Πέθανε ο θρύλος της ροκ εν ρολ, Τσακ Μπέρι

Sweet Little Sixteen, Maybellene, Roll Over Beethoven με­ρι­κές από τις με­γα­λύ­τε­ρές του επι­τυ­χί­ες – Η τα­ρα­χώ­δης ζωή του, η σύ­γκρι­ση με τον Έλβις, ο σε­βα­σμός από όλα τα με­γά­λα αστέ­ρια της μου­σι­κής

Το ροκ εν ρολ έχασε χθες Σάβ­βα­το έναν από τους αν­θρώ­πους που το έπλα­σαν: O κι­θα­ρί­στας, συν­θέ­της και τρα­γου­δι­στής Τσακ Μπέρι, ο οποί­ος απε­βί­ω­σε σε ηλι­κία 90 ετών, μπο­ρού­σε να καυ­χη­θεί πως άλ­λα­ξε την ιστο­ρία της μου­σι­κής.

Ο Τσαρλς Έντουαρντ Άντερ­σον Μπέρι ο πρε­σβύ­τε­ρος βρέ­θη­κε άψυ­χος από νο­σο­κό­μους μέσα στο σπίτι του, όπου έσπευ­σαν έπει­τα από μια τη­λε­φω­νι­κή κλήση σε κέ­ντρο άμε­σης βο­ή­θειας. Οι προ­σπά­θειές τους να τον επα­να­φέ­ρουν δεν είχαν απο­τέ­λε­σμα. Ο θά­να­τός του κη­ρύ­χθη­κε στις 13:26 το­πι­κή ώρα (20:26 ώρα Ελ­λά­δας), όπως διευ­κρί­νι­σε η αστυ­νο­μία της κο­μη­τεί­ας Σεντ Τσαρλς (Μι­ζού­ρι, κε­ντρι­κές ΗΠΑ) σε μια ανάρ­τη­σή της στον ιστό­το­πο κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης Facebook.

«Μετά λύπης η αστυ­νο­μι­κή διεύ­θυν­ση της κο­μη­τεί­ας Σεντ Τσαρλς επι­βε­βαιώ­νει τον θά­να­το του Τσαρλς Έντουαρντ Άντερ­σον Μπέρι του πρε­σβύ­τε­ρου, που ήταν πιο γνω­στός ως ο θρυ­λι­κός μου­σι­κός Τσακ Μπέρι», ανέ­φε­ρε η ανάρ­τη­ση, απο­τί­ο­ντας τον πρώτο με­τα­θα­νά­τιο πια φόρο τιμής στον καλ­λι­τέ­χνη.

Η οι­κο­γέ­νεια απηύ­θυ­νε έκ­κλη­ση να αντι­με­τω­πι­στεί με σε­βα­σμό από τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης καθώς πεν­θεί.

Τα αίτια του θα­νά­του του τρα­γου­δι­στή δεν απο­κα­λύ­φθη­καν από την αστυ­νο­μία.

Ο Τσακ Μπέρι αφή­νει πίσω του ένα τε­ρά­στιο έργο, από το «Maybellene» ως το «Roll Over Beethoven» κι από το «Johnny B. Goode» ως το «Sweet Little Sixteen», τρα­γού­δια που επη­ρέ­α­σαν γε­νιές ολό­κλη­ρες μου­σι­κών

Πα­ρό­τι είναι ο Έλβις Πρί­σλεϊ αυτός που έμει­νε γνω­στός ως ο «βα­σι­λιάς» του ροκ εν ρολ, τον τίτλο άξιζε εξί­σου ο Τσακ Μπέρι, η επιρ­ροή του οποί­ου υπήρ­ξε μνη­μειώ­δης σε κάθε παιδί που έπαιρ­νε στα χέρια μια κι­θά­ρα κι ονει­ρευό­ταν να γίνει αστέ­ρι της μου­σι­κής—από τον Πολ Μα­κάρτ­νεϊ και τον Τζον Λένον ως τον Κιθ Ρί­τσαρντς και τον Μπρους Σπρίν­γκ­στιν. Ο Μπομπ Ντί­λαν τον είχε απο­κα­λέ­σει κά­πο­τε ούτε λίγο ούτε πολύ «τον Σέξ­πιρ του ροκ εν ρολ».

