El-Erian: Οι 11 λόγοι που πάμε σε ελληνική τραγωδία

Η έξωση της Ελλάδας από το ευρώ, δεν θα προ­κλη­θεί από μια συνει­δητή απόφαση, αλλά θα είναι απο­τέ­λε­σμα ενός τερά­στιου ατυ­χή­μα­τος, γράφει ο γνωστός οικο­νο­μο­λό­γος

Με τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις να παρα­παί­ουν, τη ρητο­ρική να εντεί­νε­ται και μια δύσκολη πληρωμή να βρί­σκε­ται μπροστά της, οι ανη­συ­χίες για την Ελλάδα και τις τελευ­ταίες δια­φω­νίες με τους εταί­ρους, αυξά­νο­νται και ενδέ­χε­ται αυτή η κατά­σταση να είναι κάτι παρα­πάνω από ακόμα μια πράξη στο δράμα χρέους της χώρας.

Όπως αναλύει στο Bloomberg View ο γνωστός οικο­νο­μο­λό­γος (πρώην CEO της Pimco και νυν οικο­νο­μικό σύμ­βουλο της Allianz), Ελ Εριάν, η ανη­συ­χία τώρα έγκει­ται σε ένα άθλιο σύνολο περι­στά­σεων που μπορούν όλες μαζί να συν­θέ­σουν μια ανα­πό­δρα­στη πραγ­μα­τι­κό­τητα: Την έξωση της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που δεν θα προ­κλη­θεί από μια συνει­δητή απόφαση, αλλά θα είναι απο­τέ­λε­σμα ενός τερά­στιου ατυ­χή­μα­τος (“Graccident”).

Οι 11 λόγοι που, κατά τον Ελ Εριάν, οδηγούν σε αυτή την ελλη­νική τρα­γω­δία είναι οι εξής:

1. Τα χρήματα αυτή τη φορά τελειώ­νουν. Αν η Ελλάδα κηρύξει στάση πλη­ρω­μών και δεν κατα­βά­λει τη δόση προς το ΔΝΤ, τότε αυτο­μά­τως κάνει το σενάριο του Grexit πιο πιθανό.

2. Ακόμη και μερικοί από τους δομι­κούς κατό­χους του ελλη­νι­κού χρέους, όπως οι ξένες θυγα­τρι­κές των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών, προ­σπα­θούν να διώξουν από πάνω τους το βάρος. Εν τω μεταξύ, οι απο­σύρ­σεις των τρα­πε­ζι­κών κατα­θέ­σεων είναι πιθανόν να επι­τα­χυν­θούν, ενώ ήδη μεγάλα ποσά έχουν εγκα­τα­λεί­ψει το ελλη­νικό τρα­πε­ζικό σύστημα.

3. Το απο­τέ­λε­σμα όλων αυτών είναι ότι ανα­ζη­τεί­ται οξυγόνο από μια οικο­νο­μία που δοκι­μά­ζε­ται. Πλέον στη­ρί­ζε­ται άμεσα από τον ΕLA, με την ΕΚΤ να λέει σε όλους τους τόνους πως αυτά τα χρήματα δεν προ­ο­ρί­ζο­νται για να καλύ­ψουν τα κενά που δημιουρ­γού­νται σε άλλους τομείς.

4. Η λύση περι­λαμ­βά­νει τέσ­σε­ρις κύριες συνι­στώ­σες: Τις πολι­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεων της Ελλάδας, την άμεση χρη­μα­το­δό­τηση από τους πιστω­τές, την πρό­σθετη μείωση του χρέους και τη χαλά­ρωση ορι­σμέ­νων απαι­τή­σεων για αυστη­ρό­τερη δημο­σιο­νο­μική πει­θαρ­χία. Οι όροι αυτοί θα πρέπει να εφαρ­μο­στούν ταυ­τό­χρονα και θα πρέπει να συνο­δεύ­ο­νται από στενή συνερ­γα­σία και συνε­χείς εποι­κο­δο­μη­τι­κές δια­βου­λεύ­σεις μεταξύ της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, των εταίρων της, των περι­φε­ρεια­κών οργάνων και του ΔΝΤ. Αυτή τη στιγμή, τέτοιου είδους συνερ­γα­σία δεν υφί­στα­ται.

