Ομιλία του Δημήτρη Γάκη στη συζήτηση για τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2019

Αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι, με τον Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2019 κατα­φέ­ραμε να συν­δυά­σουμε όλα όσα προ­ϋ­πο­θέ­τει η δημο­σιο­νο­μική αξιο­πι­στία και ταυ­τό­χρονα, να έχουμε το περι­θώ­ριο να στη­ρί­ξουμε έμπρα­κτα την κοι­νω­νία. Να θέσουμε τις βάσεις για μια υγιή και δίκαιη ανά­πτυξη.

Με τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό μας, που είναι επε­κτα­τι­κός για πρώτη φορά μετά από μια δεκα­ε­τία μνη­μο­νια­κών πολι­τι­κών, χαράσ­σουμε και προσ­διο­ρί­ζουμε τη δική μας ανα­πτυ­ξιακή πρόταση απέ­να­ντι στις πολι­τι­κές της σκληρής λιτό­τη­τας που ήταν η επιλογή των προη­γού­με­νων κυβερ­νή­σεων. Κύριοι συνά­δελ­φοι, όταν είδα το όνομά μου γραμ­μένο τελευ­ταίο στη λίστα των ομι­λη­τών, ανα­ρω­τή­θηκα τι θα έχει μείνει να πει κανείς ως Βου­λευ­τής αφού θα έχουν μιλήσει αρκετοί Υπουρ­γοί, όλοι οι Κοι­νο­βου­λευ­τι­κοί Εκπρό­σω­ποι, όλοι οι άλλοι συνά­δελ­φοι. Έτσι, κατέ­ληξα ότι το καλύ­τερο θα ήταν να κατα­θέσω στο Σώμα προ­τά­σεις και σκέψεις που δια­μορ­φώ­θη­καν μέσα από τις συζη­τή­σεις που είχα με φίλους και συνερ­γά­τες για το μέλλον της Χώρας. Σας παρου­σιάσω λοιπόν, τρεις θεμα­τι­κές ενό­τη­τες με προ­τά­σεις που αφορούν τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, αλλά και την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Η πρώτη ενότητα ανα­φέ­ρε­ται στην υπερ­χρέ­ωση της χώρας, η δεύτερη ενότητα στο κοι­νω­νικό απόθεμα που περι­λαμ­βά­νει ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός και η τρίτη είναι μια σειρά από ερω­τή­σεις που κυριάρ­χη­σαν στις συζη­τή­σεις και οι αντί­στοι­χες απα­ντή­σεις που δόθηκαν και τις οποίες επίσης κατα­θέτω.

Στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2019, περι­λαμ­βά­νε­ται ένα σημα­ντικό κονδύλι, περίπου 6 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, για την πληρωμή τόκων και δανείων του δημό­σιου χρέους. Το ποσό αυτό παρά τις ευνοϊ­κές ρυθ­μί­σεις που έχουν γίνει παρα­μέ­νει πολύ μεγάλο. Και παρα­πέ­μπει φυσικά στον υπερ­δα­νει­σμό της χώρας που συντε­λέ­στηκε σε όλη την περίοδο μέχρι το 2009. Ας θυμη­θούμε ότι τότε το δημόσιο χρέος ανερ­χό­ταν περίπου στα 300 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ και ως ποσοστό του ΑΕΠ περίπου στο 120%. Παρα­μέ­νει, όμως (και σήμερα) πολύ υψηλό, παρά τις θυσίες στις οποίες υπο­βλή­θηκε ο ελλη­νι­κός λαός επί πολλά χρόνια και παρά τις «ανα­διαρ­θρώ­σεις» που ανε­πι­τυ­χώς επι­χει­ρή­θη­καν μέχρι το έτος 2014, όπως το PSI κ.λπ.

Ας έρθουμε όμως, στο κρίσιμο ερώτημα: Ποιοι ευθύ­νο­νται για την υπερ­χρέ­ωση της χώρας; Αυτοί που κυβερ­νού­σαν μέχρι το 2009. Και τι ουσια­στικό έκαναν αυτοί που κυβερ­νού­σαν μέχρι το 2014 για την αντι­με­τώ­πιση αυτού του τερά­στιου προ­βλή­μα­τος; Σήμερα έχουμε το φαι­νό­μενο τα ίδια κόμματα, οι ίδιες πολι­τι­κές δυνά­μεις, τα ίδια πρόσωπα που προ­κά­λε­σαν αυτήν την αλό­γι­στη δια­χεί­ριση και διό­γκωση του δημό­σιου χρέους να εμφα­νί­ζο­νται ως τιμητές, αλλά και ως σωτήρες ταυ­τό­χρονα, χωρίς ίχνος κρι­τι­κής και αιδούς και μάλιστα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ένα περι­τύ­λιγμα υπο­κρι­σίας, τον όρο «πολι­τι­κός πολι­τι­σμός», μέσα στο οποίο όμως δεν μπορείς να κρυ­φτείς. Γιατί αν ο πολι­τι­κός πολι­τι­σμός δεν βγαίνει από την καρδιά σου, αν δεν βγαίνει από το μυαλό σου, από το βίωμά σου και την κουλ­τούρα σου, τότε το κατα­λα­βαί­νει όλος ο κόσμος. Κύριοι συνά­δελ­φοι, σκε­φθείτε: Αν το ύψος του δημό­σιου χρέους ήταν στο μισό του σημε­ρι­νού πόσο σημα­ντική εξοι­κο­νό­μηση πόρων θα είχαμε από την εξυ­πη­ρέ­τησή του. Πόροι που θα μπο­ρού­σαν να δια­τε­θούν τόσο για την άσκηση κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής όσο και για τη χρη­μα­το­δό­τηση του Προ­γράμ­μα­τος Δημο­σίων Επεν­δύ­σεων. Δεν είναι, όμως, μόνο η επι­βά­ρυνση σε τόκους η μόνη επί­πτωση της υπερ­χρέ­ω­σης της χώρας. Η αδυ­να­μία δανει­σμού από τις αγορές που προ­έ­κυψε από το ξέσπα­σμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης το 2009, έφερε στη χώρα την επο­πτεία, την επι­τρο­πεία, τα μνη­μό­νια, τα επώδυνα μέτρα με όλες τις συνέ­πειες που υπέστη ο ελλη­νι­κός λαός και ιδιαί­τερα τα πιο ευπαθή κοι­νω­νικά στρώ­ματα, όπως οι συντα­ξιού­χοι, οι άνεργοι, οι μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τίες, οι υπάλ­λη­λοι κ.λπ. Και ο «βρόχος» του υψηλού δημό­σιου χρέους θα συνε­χι­στεί, δυστυ­χώς, για πολλά χρόνια, να «στραγ­γα­λί­ζει» την οικο­νο­μία της χώρας και να υπο­νο­μεύει την ανά­πτυξη. Σε αυτήν την οικο­νο­μική δράση εμείς απα­ντούμε με μια πολι­τική αντί­δραση, κατά την έννοια της φυσικής. Η πολι­τική μας αντί­δραση είναι ο σχε­δια­σμός ενός άλλου, δια­φο­ρε­τι­κού, κοι­νω­νικά δίκαιου ανα­πτυ­ξια­κού μοντέ­λου.

Δεύ­τε­ρον, ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του 2019, όπως σωστά έχει επι­ση­μαν­θεί, είναι ο πρώτος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός που δεν περι­λαμ­βά­νει περιο­ρι­στικά μέτρα. Αντί­θετα, έχει μέτρα ανα­κού­φι­σης ευπαθών κοι­νω­νι­κών ομάδων, όπως η μείωση του ΕΝΦΙΑ, η μη περι­κοπή των συντά­ξεων, το επίδομα στέ­γα­σης και άλλα, τα οποία σε συν­δυα­σμό με άλλα μέτρα που προ­ω­θού­νται, όπως η αύξηση του κατώ­τα­του μισθού, σημα­το­δο­τούν τη μετά­βαση στη νέα μετα­μνη­μο­νιακή εποχή και απο­τε­λούν ουσια­στικά ποιο­τική αλλαγή της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, με στόχο την ενί­σχυση των ασθε­νέ­στε­ρων κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Θα πρό­τεινα εδώ, γνω­ρί­ζο­ντας την ευαι­σθη­σία του υπουρ­γού Υγείας, κ. Ξανθού, και του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού, κ. Πολάκη, για τα προ­βλή­ματα της τρίτης ηλικίας – και αυτή είναι η πρόταση που σας έλεγα – και στο πλαίσιο της μελε­τώ­με­νης νέας πολι­τι­κής για το φάρμακο, να απο­φα­σι­στούν δύο απλά συγκε­κρι­μένα μέτρα. Πρώτον, να επα­νέλ­θει σε όλα τα φάρμακα η συμ­με­τοχή του ασφα­λι­σμέ­νου στα επίπεδα που ίσχυαν μέχρι το 2012, δηλαδή 0%, 10% και 25%, υπο­λο­γι­σμένη στην πραγ­μα­τική τιμή του φαρ­μά­κου και δεύ­τε­ρον, να περιο­ρι­στεί ο αριθμός των μη συντα­γο­γρα­φού­με­νων φαρ­μά­κων και να ελεγ­χθούν οι τιμές τους.

Παράλ­ληλα, τίθεται από πολλούς το ζήτημα αν όλα αυτά τα μέτρα και γενι­κό­τερα η νέα κατεύ­θυνση της οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής έχουν ανα­πτυ­ξιακή διά­σταση. Η απά­ντηση που δόθηκε είναι θετική. Η αύξηση της κατα­νά­λω­σης που φέρνουν αυτά τα μέτρα θα συμ­βάλ­λει στην αντί­στοιχη αύξηση του ΑΕΠ και επο­μέ­νως θα λει­τουρ­γή­σει ανα­πτυ­ξιακά. Αλλά, φυσικά αυτό δεν αρκεί.

Για να εμπε­δω­θεί η ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας, η οποία έχει εισέλ­θει σε ανοδική τροχιά χρειά­ζε­ται να γίνουν επεν­δύ­σεις ιδιαί­τερα στον ιδιω­τικό τομέα.

Και στο θέμα αυτό ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός δίνει θετική απά­ντηση.

Περι­λαμ­βά­νει μέτρα τα οποία θα συμ­βάλ­λουν στη δημιουρ­γία ευνοϊ­κού κλί­μα­τος για τις επεν­δύ­σεις. Τέτοια μέτρα είναι η μείωση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών, η επι­δό­τηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών κατά 50% στους νέους εργα­ζό­με­νους, που έχει ήδη ψηφι­στεί, η μείωση της φορο­λο­γίας στα δια­νε­μό­μενα κέρδη των επι­χει­ρή­σεων και η στα­διακή μείωση του φόρου επί των κερδών των επι­χει­ρή­σεων.

Αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι, περ­νώ­ντας στην τρίτη ενότητα, θα θέσω τα κρίσιμα ερω­τή­ματα που συζη­τή­θη­καν:

Πρώτο, ποιοι ευθύ­νο­νται για την υπερ­χρέ­ωση της χώρας, που οδήγησε στα μνη­μό­νια; Κοινή απά­ντηση όλων: Όσοι κυβέρ­νη­σαν τη χώρα μέχρι το 2010.

Δεύτερο, πώς δια­χει­ρί­στη­καν την κρίση στα χρόνια 2010-2014 οι κυβερ­νή­σεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημο­κρα­τίας; Με μέτρα που επι­βά­ρυ­ναν κύρια τους πιο φτωχούς συμπο­λί­τες μας και τη μεσαία τάξη.

Τρίτο, ποιοι επέ­βα­λαν τα σκληρά μέτρα των μνη­μο­νίων; Η απά­ντηση, νομίζω, είναι γνωστή απ’ όλους: Οι δανει­στές με τη συν­δρομή των εγχώ­ριων οικο­νο­μι­κών ελίτ και των κομ­μά­των της Νέας Δημο­κρα­τίας και του ΠΑΣΟΚ.

Τέταρτο, τι κρύβει το προ­ε­κλο­γικό πρό­γραμμα της Νέας Δημο­κρα­τίας; Απά­ντηση: Απο­λύ­σεις και νέα μέτρα υπέρ των πλου­σίων και σε βάρος των χαμηλών εισο­δη­μά­των.

Ο αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και πρό­ε­δρος της ΝΔ, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, επαί­ρε­ται ότι θα γυρίσει σελίδα. Δεν μας λέει, όμως, προς ποια κατεύ­θυνση θα τη γυρίσει. Γιατί αν τη γυρί­ζεις προς τα «δεξιά», τότε γυρί­ζεις στα προη­γού­μενα κεφά­λαια, δηλαδή γυρί­ζεις στο παρελ­θόν και στη συντή­ρηση.

Εμείς με τη νίκη και με τη βεβαιό­τητα ότι ο ελλη­νι­κός λαός θα μας εμπι­στευ­τεί και την επόμενη τετρα­ε­τία θα γυρί­σουμε τη σελίδα προς τα «αρι­στερά» για να γρά­φουμε σε λευκές σελίδες το μέλλον του και την ανα­πτυ­ξιακή του διά­σταση.