Αν χρεια­ζό­ταν κά­ποια από­δει­ξη για το πόσο με­γά­λη ήταν η επί­δρα­ση του, αυτή την κα­τα­θέ­τουν οι ομό­τε­χνοί του: από τον Μπρους Σπρίν­γκ­στιν –με τον οποίο ο Τσακ Μπέρι είχε στενή φι­λι­κή σχέση– που τον απο­κά­λε­σε τον «ση­μα­ντι­κό­τε­ρο κι­θα­ρί­στα και συν­θέ­τη του ροκ εν ρολ που έζησε ποτέ», ως τον Μικ Τζά­γκερ, που τον ευ­χα­ρί­στη­σε «για τη μου­σι­κή που μας χά­ρι­σε, που μας ενέ­πνευ­σε», κι από τον Λένι Κρά­βιτς, που ανα­φώ­νη­σε «δόξα, δόξα σοι Τσακ Μπέρι, χωρίς εσένα κα­νέ­νας από μας δεν θα ήταν εδώ» ως τον Ρίν­γκο Σταρ, που απο­κά­λε­σε τον εκλι­πό­ντα «τον κύριο Ροκ εν Ρολ», οι αναρ­τή­σεις διά­ση­μων μου­σι­κών στο Twitter δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη.

«Αν ήθε­λες να δώ­σεις στο ροκ εν ρολ ένα άλλο όνομα», είχε δη­λώ­σει κά­πο­τε ο Τζον Λένον, «θα μπο­ρού­σες να το πεις “Τσακ Μπέρι”».

Όταν ο Ρί­τσαρντς είχε αναγ­γεί­λει την εμ­φά­νι­ση επί σκη­νής του καλ­λι­τέ­χνη που θα εντασ­σό­ταν στο Rock and Roll Hall of Fame εν έτει 1986 πια, είχε πει: «μου είναι πολύ δύ­σκο­λο να μι­λή­σω για τον Τσακ Μπέρι, επει­δή έχω αντι­γρά­ψει κάθε νότα που έχει παί­ξει ποτέ. Αυτός είναι ο κύ­ριος που τα ξε­κί­νη­σε όλα».

Συν­θέ­της και ερ­μη­νευ­τής δε­κά­δων κλα­σι­κών ροκ κομ­μα­τιών, ο Τσακ Μπέρι έγρα­ψε τα πε­ρισ­σό­τε­ρα τρα­γού­δια του τις δε­κα­ε­τί­ες του 1950, του 1960 και του 1970, ενώ απέ­κτη­σε με­γά­λη φήμη και για τη σκη­νι­κή του πα­ρου­σία—ήταν γνω­στός με το πα­ρα­τσού­κλι «Crazy legs».

Γεν­νη­μέ­νος την 18η Οκτω­βρί­ου 1926 στο Σεντ Λούις, έμαθε να παί­ζει κι­θά­ρα σε ρυθ­μούς τζαζ όταν ήταν παιδί. Έπια­σε δου­λειά σε κου­ρείο, πα­ντρεύ­τη­κε, έγινε πα­τέ­ρας, και συ­μπλή­ρω­νε το ει­σό­δη­μά του παί­ζο­ντας κι­θά­ρα με μια μπά­ντα σε κλαμπ, όπου τον ανα­κά­λυ­ψε ο Μάντι Γουό­τερς, ο θρύ­λος της μπλουζ, και του πρό­τει­νε να απευ­θυν­θεί σε μια δι­σκο­γρα­φι­κή εται­ρεία.

Στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’50 η επι­τυ­χία του ήταν τε­ρά­στια, τα τρα­γού­δια του ακού­γο­νταν πα­ντού, και ο μαύ­ρος καλ­λι­τέ­χνης είχε γίνει ήρωας της λευ­κής νε­ο­λαί­ας που το ροκ την είχε συ­ναρ­πά­σει—και αυτό πα­ρό­τι ο φυ­λε­τι­κός δια­χω­ρι­σμός στις ΗΠΑ πα­ρέ­με­νε ακόμα κρα­ταιός. Αλλά στην κα­ριέ­ρα του μπήκε φρένο όταν κα­τα­δι­κά­στη­κε το 1961 σε φυ­λά­κι­ση δυό­μι­σι χρό­νων για μια υπό­θε­ση ηθών: κα­τη­γο­ρή­θη­κε ότι με­τέ­φε­ρε μια ανή­λι­κη ιθα­γε­νή, μια 14χρονη σερ­βι­τό­ρα, από μια Πο­λι­τεία σε μια άλλη με «ανή­θι­κους» σκο­πούς. Εξέ­τι­σε ενά­μι­σι χρόνο.