5. Περισ­σό­τερο από ποτέ, τώρα η μικρο­πο­λι­τική συσκο­τί­ζει την οικο­νο­μική και χρη­μα­το­δο­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τα «τυφλά σημεία», οι ηθικές αιτιά­σεις και οι δογ­μα­τι­σμοί παίζουν, πλέον, μεγα­λύ­τερο ρόλο, ενώ η επίρ­ριψη ευθυνών ανάμεσα στις δύο πλευρές έχει υπο­νο­μεύ­σει τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

6. Ακόμη και αν η οικο­νο­μική λογική της Ελλάδας είναι σωστή, ο τρόπος με τον οποίο συμπε­ρι­φέ­ρε­ται δημόσια δεν της έχει προ­σφέ­ρει την υπο­στή­ριξη από χώρες όπως η Ιρλαν­δία, η Ιταλία, η Πορ­το­γα­λία και η Ισπανία. Ανα­λώ­νε­ται σε δημό­σιες πόζες, ατυχείς δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές τακτι­κές και αδιαλ­λα­ξία.

7. Η αδιάλ­λα­κτη στάση της Ευρώπης αντα­να­κλά κάτι περισ­σό­τερο από μια απλή απο­δο­κι­μα­σία του τρόπου με τον οποίο η ελλη­νική κυβέρ­νηση δια­χει­ρί­ζε­ται τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι καλύ­τερα οχυ­ρω­μένη σε σχέση με το 2010 και το 2012. Υπάρχει καλύ­τερη «μόνωση» για τις ασθε­νείς χώρες και για τους κιν­δύ­νους μετά­δο­σης. Οι αγορές, επίσης, δεν ανη­συ­χούν όπως παλιά, καθώς κατέ­χουν μικρό μέρος του ελλη­νι­κού χρέους, ενώ και η ΕΚΤ έχει δημιουρ­γή­σει έναν κατάλ­ληλο αμυ­ντικό μηχα­νι­σμό.

8. Το ότι τα πράγ­ματα είναι σε καλύ­τερη συνθήκη σε σχέση με το παρελ­θόν δεν σημαί­νει ότι είναι απόλυτα ασφαλή. Η εύθραυ­στη ανά­πτυξη στην Ευρώπη θα δεχθεί πλήγμα από μια ακραία κατά­σταση στην Ελλάδα. Ορι­σμένα ιδρύ­ματα θα αντι­με­τω­πί­σουν οικο­νο­μι­κές πιέσεις, ούτε μπορεί κανείς να προ­βλέ­ψει με ακρί­βεια τις περι­φε­ρεια­κές επι­πτώ­σεις ενός Grexit ή Graccident, δεδο­μέ­νου πως αυτά τα δεδο­μένα δεν είχαν προ­βλε­φθεί κατά τον σχε­δια­σμό της Ευρω­ζώ­νης.

9. Τα ποσοστά αυτή τη στιγμή είναι: 45% να υπάρξει ένας «ακα­τά­στα­τος συμ­βι­βα­σμός» της τελευ­ταίας στιγμής, 10% να έχουμε μια ουσια­στική πολι­τική επα­νά­σταση και 45% μια έξοδος από ατύχημα, καθώς τα πράγ­ματα θα ξεφύ­γουν από τον έλεγχο. Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή, αν η Ελλάδα αθε­τή­σει κάποιες πλη­ρω­μές, τότε θα επι­βλη­θεί έλεγχος κεφα­λαίων και θα ανα­γκά­σει την Ελλάδα να βγει εκτός ευρώ.

10. Οι αισιό­δο­ξοι θα προ­βά­λουν το 45% της συμ­φω­νίας και του συμ­βι­βα­σμού, έτσι ώστε να απο­φευ­χθεί το χάος την 11η ώρα (ή, για να είμαστε ακρι­βείς, πέντε λεπτά πριν από τα μεσά­νυ­χτα). Οι ρεα­λι­στές θα υπεν­θυ­μί­σουν πως υπάρ­χουν 90% πιθα­νό­τη­τες να μην επι­τευ­χθεί απο­φα­σι­στική πρόοδος. Άρα, η Ελλάδα και οι εταίροι της θα δοκι­μά­ζουν μια εντα­τι­κο­ποί­ηση από επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες εντά­σεις και πολι­τικά αδιέ­ξοδα. Είτε άμεσα, είτε καθ’ οδόν.

11. Πολλά θα μπο­ρού­σαν να αλλά­ξουν και να χαρα­χθεί μια ορα­μα­τική πολι­τική και από τις δύο πλευρές στο άμεσο μέλλον, έτσι ώστε να οικο­δο­μη­θούν τα πρώτα βήματα αμοι­βαίας εμπι­στο­σύ­νης. Η πρό­κληση γι’ αυτό το ενδε­χό­μενο είναι ότι εξα­ντλεί­ται ο χρόνος για να γίνουν όλα αυτά.

Πηγή: newmoney.gr