Γιώργος Χατζημάρκος: Ποιός αρνείται την διαχείριση δημοσίου χρήματος με μόνιμα ίχνη και διαφάνεια;

Αρθρο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νοτiου Αιγαiου

Ο άκρι­τος δη­μό­σιος λόγος έχει μια διττή λει­τουρ­γία στον δη­μό­σιο βίο. Δίνει έναυ­σμα για σύ­γκρου­ση και σύ­γκρι­ση. Είναι δε συχνό φαι­νό­με­νο να ενερ­γο­ποιεί αντα­να­κλα­στι­κά, τα οποία αυτοί που κά­νουν χρήση του άκρι­του λόγου δεν μπο­ρούν να εκτι­μή­σουν και να ελέγ­ξουν και αυτό γιατί σή­με­ρα η τε­χνο­λο­γία δίνει άμεση πρό­σβα­ση σε ακρο­α­τή­ριο πολ­λές φορές πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από αυτό που είναι ο αρ­χι­κός στό­χος.

Αυτό συ­νέ­βη τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες με ένα ακόμα σερί κα­ταγ­γε­λιών, συ­νη­θι­σμέ­νο φαι­νό­με­νο, μιας ομά­δας δη­μο­σί­ων προ­σώ­πων που αντι­πο­λι­τεύ­ο­νται την διοί­κη­ση της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εκτο­ξεύ­ο­ντας κάθε φορά μια τυ­πο­ποι­η­μέ­νη επί­θε­ση με στυλ της δε­κα­ε­τί­ας του ’80.

Επι­θέ­σεις τυ­πο­ποι­η­μέ­νες σε πε­ριε­χό­με­νο, σε σειρά προ­σώ­πων που εμ­φα­νί­ζο­νται υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι την κα­ταγ­γε­λία και ο ένας τον άλλο, σε εκ­φρά­σεις, σε χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, σε προ­σβο­λές.

Στην από­γνω­ση τους, στε­κό­μα­στε με συ­μπά­θεια.

Με συ­μπά­θεια, γιατί μας δί­νουν συχνά την ευ­και­ρία της σύ­γκρι­σης που στην πο­λι­τι­κή λει­τουρ­γεί εντε­λώς ευ­ερ­γε­τι­κά.

Τε­λευ­ταία ευ­και­ρία σύ­γκρι­σης, η επί­θε­ση που εξα­πέ­λυ­σε ορ­γα­νω­μέ­να η γνω­στή ομάδα προ­σώ­πων, αντι­πο­λί­τευ­ση θέ­λουν να λέ­γο­νται, αλλά ου­σια­στι­κά κά­νουν κα­τά­χρη­ση και αυτού του όρου, η από­φα­ση της Διοί­κη­σης της Ανώ­νυ­μης Εται­ρεί­ας Κ2, του νέου Ανα­πτυ­ξια­κού Ορ­γα­νι­σμού της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, να προ­σχω­ρή­σει στην έκ­δο­ση δυο χρε­ω­στι­κών καρ­τών για να κα­ταρ­γή­σει την δια­κί­νη­ση με­τρη­τών και τα μέλη της Διοί­κη­σης που εκτε­λούν δα­πά­νες κατ’ εξου­σιο­δό­τη­ση της εται­ρεί­ας να τις εκτε­λούν μόνο μέσω αυτών.

Το μα­χαί­ρι στην δια­κί­νη­ση των με­τρη­τών, είναι η από­φα­ση όλου του σύγ­χρο­νου κό­σμου, όλων των σύγ­χρο­νων χωρών, όλων των σύγ­χρο­νων ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών επί­σης σε όλο τον κόσμο.

Η χρήση χρε­ω­στι­κής κάρ­τας αντί με­τρη­τών, δια­σφα­λί­ζει την ύπαρ­ξη μό­νι­μου ίχνους και εξα­σφα­λί­ζει την δυ­να­τό­τη­τα δια­σταύ­ρω­σης. Τόσο απλή είναι η από­φα­ση του σύγ­χρο­νου κό­σμου και προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση κι­νεί­ται απο­φα­σι­στι­κά όλος ο σύγ­χρο­νος κό­σμος.

Στο νησί μας γιατί έγινε τόσος θό­ρυ­βος για αυτή την από­φα­ση;

Προ­φα­νώς δεν με κα­λύ­πτει ως απά­ντη­ση η από­γνω­ση ή η υστε­ρία της αντι­πο­λί­τευ­σης γιατί όταν πο­λε­μάς με μένος την δια­φά­νεια δί­νεις μή­νυ­μα και στίγ­μα.

Σε όλο το Δη­μό­σιο θα έπρε­πε να επι­βλη­θεί η χρήση κάρ­τας σε όσους δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς διε­νερ­γούν δα­πά­νες για λο­γα­ρια­σμό του Δη­μο­σί­ου. Για να εξα­λει­φθούν φαι­νό­με­να του πα­ρελ­θό­ντος, ίσως και του πα­ρό­ντος, που μας τραυ­μά­τι­σαν.

Για να μέ­νουν για πάντα τα ίχνη κάθε συ­ναλ­λα­γής και αντί­στοι­χα να είναι όσο πιο ευ­χε­ρής γί­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα δια­σταύ­ρω­σης των στοι­χεί­ων. Για να μην επα­να­λη­φθούν φαι­νό­με­να απώ­λειας (!) των στοι­χεί­ων, για πα­ρά­δειγ­μα από πλημ­μύ­ρα, όπως δή­λω­σαν αρ­μό­διοι στον Δήμο Ρόδου προ με­ρι­κών ετών. Μήπως κά­ποιος από τους ση­με­ρι­νούς κα­ταγ­γέ­λο­ντες ήταν μέλος και εκεί­νης της δη­μο­τι­κής αρχής που έπαθε αυτή την συμ­φο­ρά, της απώ­λειας των αρ­χεί­ων της σε πλημ­μυ­ρι­κό φαι­νό­με­νο;

Τε­λι­κά ποιος αρ­νεί­ται την δια­χεί­ρι­ση του δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος με μό­νι­μα ίχνη, δια­φά­νεια, δυ­να­τό­τη­τα άμε­σης δια­σταύ­ρω­σης στοι­χεί­ων και κα­τάρ­γη­ση με­τρη­τών ;

Από την απά­ντη­ση, νο­μί­ζω ότι ακόμα και η δε­κα­ε­τία του ’80 που χρη­σι­μο­ποί­η­σα σαν ορό­ση­μο πριν για να πε­ρι­γρά­ψω τους μό­νι­μους φω­να­σκού­ντες θα φα­ντά­ζει δε­κα­ε­τία του μέλ­λο­ντος.

Πα­ντού στο Δη­μό­σιο, έπρε­πε να υπάρ­χει η προ­τρο­πή και από­φα­ση για την χρήση χρε­ω­στι­κών καρ­τών, αλλά αυτό φυ­σι­κά προ­ϋ­πο­θέ­τει αν­θρώ­πους που επι­θυ­μούν πραγ­μα­τι­κά την δια­φά­νεια και την λο­γο­δο­σία.

Πα­ντού στο Δη­μό­σιο έπρε­πε να επι­βλη­θεί το μέτρο αυτό, για να τε­λειώ­νου­με με το Χθές.