FAZ: «Οι Ελληνες σε περιβάλλον αθλιότητας-Ο Τσίπρας αριστοτέχνης της οργουελικής διπλής σκέψης»

Αρθρο – κόλαφο για την κυβέρ­νηση και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δημο­σιεύει η Frankfurter Allgemeine Zeitung στη δια­δι­κτυακή της έκδοση. Κατά την άποψη του αρθρο­γρά­φου τίποτα δεν πηγαί­νει καλά στην Ελλάδα. «Ο πρω­θυ­πουρ­γός Τσίπρας καυ­χιέ­ται για τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις του αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα συνε­χί­ζει να κυριαρ­χεί ένα σύστημα δια­φθο­ράς και κακής οικο­νο­μι­κής δια­χεί­ρι­σης».

«Ο Τσίπρας αρι­στο­τέ­χνης της οργου­ε­λι­κής διπλής σκέψης»

Η εφη­με­ρίδα κάνει ανα­λυ­τική κατα­γραφή ενός μομέ­ντουμ μιας χώρας που σε λίγους μήνες ανα­μέ­νε­ται να βγει από το μνη­μό­νιο. Μιας χώρας που παλι­νω­δεί ανάμεσα στα όνειρα για «πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, επεν­δύ­σεις δισε­κα­τομ­μυ­ρίων και ευη­με­ρούσα οικο­νο­μία» και την πραγ­μα­τι­κό­τητα του «αβέ­βαιου μέλ­λο­ντος και του ανώ­μα­λου και μακρύ δρόμου προς την κανο­νι­κό­τητα». Ο αρθρο­γρά­φος ανα­ζη­τώ­ντας ίχνη που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν την Ελλάδα στην κανο­νι­κό­τητα δεν πεί­θε­ται. «Ο Αλέξης Τσίπρας χρειά­ζε­ται επεν­δύ­σεις, νέες θέσεις εργα­σίας και μεγάλα φορο­λο­γικά έσοδα.

Παράλ­ληλα όμως δεν θέλει να συρ­ρι­κνώ­σει τον δημόσιο τομέα, αλλά να τον χρη­σμο­ποι­ή­σει προς ίδιο όφελος και να καθυ­στε­ρή­σει τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις τόσο πολύ, που να νευ­ριά­σουν οι επεν­δυ­τές, να τα μαζέ­ψουν και να φύγουν. Όποιος έχει δια­βά­σει το ‘1984′ του Τζορτζ Όργουελ, γνω­ρί­ζει αυτό που ονο­μά­ζε­ται double think, την ικα­νό­τητα δηλαδή να έχει κανείς στο μυαλό του δύο δια­με­τρικά αντί­θε­τες σκέψεις και να τις ασπά­ζε­ται και τις δύο. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αρι­στο­τέ­χνης σε αυτό».

Στα­σι­μό­τητα στις επεν­δύ­σεις κατα­γρά­φει η εφη­με­ρίδα με παρά­δειγμα το Ελλη­νικό, με «σχέδια επί σχεδίων» και την τελευ­ταία περι­πέ­τεια με την αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία. Στα­σι­μό­τητα κατα­γρά­φει όμως και στον εκσυγ­χρο­νι­σμό της Ελλάδας επί δεκα­ε­τίες. «Ενώ η Ευρώπη ασχο­λεί­ται με την ψηφιο­ποί­ηση και συζητά για το μέλλον της βιο­μη­χα­νίας και της εργα­σίας, στην Ελλάδα όλα στρέ­φο­νταν γύρω από την κρίση και σήμερα γύρω από τα να δια­σώ­σει κανείς ό,τι δια­σώ­ζε­ται. Παρα­μέ­νει οικο­νο­μικά ως μια χώρα του τρίτου κόσμου. Εξάγει ελιές, φρούτα και λαχα­νικά, τυρί, κρασί… οι εφο­πλι­στές και ο του­ρι­σμός παίζουν τερά­στιο ρόλο αλλά επεν­δύ­σεις σε πλοία και ξενο­δο­χεία σπα απο­τε­λούν αμφι­βό­λου επι­τυ­χίας επεν­δύ­σεις για το μέλλον σε σχέση με την ταχεία τεχνο­λο­γική εξέλιξη».

