Όταν το «θαύμα του μπουκαλιού» έσμιξε με το «Anthropause»

Σε ένα ταξίδι που έκανε πριν από μερικά χρόνια στη Σύμη, ο Χρήστος Γόδας άκουσε ιστο­ρίες για το «θαύμα του μπου­κα­λιού». Για κάποιους είναι θρύλος, για άλλους πραγ­μα­τική πιστή, που λέει πως αν πετά­ξεις ένα μπου­κάλι στη θάλασσα με μια παρά­κληση προς τον Αρχάγ­γελο Μιχαήλ, θα φτάσει με κάποιον τρόπο στην Ιερά Μονή του Πανορ­μίτη. Μάλιστα, εντός της Μονής υπάρχει ένα μουσείο με μπου­κά­λια που έχουν φτάσει από κάθε άκρη της γης.

Αυτό για τον κ. Γόδα ήταν το εφαλ­τή­ριο πεδίο για να δημιουρ­γή­σει ένα ντο­κι­μα­ντέρ που θα πραγ­μα­τευό­ταν την πίστη και στον αντί­ποδα την γνώση. Άλλωστε για τον ίδιο ερω­τή­ματα όπως «τι είναι αυτό που κινεί τη ζωή» ή «πως γίνο­νται τα πράγ­ματα που μας συμ­βαί­νουν», για το αν η τυχαιό­τητα δια­μορ­φώ­νει τη ζωή ή αν υπάρχει ένα νομο­τε­λειακό σχέδιο, τον απα­σχο­λού­σαν από την εφηβική του ηλικία. Για αυτό, αν και ήξερε ότι θα ακο­λου­θούσε τον χώρο της σκη­νο­θε­σίας, επέλεξε συνει­δητά να σπου­δά­σει πρώτα Κοι­νω­νική Θεο­λο­γία, ώστε να διευ­ρύ­νει του πνευ­μα­τι­κούς του ορί­ζο­ντες.

«Είχα βρεθεί στη Σύμη σε νεότερη ηλικία όταν έκανα δια­κο­πές. Τότε δεν είχα επι­σκε­φθεί τον Πανορ­μίτη. Πριν μερικά χρόνια, και αφού είχα ολο­κλη­ρώ­σει ένα ντο­κι­μα­ντέρ για το Μονα­στήρι της Πάτμου, βρέθηκα ξανά στη Σύμη και άκουσα για την θαυ­μα­τουρ­γική παρά­δοση που υπάρχει με τα μπου­κά­λια και αγγίζει τα όρια του θρύλου. Απο­φά­σισα λοιπόν να την εξε­ρευ­νήσω μέσα από ένα ντο­κι­μα­ντέρ, όμως όταν έχεις να δια­χει­ρι­στείς ένα τέτοιο θέμα πάντα υπάρχει και η άλλη πλευρά. Έτσι ανα­πτύ­χθηκε και το δίπολο πάνω στο οποίο ανα­πτύσ­σε­ται και εξε­λίσ­σε­ται η αφήγηση. Έχουμε λοιπόν αφε­τη­ρία την πανέ­μορφη Σύμη με τα γαλάζια νερά της και σε έναν άλλο πόλο την γνώση της επι­στή­μης, η οποία ανα­ρω­τιέ­ται και απαντά με το επι­στητό και τα γήινα πράγ­ματα. Την ίδια ώρα, όλο αυτό ανα­πτύσ­σε­ται παράλ­ληλα στη Νέα Υόρκη, με τις συνε­ντεύ­ξεις του κορυ­φαίου θεω­ρη­τι­κού φυσικού Δημήτρη Νανό­που­λου και του καθη­γητή πλη­ρο­φο­ρι­κής και τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης στο ΜΙΤ Κων­στα­ντί­νου Δασκα­λάκη», περι­γρά­φει στην Karfitsa.

Τί σημαί­νει «Anthropause»

Ο τίτλος του ντο­κι­μα­ντέρ είναι μια από τις λέξεις που επέλεξε το λεξικό της Οξφόρ­δης και συμπε­ριέ­λαβε στην λίστα της με εκείνες που χαρα­κτη­ρί­ζουν τα όσα ζήσαμε λόγω της παν­δη­μίας. «Από την αρχή της παν­δη­μίας απο­δεί­χθηκε η ανάγκη των ανθρώ­πων να λει­τουρ­γούν μαζί. Ο τίτλος της ταινίας Anthropause ερμη­νεύ­ε­ται ως η παύση της ανθρώ­πι­νης δρα­στη­ριό­τη­τας εξαι­τίας της παν­δη­μίας. Η ταινία όμως δείχνει ότι η έννοια αυτής της λέξης δεν είναι αυτή, αλλά η παύση της ανθρω­πιάς που είχε προη­γη­θεί πριν από την παν­δη­μία, μέσα από το κυνήγι της επι­τυ­χίας και του πλούτου. Αυτό που ανέ­δειξε η παν­δη­μία είναι το ‘’μεγάλο μαζί’’ που πρέπει να κάνει ο άνθρω­πος μαζί με τους υπό­λοι­πους συναν­θρώ­πους του και την φύση», ανα­φέ­ρει ο κ.Γόδας.

Η παν­δη­μία, τα ερω­τή­ματα και οι απα­ντή­σεις

Η ταινία ξεκί­νησε το 2018 και ενώ είχε ολο­κλη­ρώ­σει δυο χρόνια γυρι­σμά­των βρέθηκε μπροστά στην παν­δη­μία και το lockdown. «Εκείνη την περίοδο συνέβη κάτι απρό­βλε­πτο», ανα­φέ­ρει ο κ. Γόδας, «είχα εγκλω­βι­στεί στη Νέα Υόρκη και κάθε μέρα έβγαινα και κινη­μα­το­γρα­φούσα την άδεια πόλη. Τα ερω­τη­μα­τικά που είχαν γεν­νη­θεί από όλη αυτή την κατά­σταση που βίωνα ήρθαν και σμίξανε βρί­σκο­ντας απα­ντή­σεις σε όλα όσα είχαν ειπωθεί και κατα­γρα­φεί στο ντο­κι­μα­ντέρ πριν δυο χρόνια».

Η ταινία «Anthropause», σε σενάριο και σκη­νο­θε­σία Χρήστου Γόδα, παρου­σιά­στηκε στο πλαίσιο του 24ου Διε­θνούς Φεστι­βάλ Ντο­κι­μα­ντέρ Θεσ­σα­λο­νί­κης

Της Φιλίππα Βλαστού

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA