Γ. Χατζημάρκος για την ακτοπλοΐα στο Νότιο Αιγαίο : «Οι χρηματοδοτήσεις είναι σαν μονό σεντόνι σε διπλό κρεβάτι”.

Παρέμ­βαση του Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, σε ημερίδα για την ακτο­πλοΐα , στη Σύρο

Την ανάγκη να αντι­με­τω­πι­στεί επι­τέ­λους το Νότιο Αιγαίο με όρους ισο­νο­μίας και δικαιο­σύ­νης, όσον αφορά τις χρη­μα­το­δο­τή­σεις στον τομέα των μετα­φο­ρών, επα­νέ­λαβε ο Περι­φε­ρειάρ­χης, Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, κατά την παρέμ­βασή του  στην ημερίδα «Ακτο­πλοϊκή δια­σύν­δεση των νησιών του Νοτίου Αιγαίου» , την οποία διορ­γά­νωσε η ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου σήμερα στην Ερμού­πολη.

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος τεκ­μη­ριώ­νο­ντας με αριθ­μούς την κατά­φορη αδικία σε βάρος των νησιών του Νοτίου Αιγαίου, ως προς τις ακτο­πλοϊ­κές συν­δέ­σεις, τόνισε «Οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις είναι σαν μονό σεντόνι σε διπλό κρεβάτι, που όσο κι αν το τεντώ­σεις, δεν μπορεί να σκε­πά­σει αυτό που πρέπει να σκε­πά­σει».

Εκπρο­σω­πώ­ντας την νησιω­τική Περι­φέ­ρεια με τα 118 λιμάνια, ο Περι­φε­ρειάρ­χης μίλησε για τα ψίχουλα που το κράτος δίνει για τις ακτο­πλοϊ­κές μετα­φο­ρές στα νησιά όταν έχουν δαπα­νη­θεί δισε­κα­τομ­μύ­ρια για τους μεγά­λους οδικούς άξονες της ηπει­ρω­τι­κής χώρας, χωρίς ωστόσο το δημο­σιο­νο­μικό τους απο­τύ­πωμα στο ΑΕΠ της χώρας να είναι το αντί­στοιχο με αυτό των νησιών του Νοτίου Αιγαίου.

«Η χώρα δέχτηκε τα τελευ­ταία 30 χρόνια, δέχτηκε την βιαιό­τερη εισα­γωγή πλούτου που γνώρισε στην ιστορία της. Ανα­φέ­ρο­μαι στους ευρω­παϊ­κούς πόρους. Εάν βάλει κανείς τα μεσο­γειακά ολο­κλη­ρω­μένα προ­γράμ­ματα, τα προ­γράμ­ματα του Ταμείου Συνοχής, τα κοι­νο­τικά πλαίσια όπως άρχισαν αυτά να λέγο­νται το 713, το 1216, το ΕΣΠΑ 1420 που τρέχει τώρα θα δει ένα τρο­μα­κτικό ποσόν το οποίο έχει δια­τε­θεί για τα μετα­φο­ρικά δίκτυα αυτής της χώρας. Θα δει ποσά που υπερ­βαί­νουν τα 25δις ευρώ τα οποία έχουν πάει στο οδικό δίκτυο. Αγαπάμε την πατρίδα μας,  όμως, δεν μπο­ρούμε να μην κάνουμε την σύγκριση. Και πραγ­μα­τικά δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι ποιο είναι αυτό το εμπόδιο, που στον σχε­δια­σμό των μετα­φο­ρι­κών δικτύων, σε μια σε μια επι­κρά­τεια από την Κέρκυρα, τους Παξούς έως το Καστελ­λό­ριζο, δεν περι­λαμ­βά­νει ισότιμα και αυτόν τον θαλάσ­σιο χώρο. Δεν είναι μετα­φο­ρικό σύστημα αυτό; Και σαν μετα­φο­ρικό σύστημα δεν πρέπει  έχει τις ίδιες παρα­μέ­τρους σε ό,τι αφορά τις ανάγκες που έχει ένα σύστημα όπως στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα; Δουλειά του Περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου, είναι μόνο να ζητήσει, επι­τέ­λους, το Νότιο Αιγαίου, όπως και όλη η νησιω­τική Ελλάδα, να αντι­με­τω­πι­στεί ισότιμα με όλη την υπό­λοιπη χώρα, στην κατα­νομή των πόρων. Διότι αυτό που συμ­βαί­νει, είναι κατά­φωρη  αδικία» ανέφερε ο κ. Χατζη­μάρ­κος για να θέσει στη συνέ­χεια το ερώτημα ποια είναι η συμ­με­τοχή στην δημιουρ­γία ΑΕΠ των μεγάλων οδικών αξόνων που κόστι­σαν δισε­κα­τομ­μύ­ρια:

«Κι αυτά τα μετα­φο­ρικά δίκτυα πώς βοηθούν αυτή την χώρα, σήμερα να απο­κτή­σει ΑΕΠ. Σήμερα που είναι γονα­τι­σμένη με τα ποσοστά ανερ­γίας που έχει και με όλη αυτή την περι­πέ­τεια που πέρασε από την οικο­νο­μική ύφεση.  Το Νότιο Αιγαίο όμως, με αυτά τα δια­λυ­μένα δίκτυα. με τους δια­λυ­μέ­νους διοι­κη­τι­κούς οργα­νι­σμούς, πέρασε μπροστά σε όλους τους δείκτες στον μονα­δικό κλάδο της οικο­νο­μίας ο οποίος δου­λεύει και φέρνει εισό­δημα και φέρνει και δημόσια έσοδα. Στον Του­ρι­σμό, με εξαι­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα. Στα δημόσια έσοδα, είναι ξεκά­θαρο το απο­τύ­πωμα της συνει­σφο­ράς του Νοτίου Αιγαίου.  Λέω λοιπόν ότι, αυτό το “σεντο­νάκι” όσο κι αν το απλώ­σεις, δεν μπορεί να σκε­πά­σει αυτό που έχει να σκε­πά­σει».  

Στην παρέμ­βασή του ο Περι­φε­ρειάρ­χης ανα­φέρ­θηκε και στο Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας το γνωστό ερώτημά του περί της ανα­γκαιό­τη­τας κατάρ­γη­σης του ειδικού φορο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος των νησιών του Αιγαίου, όπως παρου­σιά­στηκε, όταν το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο έχει αντί­στοιχο δημο­σιο­νο­μικό κόστος:

 «Για το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο έχω ξεκά­θαρη θέση την οποία θα επα­να­λάβω. Από την ώρα που η χώρα είναι εκτός μνη­μο­νίου, δεν κατά­λαβα –και δεν καταλαβαίνω- γιατί το δημο­σιο­νο­μικό κόστος εφαρ­μο­γής του Μετα­φο­ρι­κού Ισο­δυ­νά­μου  επι­τρέ­πε­ται και το δημο­σιο­νο­μικό κόστος επι­στρο­φής των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, δεν επι­τρέ­πε­ται. Η μάχη για τους συντε­λε­στές, δόθηκε και χάθηκε ή δεν δόθηκε; Και εφόσον δημο­σιο­νο­μικά έχει χαλα­ρώ­σει λίγο το “λουρί” στο λαιμό μας γιατί δεν το βάζουμε στο τραπέζι;» ήταν το ερώτημα που ο Περι­φε­ρειάρ­χης έθεσε.

Κατα­λή­γο­ντας, τόνισε για πολ­λο­στή φορά την ανάγκη ο νησιω­τι­κός χώρος να αντι­με­τω­πι­στεί με όρους ισο­νο­μίας και δικαιο­σύ­νης:

«Δεν υπάρχει καμία έννοια ισο­νο­μίας, δικαιο­σύ­νης. Δεν υπάρχει καμία αντι­στοι­χία ανάμεσα στην Ηπει­ρω­τική με τη Νησιω­τική Ελλάδα. Θέλουμε ένα περι­βάλ­λον και νομικό και θεσμικό σε ό,τι αφορά την ακτο­πλοΐα, που να αντι­λαμ­βά­νε­ται και τις συν­θή­κες της αγοράς. Αλλά πάνω απ’ όλα να δοθούν επι­τέ­λους στη νησιω­τική Ελλάδα τα ποσά τα οποία δεν της δόθηκαν ποτέ, εάν είχαν εφαρ­μο­στεί οι ίδιοι κανόνες, με την ηπει­ρω­τική χώρα, όσον αφορά τα δίκτυα μετα­φο­ρών. Υπάρχει δυστυ­χώς, παγιω­μένη, εδραιω­μένη μια αντί­ληψη στο κεντρικό  πολι­τικό μας σύστημα, δια­χρο­νική και  δια­πα­ρα­τα­ξιακή,  η οποία κατα­τάσ­σει τους νησιώ­τες σε πολίτες Β΄, Γ΄ή  Δ΄κα­τη­γο­ρίας.   Όσο δυσά­ρε­στο κι αν ακού­γε­ται  στ’ αφτιά όσον έχουν κυβερ­νή­σει αυτό τον τόπο- και όσο γρα­φι­κός κι αν είναι ο νησιώ­της ο οποίος το επα­να­λαμ­βά­νει, έχει την υπο­χρέ­ωση να συνε­χί­σει το επα­να­λαμ­βά­νει, μέχρι αυτό να ανα­τρα­πεί».