ΕΕ: Προστατευμένοι πλέον οι εργαζόμενοι στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης

Η νέα νομο­θε­σία καθο­ρί­ζει ένα πλέγμα ελά­χι­στων δικαιω­μά­των για όσους έχουν συμ­βό­λαιο ή μία εργα­σιακή σχέση, με βάση τον κανο­νι­σμό ή τα καθιε­ρω­μένα πρότυπα της προ­σω­πι­κής σύμ­βα­σης εργα­σίας.

Ελά­χι­στα, πλην όμως ουσιώδη, ως πρώτο βήμα, δικαιώ­ματα θα έχουν πλέον και βάσει ευρω­παϊ­κής νομο­θε­σίας, που ψηφί­σθηκε στις 16 Απρι­λίου από το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο, οι εργα­ζό­με­νοι της gig economy με συν­θή­κες ελα­στι­κής, ή περι­στα­σια­κής εργα­σίας, όπως οι δια­νο­μείς στην εστίαση ή οι οδηγοί της Uber, που έως σήμερα θεω­ρού­ντο από τους εργο­δό­τες τους και τις οικο­νο­μι­κές αρχές ως «ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες». Και συνεπώς δεν χαίρουν κανενός κοι­νω­νι­κού δικαιώ­μα­τος, καθώς δεν θεω­ρού­νται μισθω­τοί: μία προ­σέγ­γιση που σε όρους της αγοράς εργα­σίας ονο­μά­ζε­ται «ελα­στι­κό­τητα», αλλά στην πράξη για πολλούς εργα­ζό­με­νους στον τομέα αυτό είναι συνώ­νυμη με την «εκμε­τάλ­λευση».

Οπως ανα­φέ­ρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η νέα νομο­θε­σία καθο­ρί­ζει ένα πλέγμα ελά­χι­στων δικαιω­μά­των για όσους έχουν συμ­βό­λαιο ή μία εργα­σιακή σχέση, με βάση τον κανο­νι­σμό ή τα καθιε­ρω­μένα πρότυπα της προ­σω­πι­κής σύμ­βα­σης εργα­σίας. Τα κράτη μέλη θα έχουν μία τριετή περίοδο για να κυρώ­σουν και να εφαρ­μό­σουν τη νέα ευρω­παϊκή νομο­θε­σία.

Οι νέοι κανο­νι­σμοί ισχύουν για όσους εργά­ζο­νται από του­λά­χι­στον τρεις ώρες την εβδο­μάδα, ή 12 ώρες σε τέσ­σε­ρις εβδο­μά­δες, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των περι­στα­σιακά εργα­ζό­με­νων, ή εκείνων που πλη­ρώ­νο­νται μέσω επι­δο­τού­με­νης εργα­σίας, ή σε κάποια πλατ­φόρμα, οι ασκού­με­νοι (stage), ή οι ανά περί­σταση εργα­ζό­με­νοι, που περι­μέ­νουν εάν θα τους καλέσει κάποιος για μερο­κά­ματο. Φυσικά από την ευρω­παϊκή οδηγία εξαι­ρού­νται οι πραγ­μα­τι­κοί ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες.

Το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο, όπως συμ­φω­νή­θηκε με την εκτε­λε­στική εξουσία των Βρυ­ξελ­λών, πρώτα απ’ όλα καθο­ρί­ζει κι επι­τάσ­σει μία γενική αρχή δια­φά­νειας: από την πρώτη ημέρα της εργα­σίας, ή το αργό­τερο επτά ημέρες μετά την έναρξη της απα­σχό­λη­σής του για ορι­σμέ­νες εξαι­ρέ­σεις, ο κάθε εργα­ζό­με­νος θα πρέπει να έχει πλη­ρο­φο­ρη­θεί τα βασικά χαρα­κτη­ρι­στικά της εργα­σίας του. Ακριβή ημε­ρο­μη­νία έναρξης, περι­γραφή των καθη­κό­ντων του, ύψος της αμοιβής, διάρ­κεια της σύμ­βα­σής του και της εργα­σια­κής ημέρας, ακόμη και τις ημέρες της δια­θε­σι­μό­τη­τας που μπορεί να του ζητή­σουν.

Πιο εξει­δι­κευ­μένα, οι εργα­ζό­με­νοι βάσει της γενικής αυτής αρχής θα έχουν δια νόμου τη δυνα­τό­τητα να αρνη­θούν, χωρίς τιμω­ρίες και άλλες αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις, μία ανάθεση εκτός του συμ­φω­νη­μέ­νου ωραρίου και μπορεί να ζητήσει μία απο­ζη­μί­ωση εάν αυτή η επι­πλέον ανάθεση συνε­χί­ζε­ται για καιρό.

Επι­πλέον, ο εργο­δό­της δεν θα μπορεί να εμπο­δί­ζει τους εργα­ζό­με­νους να εργά­ζο­νται και σε άλλες επι­χει­ρή­σεις, εάν αυτό γίνεται εκτός του συμπε­φω­νη­μέ­νου ωραρίου μεταξύ τους, και είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να τους εγγυώ­νται μία περίοδο κατάρ­τι­σης, υπο­χρε­ω­τι­κής και χωρίς πληρωμή.

Ο χρόνος δοκιμής ενός εργα­ζο­μέ­νου δεν θα μπορεί να ξεπερνά το εξάμηνο, ή θα πρέπει να έχει μία κατ’ ανα­λο­γία διάρ­κεια εάν πρό­κει­ται για εργα­ζό­μενο με σύμβαση έργου συγκε­κρι­μέ­νης διάρ­κειας. Σε περί­πτωση ανα­νέ­ω­σης της σύμ­βα­σης για την ίδια εργασία, δεν θα προ­βλέ­πε­ται μία περί­ο­δος δοκιμής.

«Όλοι οι εργα­ζό­με­νοι, οι οποίοι έως σήμερα βρί­σκο­νταν στο πουθενά, θα χαίρουν πλέον μίας ελά­χι­στης εγγυ­η­μέ­νης βάσης δικαιω­μά­των, χάρις στις οδηγίες και στις απο­φά­σεις του Ευρω­παϊ­κού Δικα­στη­ρίου. Τώρα πλέον καμία επι­χεί­ρηση δεν θα μπορεί να εκμε­ταλ­λευ­θεί την ελα­στι­κό­τητα στην αγορά της εργα­σίας», σχο­λί­ασε ο Ενρίκε Καλβέτ Τσαμπόν, Ισπανός ευρω­βου­λευ­τής της ομάδας των φιλε­λευ­θέ­ρων Alde και ειση­γη­τής της νομο­θε­σίας.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία της ΕΕ, στους άνω των 200 εκατ. εργα­ζο­μέ­νων στην Ένωση, τρία εκατ. απα­σχο­λού­νται με σχέσεις «νέου τύπου ή άτυπης» μορφής εργασία, που αφορά εργα­ζο­μέ­νους σε ταχυ­φα­γεία, ή σε κέντρα επι­με­λη­τείας με συμ­βά­σεις 0 ωρών, ή απα­σχο­λού­με­νων με προ­γράμ­ματα επι­δο­τού­με­νης εργα­σίας (voucher), ή εργα­ζο­μέ­νους σε πλατ­φόρ­μες, όπως οι οδηγοί Uber, ή οι δια­νο­μείς φαγητού. Πολλοί εξ αυτών μάλιστα, πέρα από τις λιγο­στές αυτές ώρες της ευέ­λι­κτης απα­σχό­λη­σής τους, δεν έχουν άλλη εργασία.

Δηλαδή σε έναν γαλαξία «μη κανο­νι­κών» επαγ­γελ­μά­των, που όλο και διευ­ρύ­νο­νται δεδο­μέ­νης της αλλαγής του παρα­γω­γι­κού μοντέ­λου, εξαι­τίας της ψηφιο­ποί­η­σης και των νέων επι­χει­ρη­μα­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, που επι­ζη­τούν νέες και πιο ελα­στι­κές τυπο­λο­γίες συμ­βά­σεων εργα­σίας. Ωστόσο, και η ελα­στι­κό­τητα θα πρέπει να συν­δυά­ζε­ται με ένα ελά­χι­στο επίπεδο προ­στα­σίας των εργα­ζο­μέ­νων. Και για πρώτη φορά μετά 20 από την τελευ­ταία επι­και­ρο­ποί­ηση της ευρω­παϊ­κής νομο­θε­σίας βάσει της αλλαγής του μοντέ­λου εργα­σίας, η ΕΕ σκο­πεύει πλέον να ρυθ­μί­σει τούτη την ανα­γκαιό­τητα.

πηγή euro2day.gr