρό­ε­δρος της Ένω­σης των Ει­σαγ­γε­λέ­ων Ελευ­θέ­ριος Μι­χαη­λί­δης, ο πρό­ε­δρος της Ένω­σης Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων Χρι­στό­φο­ρος Σε­βα­στί­δης, ο πρό­ε­δρος του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους Κων­στα­ντί­νος Χαλ­κιάς και ο πρό­ε­δρος του Αρεί­ου Πάγου Βα­σί­λειος Πέπ­πας. Πα­ρα­βρέ­θη­καν η βου­λευ­τής της ΝΔ Φω­τει­νή Αρα­μπα­τζή και η ευ­ρω­βου­λευ­τής Ελίζα Βό­ζεν­μπεργκ.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}