A-τυπος και υπογραμμός: Εχουμε δρόμο ακόμα

H Αυ­το­διοί­κη­ση είναι όμη­ρος του κε­ντρι­κού κρά­τους. Τεκ­μη­ριω­μέ­να και αδια­πραγ­μά­τευ­τα. Οσες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις κι αν έγι­ναν στα τε­λευ­ταία χρό­νια, η «ακη­δε­μό­νευ­τη» αυ­το­διοί­κη­ση, η «ανε­ξάρ­τη­τη και η ευ­έ­λι­κτη», πα­ρα­μέ­νει όνει­ρο θε­ρι­νής νυ­κτός. Ακόμα και με τον πε­ρι­βό­η­το «Κλει­σθέ­νη», που πα­ρου­σιά­ζε­ται ως η πλέον εκ­συγ­χρο­νι­στι­κή τομή, στην Αυ­το­διοί­κη­ση. Φευ!

Αντί να κα­τα­φέ­ρου­με, ως κρά­τος, να δη­μιουρ­γή­σου­με μια αυ­το­διοί­κη­ση-ερ­γα­λείο, μια αυ­το­διοί­κη­ση-βοηθό του πο­λί­τη, έχου­με τόσο πολύ δυ­σκο­λέ­ψει τα πράγ­μα­τα που δη­μο­τι­κές και πε­ρι­φε­ρεια­κές αρχές είναι αλυ­σο­δε­μέ­νες στο άρμα του κρά­τους.

Οποιος μπλέ­ξει με τις δαι­δα­λώ­δεις δια­δι­κα­σί­ες της γρα­φειο­κρα­τί­ας είναι βέ­βαιον ότι χάνει τον λο­γα­ρια­σμό. Οι αι­ρε­τοί, αφιε­ρώ­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο να συ­γκε­ντρώ­νουν χαρ­τιά και υπο­γρα­φές, παρά να ασχο­λού­νται με τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα της αυ­το­διοί­κη­σης.

Κι ήρθε ο Κα­πο­δί­στριας, και τον δια­δέ­χθη­κε ο Καλ­λι­κρά­της, κι ακο­λού­θη­σε ο Κλει­σθέ­νης, και ψη­φί­στη­καν οι όποιες… με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, και η Αυ­το­διοί­κη­ση στην Ελ­λά­δα εξα­κο­λου­θεί να κι­νεί­ται με τον αρα­μπά.

Ο κάθε δή­μαρ­χος και ο κάθε πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, είναι επαί­της της εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­σης… Κι εκεί μπλέ­κο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο τα πράγ­μα­τα. Για ευ­νό­η­τους λό­γους. Εκεί πλέ­κο­νται τα κόμ­μα­τα, τα χρώ­μα­τα, ο μεν και οι δε, οι ημέ­τε­ροι και οι υμέ­τε­ροι και αντε τρέχα, να πα­ρα­κα­λάς δεξιά και αρι­στε­ρά για εκεί­νη την έγκρι­ση, για εκεί­νο το κον­δύ­λι, για εκεί­νη την υπο­γρα­φή και πάει λέ­γο­ντας.

Με έναν πε­ρί­ερ­γο τρόπο η ικα­νό­τη­τα και η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα του κάθε το­πι­κού άρ­χο­ντα, δεν κρί­νε­ται μόνο από την πο­λι­τι­κή που ακο­λου­θεί αλλά και από τις σχέ­σεις που έχει ή δεν έχει ή μπο­ρεί να καλ­λιερ­γή­σει με τους… από πάνω. Γιατί οι άλλοι θα είναι πάντα από πάνω.

Προ­φα­νώς δεν είναι όλοι οι αι­ρε­τοί ανί­κα­νοι, όπως επί­σης δεν είναι όλοι ικα­νοί. Ο πο­λί­της, αυτό όμως που ει­σπράτ­τει, είναι μια δύ­σκαμ­πτη Αυ­το­διοί­κη­ση που κάνει τη ζωή του δύ­σκο­λη! Που δεν είναι εκεί όταν την χρειά­ζε­ται και που για να συν­διαλ­λα­γεί μαζί της πρέ­πει να οπλι­στεί με υπο­μο­νή και… ηρε­μι­στι­κά!

Θα πρέ­πει να βρε­θεί τρό­πος, ώστε για ζη­τή­μα­τα έκτα­κτης ανά­γκης ή απλά κα­θη­με­ρι­νά πράγ­μα­τα να μπο­ρεί να πα­ρεμ­βαί­νει ο δή­μαρ­χος ή ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, χωρίς να χρειά­ζε­ται να επι­κοι­νω­νεί με γραμ­μα­τείς και φα­ρι­σαί­ους, να παίρ­νει αε­ρο­πλά­να και βα­πό­ρια για να φτά­σει στα υπουρ­γεία των Αθη­νών και να στέ­κε­ται με τις ώρες έξω από υπουρ­γι­κά γρα­φεία, να υπο­βά­λει τα… σέβη του, ενί­ο­τε και να χτυπά τα χέρια στο τρα­πέ­ζι, για να ει­σπρά­ξει ένα ΝΑΙ. Ή ακόμα χει­ρό­τε­ρα, ένα ΟΧΙ. Τότε, ίσως θα μπο­ρέ­σου­με να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­ζή­τη­ση για «ακη­δε­μό­νευ­τη» αυ­το­διοί­κη­ση… Επί του πα­ρό­ντος, ας σφί­ξου­με καλά τις βίδες του αρα­μπά. Εχου­με δρόμο ακόμα…