Για πολ­λούς, η κα­τα­δί­κη του Τσακ Μπέρι από ένα σώμα απο­κλει­στι­κά λευ­κών ενόρ­κων ήταν κάτι σαν προει­δο­ποί­η­ση προς τους Αφρο­α­με­ρι­κα­νούς καλ­λι­τέ­χνες.

Αρ­γό­τε­ρα κα­τά­φε­ρε να γυ­ρί­σει σε­λί­δα και να συ­νε­χί­σει την κα­ριέ­ρα του, γνω­ρί­ζο­ντας ξανά την επι­τυ­χία με το “My Ding A Ling” (1972). Αλλά είχε κι άλλα προ­βλή­μα­τα με τη δι­καιο­σύ­νη—το 1979, κα­τα­δι­κά­στη­κε για φο­ρο­δια­φυ­γή. Ήταν δια­βό­η­τος για την απλη­στία του, τόσο που ο Μικ Τζά­γκερ είχε πει κά­πο­τε πως ήταν τόσο «φτη­νός» που με­τα­τρε­πό­ταν σε «πα­ρω­δία του εαυ­τού του». Στα­δια­κά, άρ­χι­σε να απο­σύ­ρε­ται.

Την ημέρα που έκλει­σε τα 90 όμως, ο Τσακ Μπέρι είχε μια ανα­κοί­νω­ση να κάνει: ότι τέ­λειω­σε ένα και­νούρ­γιο άλ­μπουμ, το πρώτο έπει­τα από 38 χρό­νια. Ο δί­σκος, που ηχο­γρα­φή­θη­κε σε στού­ντιο κοντά στο Σεντ Λούις, έχει τον τίτλο «Chuck» και ανα­μέ­νε­ται να κυ­κλο­φο­ρή­σει μέσα στη χρο­νιά. Ο Τσακ Μπέρι αφιέ­ρω­σε τον δίσκο στη σύ­ζυ­γό του επί εξή­ντα οκτώ χρό­νια, την Τόντι.

Κι αν ο Τσακ Μπέρι πήγε στους ου­ρα­νούς, ένα τρα­γού­δι του έχει προη­γη­θεί: το «Johnny B. Goode» είναι το μο­να­δι­κό ροκ τρα­γού­δι στους δί­σκους με διά­φο­ρα μου­σι­κά κομ­μά­τια που εστά­λη στο διά­στη­μα το 1977 μέσα στα μη επαν­δρω­μέ­να δια­στη­μό­πλοια Voyager I και Voyager II με την ελ­πί­δα ότι οι εξω­γή­ι­νοι θα μπο­ρέ­σουν να τον ακού­σουν. Και τα δυο δια­στη­μό­πλοια βρί­σκο­νται σή­με­ρα εκτός ηλια­κού συ­στή­μα­τος.

Σπρίν­γκ­στιν, Μικ Τζά­γκερ, Λένι Κρά­βιτς, Στί­βεν Κινγκ απο­χαι­ρε­τούν τον Τσακ Μπέρι

Από τον Μπρους Σπρίν­γκ­στιν μέχρι τον Μικ Τζά­γκερ, βροχή ήρθαν οι αντι­δρά­σεις μετά την ανα­κοί­νω­ση του θα­νά­του του Τσακ Μπέρι, χθες Σάβ­βα­το σε ηλι­κία 90 ετών, στις οποί­ες υπο­γραμ­μί­ζε­ται η συμ­βο­λή του στον θρύλο του ροκ:- Μπρους Σπρίν­γκ­στιν: «Ο Τσακ Μπέρι ήταν ο πιο με­γά­λος από τους ρόκερ, τους κι­θα­ρί­στες και ο πιο με­γά­λος από τους στι­χουρ­γούς του ροκ που έζησε ποτέ. Είναι μια τε­ρά­στια απώ­λεια, η απώ­λεια ενός γί­γα­ντα για πάντα».