«Ο ΣΥΡΙΖΑ προ­σω­πο­ποί­ηση της διπλής ηθικής»

Ο αρθρο­γρά­φος κάνει λόγο για «βιο­μη­χα­νία μετα­κλη­τών» που έχει στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ωστόσο να εξω­ρα­ΐ­ζει τις ευθύνες που ανα­λο­γούν και στα προη­γού­μενα κόμματα εξου­σίας Για νέες επι­τρο­πές  που φυτρώ­νουν με νόμο και κάνουν μεταξύ άλλων αξιο­λο­γή­σεις, όλες με μετα­κλη­τούς, μια παλαιά μέθοδος, που ο Τσίπρας, όταν ήταν στην αντι­πο­λί­τευση, είχε καταγ­γεί­λει ως συρ­ρί­κνωση της δημο­κρα­τίας. «Τρία χρόνια μετά την εκλο­γική του νίκη ο ΣΥΡΙΖΑ απο­δεί­χθηκε η προ­σω­πο­ποί­ηση της διπλής ηθικής», δια­πι­στώ­νει η εφη­με­ρίδα.

«Το πολι­τικό στιλ του κόμ­μα­τος είναι χυδαίο, η γλώσσα αισχρή, οι σκέψεις ύπουλες, η αντί­ληψη περί δικαίου αυθαί­ρετη και η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία υπο­κρι­τική… ο κόσμος συνη­θί­ζει σε όλα, σε ανι­κα­νό­τητα, σε χρήματα φορο­λο­γου­μέ­νων στην άμμο και σε ειδή­σεις για επι­τυ­χη­μέ­νες μεταρ­ρυθ­μί­σεις, αλλά σε εκείνο που δεν μπορεί να συνη­θί­ζει είναι στο αυταρ­χικό στιλ κυριαρ­χίας του ΣΥΡΙΖΑ». Ο αρθρο­γρά­φος σημειώ­νει ότι το κυβερ­νη­τικό κόμμα κλη­ρο­νό­μησε πολλά από τα προη­γού­μενα κόμματα, όπως την απο­δυ­νά­μωση της κρα­τι­κής μηχανής και την διά­βρωση των θεσμών της, τα  οποία όμως χρη­σι­μο­ποι­ή­σει προς το δικό του συμ­φέ­ρον, γιατί τον διευ­κό­λυ­ναν. «Κατά το σοβιε­τικό πρότυπο η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ δημιούρ­γησε τον Homo Graecus, στην ουσία έναν οπορ­του­νι­στή, που απο­φεύ­γει κάθε ευθύνη και κάθε πρω­το­βου­λία, που δεν βλέπει τίποτα το άδικο στο να βάζει χέρι στο δημόσιο χρήμα και στη δημόσια περιου­σία, αλλά που, αντί­θετα, θεωρεί ότι αυτά ανήκουν σε όλους και στον καθένα».

Στο άρθρο γίνο­νται ανα­λυ­τι­κές ανα­φο­ρές σε θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, όπως τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για το όνομα της FYROM, αλλά και εσω­τε­ρι­κής, όπως τη φορο­δια­φυγή, την παιδεία και την «μετριο­κρα­τεία». Ανα­φο­ρές γίνο­νται ακόμη και στον Ιβάν Σαββίδη και το σκάν­δαλο NOVARTIS, «ένα θεα­τρικό έργο για να κερ­δί­σει πίσω ο ΣΥΡΙΖΑ την εύνοια των ψηφο­φό­ρων». Και το συμπέ­ρα­σμα στο οποίο κατα­λή­γει ο αρθρο­γρά­φος είναι ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα άλλο από μια πελα­τειακή ένωση με όπλα την διπλή σκέψη και τον διπλό λόγο, που χρη­σι­μο­ποιεί όμως τη συνταγή των παλαιών κομ­μά­των εξου­σίας, εκείνων που οδή­γη­σαν τα χώρα στην χρε­ο­κο­πία… είναι ιδιαί­τερα πικρό το ότι η κυβέρ­νηση επι­κα­λέ­στηκε ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα…».

Το επι­μύ­θιο του μακρο­σκε­λούς άρθρου συνο­ψί­ζε­ται στην ανα­ζή­τηση όχι νέων κομ­μά­των αλλά νέων ανθρώ­πων. «Η ηθική επα­νά­σταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρό­κει­ται να έρθει, αλλά ούτε και καμιά άλλη. Αυτό που απ´ έξω φαντά­ζει ως ανα­μόρ­φωση του κράτους στην πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι μια μετα­κί­νηση σκη­νι­κού. Για να βγει η Ελλάδα από την κρίση και να μην μπαίνει η ίδια εμπόδιο στο δρόμο της, χρειά­ζε­ται πρω­τί­στως έναν νέο Άνθρωπο. Αλλά ούτε κι αυτός δεν πρό­κει­ται να έρθει. Το μόνο που θα συμβεί είναι ένα πισω­γύ­ρι­σμα σε πολλούς νόμους και δια­τά­ξεις σε συμ­φω­νία με την τρόικα. Και μάλιστα από την πίσω πόρτα, αθόρυβα και χαμη­λό­φωνα».

Πηγή: Deutsche Welle