Νέα Αγορά: Προσφυγή-καταπέλτης αμφισβητεί την απόρριψη της διάλυσης της εργολαβίας!!!

• Η «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.» στρέ­φε­ται κατά της από­φα­σης με αρ. πρωτ. 53052/08.09.2025 που απέρ­ρι­ψε το αί­τη­μα διά­λυ­σης, επι­κα­λού­με­νη το άρθρο 161 παρ. 2γ του ν. 4412/2016 και υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το δι­καί­ω­μα διά­λυ­σης είχε ήδη γεν­νη­θεί κατά τον χρόνο υπο­βο­λής της αί­τη­σης και δεν αναι­ρεί­ται από την εκ­πρό­θε­σμη εξό­φλη­ση του 1ου λο­γα­ρια­σμού στις 20.08.2025

Η υπό­θε­ση της απο­κα­τά­στα­σης και ανα­βάθ­μι­σης της Νέας Αγο­ράς Ρόδου, ενός εμ­βλη­μα­τι­κού κτη­ρί­ου με ισχυ­ρό φορ­τίο για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και την ει­κό­να της πόλης, ει­σέρ­χε­ται σε κρί­σι­μη φάση.

Μέσα σε λίγες εβδο­μά­δες κα­τα­γρά­φη­καν αντι­κρουό­με­νες διοι­κη­τι­κές κρί­σεις: ο Δήμος Ρόδου απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση διά­λυ­σης της σύμ­βα­σης του έργου, ενώ η Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση Αι­γαί­ου έκρι­νε εν μέρει βά­σι­μη την έν­στα­ση του ανα­δό­χου ως προς τη νο­μι­μό­τη­τα της δια­κο­πής ερ­γα­σιών.

Πάνω σε αυτό το ρευ­στό υπό­βα­θρο, η ανα­δό­χος εται­ρεία επα­νέρ­χε­ται με νέα προ­σφυ­γή, φέρ­νο­ντας στο προ­σκή­νιο μια δια­μά­χη που ακου­μπά τόσο το νο­μι­κό πλαί­σιο των δη­μο­σί­ων έργων όσο και την αγω­νία της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας για την πο­ρεία της Νέας Αγο­ράς.

Στο επί­κε­ντρο της αντι­πα­ρά­θε­σης για τη Νέα Αγορά Ρόδου βρί­σκε­ται πλέον η προ­σφυ­γή της «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.» κατά της διοι­κη­τι­κής από­φα­σης που απέρ­ρι­ψε την αί­τη­σή της για διά­λυ­ση της σύμ­βα­σης.

Η εται­ρεία επι­χει­ρεί να ανα­τρέ­ψει το σκε­πτι­κό της Διευ­θύ­νου­σας Υπη­ρε­σί­ας, εστιά­ζο­ντας απο­κλει­στι­κά στο κα­νο­νι­στι­κό οπλο­στά­σιο του ν. 4412/2016 και στο κρί­σι­μο δί­μη­νο που με­σο­λά­βη­σε μετά τη δή­λω­ση δια­κο­πής ερ­γα­σιών.

Με αιχμή του δό­ρα­τος την αρχή του «γε­γε­νη­μέ­νου δι­καιώ­μα­τος», η προ­σφυ­γή εμ­φα­νί­ζε­ται δο­μη­μέ­νη, επι­θε­τι­κή και προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη στο να απο­δεί­ξει ότι η με­τα­γε­νέ­στε­ρη πλη­ρω­μή δεν θε­ρα­πεύ­ει την ήδη επελ­θού­σα γε­νε­σιουρ­γό αιτία της διά­λυ­σης.

Το χρο­νι­κό μιας κλι­μα­κού­με­νης  αντι­πα­ρά­θε­σης

Το έργο εκτε­λεί­ται βάσει σύμ­βα­σης της 12 Ιου­νί­ου 2024, συμ­βα­τι­κού ποσού 1.762.407,46 ευρώ χωρίς ΦΠΑ. Στις 21 Φε­βρουα­ρί­ου 2025 ο ανά­δο­χος υπέ­βα­λε τον πρώτο λο­γα­ρια­σμό, συ­νο­δευό­με­νο από επι­μέ­τρη­ση, ύψους 107.889,14 ευρώ με ΦΠΑ.

Η επί­βλε­ψη τον ενέ­κρι­νε χωρίς πε­ρι­κο­πές και ο αρ­μό­διος ανα­πλη­ρω­τής προϊ­στά­με­νος θε­ώ­ρη­σε τον λο­γα­ρια­σμό στις 6 Μαρ­τί­ου 2025. Η πλη­ρω­μή δεν έγινε εντός της προ­θε­σμί­ας που προ­βλέ­πει ο νόμος, με απο­τέ­λε­σμα η εται­ρεία στις 25 Απρι­λί­ου 2025 να γνω­στο­ποι­ή­σει με ει­δι­κή δή­λω­ση–πρό­θε­ση τη δια­κο­πή ερ­γα­σιών εφό­σον δεν αρθεί η κα­θυ­στέ­ρη­ση, και στις 8 Μαΐου 2025 να κα­τα­θέ­σει ει­δι­κή δή­λω­ση δια­κο­πής ερ­γα­σιών λόγω μη εξό­φλη­σης.

