Ενας εμπόλεμος πλανήτης

Σε μια νέα τάξη πραγ­μά­των, όπως αυτή δια­μορ­φώ­νε­ται σήμερα, οι ένοπλες συγκρού­σεις και οι εν δυνάμει πυρι­τι­δα­πο­θή­κες ανά την υφήλιο τείνουν να απο­τε­λούν τον κανόνα αντί της εξαί­ρε­σης.

Η παγκό­σμια «αταξία» που απο­τυ­πώ­νε­ται στον χάρτη του ιδρύ­μα­τος «The Fund for Peace» με τα πιο εύθραυ­στα κράτη του πλανήτη, δείχνει ότι η κατά­σταση έχει οξυνθεί πολύ τα τελευ­ταία χρόνια.

Από τη μια είναι οι ζώνες όπου έχει ήδη γίνει η ανά­φλεξη, όπως η Ανα­το­λική Ουκρα­νία, στην οποία στρατός και αυτο­νο­μι­στές μάχο­νται με θύματα αμάχους και με το διπλω­μα­τικό μπρα ντε φερ μεταξύ Δύσης και Μόσχας να προ­σλαμ­βά­νει επι­κίν­δυ­νες δια­στά­σεις.

Η Λωρίδα της Γάζας έχει μετα­τρα­πεί επίσης σε εμπό­λεμη ζώνη, όπου 2.000 Παλαι­στί­νιοι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις αρχές Ιουλίου εξαι­τίας των ισραη­λι­νών επι­θέ­σεων. Και πάλι η διπλω­μα­τία απο­τυγ­χά­νει. Το Ιράκ, λίγο καιρό μετά την απόφαση από­συρ­σης των αμε­ρι­κα­νι­κών στρα­τευ­μά­των, βρί­σκε­ται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Οι τζι­χα­ντι­στές του Ισλα­μι­κού Στρατού προ­σπα­θούν να δημιουρ­γή­σουν το δικό τους χαλι­φάτο από τον Λίβανο και τη Συρία μέχρι το Ιράκ, βάφο­ντας με αίμα το πέρασμά τους. Το Αφγα­νι­στάν μπαίνει και πάλι σε φάση σύρ­ρα­ξης, με τους Ταλι­μπάν να ανα­βιώ­νουν και να θέτουν ολό­κλη­ρες περιο­χές υπό τον έλεγχό τους.

Η κλη­ρο­νο­μιά της αρα­βι­κής Ανοιξης πέφτει βαριά πάνω στη Λιβύη, όπου όλοι ήλπιζαν πως μετά την πτώση του Μουαμάρ Καντάφι θα έρχο­νταν η δημο­κρα­τία, η στα­θε­ρό­τητα και η ανά­πτυξη. Οπως στις περισ­σό­τε­ρες χώρες που είχαν πάρει μέρος στην εξέ­γερση, η δημο­κρα­τία δεν ήρθε, ούτε απο­κα­τα­στά­θηκε η ηρεμία. Στη Λιβύη, όμως, η κατά­σταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και οι παρα­στρα­τιω­τι­κοί δίνουν μάχη για τον έλεγχο της πρω­τεύ­ου­σας.

Η αφρι­κα­νική ήπειρος είναι, όπως φαί­νε­ται και στον χάρτη, μια πραγ­μα­τική βρα­δυ­φλε­γής βόμβα. Το Νότιο Σουδάν και η Νιγηρία βρί­σκο­νται ήδη στη δίνη του εμφυ­λίου με κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες, ενώ και οι γει­το­νι­κές χώρες σπα­ράσ­σο­νται από -σποραδικές προς το παρόν- εμφύ­λιες δια­μά­χες.

Η αστά­θεια

Ενα ακόμη σημείο του πλανήτη που προ­κα­λεί ανη­συ­χία είναι η κινε­ζική θάλασσα, εκεί όπου Κίνα, Ιαπωνία και Ταϊβάν ερίζουν για τα «Ιμια της Ασίας», δύο μικρά νησάκια που απο­τε­λούν συχνά την αφορμή για θερμά επει­σό­δια με διε­θνείς προ­ε­κτά­σεις. Αν κάτι γίνεται σαφές με όλα αυτά, είναι ότι οι συρ­ρά­ξεις που θεω­ρού­νται τελειω­μέ­νες μπορούν ανά πάσα στιγμή να ανα­ζω­πυ­ρω­θούν από μια μικρή σπίθα και τα σύνορα να χαρα­χθούν εκ νέου, με τίμημα φυσικά ένα λουτρό αίματος.

Η αστά­θεια, πάντως, δεν είναι ίδιον μόνο του λεγό­με­νου ανα­πτυσ­σό­με­νου κόσμου. Ακόμη και στις στα­θε­ρές περιο­χές, όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία για παρά­δειγμα, το «Fund for Peace» παρα­τη­ρεί μια επι­δεί­νωση της κατά­στα­σης μέσα στα τελευ­ταία δέκα χρόνια, σε σημα­ντικό βαθμό και λόγω της εμπλο­κής τους σε εμπό­λε­μες ζώνες σε άλλα σημεία της Γης.

‘Εθνος