Κ. Σβύνου: Πώς θα καλυφθούν οι κενές θέσεις εργασίας στον τουρισμό

Το πέ­ρα­σμα της παν­δη­μί­ας έφερε, μαζί με τα άλλα «δω­ρά­κια», και σο­βα­ρές επι­πτώ­σεις στον τομέα της ερ­γα­σί­ας, γε­γο­νός που άρ­χι­σε να γί­νε­ται αντι­λη­πτό από το 2021.

Η άποψη της Κων­στα­ντί­νας Σβύ­νου, Προ­έ­δρου του Ιν­στι­τού­του Του­ρι­στι­κών Ερευ­νών και Προ­βλέ­ψε­ων και της Ενω­σης Ξε­νο­δό­χων Κω­Ο­ταν λει­τούρ­γη­σαν ξανά οι του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις, φά­νη­κε πως αρ­κε­τοί είχαν φύγει για άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, κά­ποιοι έκα­ναν στρο­φή σε άλ­λους κλά­δους και κά­ποιοι απλώς «εξα­φα­νί­στη­καν» από τον στίβο της ερ­γα­σί­ας. Ενα πρό­βλη­μα που διο­γκώ­νε­ται, αν λά­βου­με υπ’ όψιν πως το 2021, βάσει έρευ­νας που εκ­πό­νη­σε το ΙΤΕΠ για τον ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο, έλει­ψαν 53.249 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, ενώ το 2022 οι θέ­σεις ανήλ­θαν σε 60.225, που αντι­στοι­χούν στο 22% και στο 23% αντί­στοι­χα αυτών που προ­βλέ­πει το ορ­γα­νό­γραμ­μα των ξε­νο­δο­χεί­ων.

Το πρό­βλη­μα, όμως, δεν είναι μόνο στα ξε­νο­δο­χεία, είναι ευ­ρύ­τε­ρο σε όλους τους κλά­δους, όπως δεν είναι και αμι­γώς ελ­λη­νι­κό αφού το βλέ­που­με και σε όλες τις ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.

Αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με πως στον χώρο των ξε­νο­δο­χεί­ων υφί­στα­ται η συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας, δια­σφα­λί­ζο­ντας αξιο­πρε­πείς μι­σθούς και μά­λι­στα με υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τα από το 2018. Με τις με­γά­λες ελ­λεί­ψεις, όμως, ερ­γο­δό­τες και ερ­γα­ζό­με­νοι έχουν οδη­γη­θεί σε ένα ανε­λέ­η­το «πα­ζά­ρι» δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, που σί­γου­ρα δεν λει­τουρ­γεί σε υγιή βάση.

Και τε­λι­κά ανα­ρω­τιό­μα­στε: Ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας προ­στα­τεύ­ε­ται από το σύ­στη­μα ή είναι όλα φτιαγ­μέ­να με τέ­τοιο τρόπο ώστε οι επι­χει­ρή­σεις να βρί­σκο­νται μο­νί­μως εκτε­θει­μέ­νες; Ξε­κι­νώ­ντας από την ψη­φια­κή κάρτα ερ­γα­σί­ας, που είναι ανε­φάρ­μο­στη σε τόσο νευ­ραλ­γι­κές επι­χει­ρή­σεις όπως τα ξε­νο­δο­χεία, συ­νε­χί­ζο­ντας με το φαι­νό­με­νο της ασυ­νέ­πειας από με­γά­λο αριθ­μό ερ­γα­ζο­μέ­νων που «ξε­που­λά­νε» τη συμ­φω­νία τους για μι­κρές δια­φο­ρές, χωρίς καν να ενη­με­ρώ­σουν τον ερ­γο­δό­τη τους, και κα­τα­λή­γο­ντας στις υψη­λές ερ­γο­δο­τι­κές ει­σφο­ρές που γο­να­τί­ζουν τις επι­χει­ρή­σεις.

Το με­γά­λο ερώ­τη­μα: Πώς είναι δυ­να­τόν, όταν σε όλη την Ελ­λά­δα οι επι­χει­ρή­σεις ζη­τούν προ­σω­πι­κό, να κα­τα­γρά­φε­ται επι­σή­μως 12% πο­σο­στό ανερ­γί­ας τους θε­ρι­νούς μήνες; Δη­λα­δή κά­ποιοι συ­μπο­λί­τες μας λαμ­βά­νουν επί­δο­μα ανερ­γί­ας όταν υπάρ­χουν θέ­σεις ερ­γα­σί­ας κενές. Μήπως, όμως, πα­ράλ­λη­λα ερ­γά­ζο­νται αδή­λω­τα; Πώς κα­θα­ρί­ζο­νται τόσα σπί­τια που δια­τί­θε­νται στη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση; Του­ρι­στι­κές βίλες και κα­τοι­κί­ες χωρίς δη­λω­μέ­νες ΕΜΕ δεν μας προ­βλη­μα­τί­ζουν; Σί­γου­ρα ο ελεγ­κτι­κός μη­χα­νι­σμός αδρα­νεί σε αυτό το κομ­μά­τι, ενώ πε­ριο­ρί­ζε­ται στο ξε­σκό­νι­σμα των επι­χει­ρή­σε­ων που λει­τουρ­γούν νό­μι­μα.

Υπάρ­χουν, όμως, και άν­θρω­ποι που θέ­λουν να ερ­γα­στούν νό­μι­μα, αλλά το ίδιο το σύ­στη­μα τους ωθεί σε αδή­λω­τη ερ­γα­σία. Αν­θρω­ποι από τρί­τες χώρες (π.χ. Αλ­βα­νία) που ζουν χρό­νια στη χώρα μας και δεν τους δί­δε­ται άδεια πα­ρα­μο­νής και ερ­γα­σί­ας! Δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι και στρα­τιω­τι­κοί που επι­θυ­μούν να κά­νουν δεύ­τε­ρη δου­λειά, αλλά δεν τους επι­τρέ­πε­ται. Συ­ντα­ξιού­χοι που έχουν ως αντι­κί­νη­τρο την πε­ρι­κο­πή της σύ­ντα­ξής τους αν ερ­γα­στούν.

Μέσα από τις κρί­σεις γι­νό­μα­στε σο­φό­τε­ροι. Ετσι και σε αυτήν την κρίση, την ερ­γα­σια­κή, κα­λεί­ται ο κα­θέ­νας να κάνει τον απο­λο­γι­σμό του και τις ενέρ­γειες προς τη βελ­τί­ω­ση. Το πρό­βλη­μα δεν είναι μόνο πο­σο­τι­κό, είναι και ποιο­τι­κό. Πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σει άρι­στα ο συ­σχε­τι­σμός εκ­παί­δευ­ση – ερ­γα­ζό­με­νος – ερ­γο­δό­της – κρά­τος. Η ερ­γα­σία στον του­ρι­σμό είναι λει­τούρ­γη­μα, είναι προ­σφο­ρά προς τον άν­θρω­πο και έχο­ντας αυτό ως βάση πρέ­πει να πο­ρευ­τού­με.

Πηγή real.gr