Καθώς δεν εκ­δό­θη­κε από­φα­ση επί της ει­δι­κής δή­λω­σης, ο ανά­δο­χος άσκη­σε στις 29 Μαΐου 2025 έν­στα­ση για τη σιω­πη­ρή απόρ­ρι­ψή της.

Το Τε­χνι­κό Συμ­βού­λιο Δη­μο­σί­ων Έργων της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, στη συ­νε­δρί­α­ση της 21ης Ιου­λί­ου 2025, γνω­μο­δό­τη­σε υπέρ της πα­ρα­δο­χής της ως προς το σκέ­λος της δια­κο­πής λόγω κα­θυ­στέ­ρη­σης πλη­ρω­μής.

Στις 9 Ιου­λί­ου 2025 ακο­λού­θη­σε αί­τη­ση διά­λυ­σης της σύμ­βα­σης, την οποία ο Δήμος απέρ­ρι­ψε με από­φα­ση που πρω­το­κολ­λή­θη­κε στις 8 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025, επι­κα­λού­με­νος ότι ο πρώ­τος λο­γα­ρια­σμός εξο­φλή­θη­κε τε­λι­κά στις 20 Αυ­γού­στου 2025. Εν τω με­τα­ξύ, η αντι­δι­κία διευ­ρύν­θη­κε, καθώς ο ανά­δο­χος υπο­στή­ρι­ξε κα­θυ­στέ­ρη­ση και στον δεύ­τε­ρο λο­γα­ρια­σμό ύψους 39.633,93 ευρώ, με συ­νέ­πεια στις 25 Αυ­γού­στου 2025 η Διευ­θύ­νου­σα Υπη­ρε­σία να απο­δε­χθεί ει­δι­κή δή­λω­ση νέας δια­κο­πής ερ­γα­σιών για το ίδιο έργο.

Στις 17 Σε­πτεμ­βρί­ου 2025 η γραμ­μα­τέ­ας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου υπέ­γρα­ψε από­φα­ση που κρί­νει εν μέρει βά­σι­μη την έν­στα­ση της εται­ρεί­ας για τη σιω­πη­ρή απόρ­ρι­ψη της ει­δι­κής δή­λω­σης δια­κο­πής που είχε κα­τα­τε­θεί στις 8 Μαΐου 2025. Με απλά λόγια, η Απο­κε­ντρω­μέ­νη ανα­γνω­ρί­ζει ότι, υπό τις τότε συν­θή­κες, η ενερ­γο­ποί­η­ση της δια­δι­κα­σί­ας δια­κο­πής ερ­γα­σιών ήταν δι­καιο­λο­γη­μέ­νη.

Η κρίση αυτή στη­ρί­ζε­ται στη γνω­μο­δό­τη­ση του Τε­χνι­κού Συμ­βου­λί­ου και συ­νι­στά διοι­κη­τι­κή επι­βε­βαί­ω­ση ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση πλη­ρω­μών ενερ­γο­ποί­η­σε νό­μι­μα δι­καιώ­μα­τα του ανα­δό­χου.

Η απο­δο­χή, ωστό­σο, δεν είναι ολική. Δεν υιο­θε­τού­νται πλή­ρως οι ισχυ­ρι­σμοί περί θε­τι­κών ζη­μιών και συ­νο­λι­κής υπαι­τιό­τη­τας του Δήμου. Η με­ρι­κή απο­δο­χή αφή­νει ανοι­χτό πεδίο ερ­μη­νειών και στρα­τη­γι­κών κι­νή­σε­ων για αμ­φό­τε­ρα τα μέρη, ενώ ρητά προ­βλέ­πε­ται η δυ­να­τό­τη­τα δι­κα­στι­κής προ­σφυ­γής κατά της από­φα­σης, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα ακόμη επί­πε­δο αβε­βαιό­τη­τας για την άμεση εξέ­λι­ξη του έργου.

Η κρί­σι­μη δια­φο­ρά εντο­πί­ζε­ται στο πώς δια­βά­ζε­ται το χρο­νι­κό ση­μείο που γεννά το δι­καί­ω­μα διά­λυ­σης της σύμ­βα­σης όταν προη­γεί­ται δια­κο­πή ερ­γα­σιών λόγω κα­θυ­στέ­ρη­σης πλη­ρω­μής.

Ο Δήμος Ρόδου έκρι­νε ότι η με­τα­γε­νέ­στε­ρη εξό­φλη­ση του πρώ­του λο­γα­ρια­σμού στις 20 Αυ­γού­στου 2025 αίρει τον λόγο διά­λυ­σης που πρό­βα­λε ο ανά­δο­χος με την αί­τη­σή του στις 9 Ιου­λί­ου 2025.