– Μπράιαν Ουίλ­σον (Beach Boys): «Με θλίψη έμαθα την εί­δη­ση του θα­νά­του του Τσακ Μπέρι, ήταν τέ­τοια έμπνευ­ση! Θα λεί­ψει σε’όλους αυ­τούς που αγα­πούν το ροκ εντ ρολ».

– Ρίν­γκο Σταρ (The Beatles): «Ανα­παύ­σου εν ει­ρή­νη. Και ει­ρή­νη και αγάπη Τσακ Μπέρι, Μί­στερ ροκ εντ ρολ».

– Λένι Κρά­βιτς: «Δόξα, δόξα σοι Τσακ Μπέρι!!! Κα­νέ­νας από μας δεν θα ήταν εδώ αν δεν ήσουν εσύ. Συ­νέ­χι­σε να ρο­κά­ρεις αδελ­φέ μου!»

– Ροντ Στιού­αρτ: «Όλα άρ­χι­σαν με τον Τσακ Μπέρι. Μας ενέ­πνευ­σε όλους. Το πρώτο άλ­μπουμ που αγό­ρα­σα ήταν το δικό του ‘Live at the Tivoli’ και ποτέ πια δεν ήμουν ο ίδιος».

– The Rolling Stones: «Με με­γά­λη θλίψη οι Rolling Stones έμα­θαν τον θά­να­το του Τσακ Μπέρι. Ήταν ένας αλη­θι­νός πρω­το­πό­ρος του ροκ, μια απί­στευ­τη επιρ­ροή. Ο Τσακ Μπέρι δεν ήταν μόνο ένας λα­μπρός κι­θα­ρί­στας, ένας λα­μπρός τρα­γου­δι­στής, ήταν επί­σης λα­μπρός στη σκηνή και κυ­ρί­ως ήταν ένας αλη­θι­νός μετρ ως στι­χουρ­γός. Τα τρα­γού­δια του Τσακ Μπέρι θα είναι αιώ­νια».

– Μικ Τζά­γκερ: «Είμαι τόσο θλιμ­μέ­νος που έμαθα την εί­δη­ση του θα­νά­του του Τσακ Μπέρι. Θέλω να τον ευ­χα­ρι­στή­σω για όλη αυτή τη μου­σι­κή που μας έδωσε και που τόσο μας ενέ­πνευ­σε. Φώ­τι­σε τα χρό­νια της εφη­βεί­ας μας, έδωσε ζωή στα όνει­ρά μας να γί­νου­με μου­σι­κοί και να ανέ­βου­με στη σκηνή. Οι στί­χοι του έλαμ­ψαν πάνω απ’ όλα και φώ­τι­ζαν μ’ ένα πα­ρά­ξε­νο φως αυτό το πε­ρί­φη­μο αμε­ρι­κα­νι­κό όνει­ρο. Τσακ, ήσουν απί­στευ­τος και η μου­σι­κή σου θα μεί­νει χα­ραγ­μέ­νη μέσα μας για πάντα».

– Ρόνι Γουντ: «Είμαι τόσο θλιμ­μέ­νος, με τον θά­να­το του Τσακ Μπέρι έρ­χε­ται το τέλος μιας επο­χής. Ήταν ένας από τους κα­λύ­τε­ρους, ήταν η έμπνευ­σή μου, μια αλη­θι­νή προ­σω­πι­κό­τη­τα, πραγ­μα­τι­κά».

– Κιθ Ρί­τσαρντς: «Έσβη­σε ένα από τα με­γά­λα φώτα μου».

– Άρ­νολντ Σβαρ­τσε­νέ­γκερ: «Όταν ήμουν 10 ετών και κάθε νύκτα ονει­ρευό­μουν να φύγω για την Αμε­ρι­κή, η ηχη­τι­κή υπό­κρου­ση ήταν ο Τσακ Μπέρι. Έκανε τον κόσμο ροκ. Ανα­παύ­σου εν ει­ρή­νη».

– Στί­βεν Κινγκ: «Ο Τσακ Μπέρι πέ­θα­νε. Μου ρα­γί­ζει την καρ­διά, αλλά 90 ετών, δεν είναι τόσο άσχη­μα για το ροκ! Johnny B. Goode για πάντα».

https://www.youtube.com/watch?v=ZFo8-JqzSCM

protothema.gr