Η ανα­δό­χος πλευ­ρά, αντί­θε­τα, υπο­στη­ρί­ζει πως το δι­καί­ω­μα διά­λυ­σης γεν­νή­θη­κε τη στιγ­μή υπο­βο­λής της αί­τη­σης – ύστε­ρα από την πά­ρο­δο του δί­μη­νου από τη δή­λω­ση δια­κο­πής – και δεν εξα­λεί­φε­ται από εκ­πρό­θε­σμη πλη­ρω­μή που έγινε αρ­γό­τε­ρα.

Αυτό το ερ­μη­νευ­τι­κό χάσμα με­τα­ξύ της «θε­ρα­πεί­ας» μιας κα­θυ­στέ­ρη­σης εκ των υστέ­ρων και του ήδη γεν­νη­μέ­νου δι­καιώ­μα­τος διά­λυ­σης βρί­σκε­ται στον πυ­ρή­να της νέας προ­σφυ­γής.

Το νο­μι­κό επι­χεί­ρη­μα περί «γε­γε­νη­μέ­νου δι­καιώ­μα­τος»

Η προ­σφυ­γή θε­με­λιώ­νει ένα σαφές δόγμα: το δι­καί­ω­μα διά­λυ­σης είναι νό­μι­μο και γε­γε­νη­μέ­νο τη στιγ­μή που πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου και ο ανά­δο­χος το ασκεί εντός του προ­βλε­πό­με­νου πλαι­σί­ου. Επο­μέ­νως, δεν ανα­τρέ­πε­ται εκ των υστέ­ρων από με­τα­γε­νέ­στε­ρη πλη­ρω­μή, ιδίως όταν αυτή έπε­ται της αί­τη­σης διά­λυ­σης και πραγ­μα­το­ποιεί­ται πέραν των συμ­βα­τι­κών και νό­μι­μων προ­θε­σμιών.

Με αυτό το σκε­πτι­κό, η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι η από­φα­ση απόρ­ρι­ψης μπέρ­δε­ψε την έν­νο­μη κα­τά­στα­ση κατά τον «κρί­σι­μο χρόνο» στις 09.07.2025– με ένα με­τα­γε­νέ­στε­ρο γε­γο­νός που δεν μπο­ρεί να εξα­λεί­ψει την ήδη πα­ρα­χθεί­σα έν­νο­μη συ­νέ­πεια.

Η στο­χο­θε­σία της προ­σφυ­γής και  οι άμε­σες επι­διώ­ξεις

Με οξεί­ες νο­μι­κές αιχ­μές, η εται­ρεία ζητά την ακύ­ρω­ση ή ανά­κλη­ση της απορ­ρι­πτι­κής από­φα­σης, τη ρητή πα­ρα­δο­χή της από 09.07.2025 αί­τη­σης διά­λυ­σης ως νό­μι­μης και απο­τε­λε­σμα­τι­κής και, συ­να­κό­λου­θα, την ανα­γνώ­ρι­ση ότι η σύμ­βα­ση λύ­ε­ται με απο­κλει­στι­κή υπαι­τιό­τη­τα του κυ­ρί­ου του έργου λόγω μη εμπρό­θε­σμης πλη­ρω­μής του εγκε­κρι­μέ­νου λο­γα­ρια­σμού. Πα­ράλ­λη­λα, καλεί τη διοί­κη­ση να τη­ρή­σει την προ­βλε­πό­με­νη δια­δι­κα­σία, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της κλή­σης σε τε­χνι­κό συμ­βού­λιο όπου απαι­τεί­ται, ώστε το ζή­τη­μα να κρι­θεί με πλη­ρό­τη­τα και τα­χύ­τη­τα.

Το έργο, με συ­νο­λι­κό χρη­μα­το­δο­τι­κό σχήμα που πε­ρι­λαμ­βά­νει «Φι­λό­δη­μος ΙΙ» και ίδιους πό­ρους του Δήμου, απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κή επέν­δυ­ση για την ανα­ζω­ο­γό­νη­ση ενός ιστο­ρι­κού κε­λύ­φους και της ευ­ρύ­τε­ρης εμπο­ρι­κής ζώνης.

Η κα­θυ­στέ­ρη­ση στην εξό­φλη­ση του πρώ­του λο­γα­ρια­σμού για έξι μήνες από την υπο­βο­λή του και η με­τα­γε­νέ­στε­ρη έντα­ξη σε δια­κο­πή και για τον δεύ­τε­ρο λο­γα­ρια­σμό υπο­δη­λώ­νουν διοι­κη­τι­κές και τα­μεια­κές πιέ­σεις που δεν είναι αμε­λη­τέ­ες.

Για τους επαγ­γελ­μα­τί­ες γύρω από τη Νέα Αγορά και για την το­πι­κή κοι­νω­νία, κάθε μήνας στα­σι­μό­τη­τας ση­μαί­νει χα­μέ­νη κί­νη­ση, μειω­μέ­να έσοδα και διαρ­κή φθορά της δη­μό­σιας ει­κό­νας ενός από τα πλέον ανα­γνω­ρί­σι­μα το­πό­ση­μα της Ρόδου.