Κραυγή

Οκτώ ώρες(!) που απα­ντούσε στις ερω­τή­σεις των μελών της Εξε­τα­στι­κής ο κ. Κώστας Καρα­μαν­λής, ήταν για να οδη­γή­σει τα συμπε­ρά­σματα στο «ανθρώ­πινο λάθος». Ηταν αρκετή μία ερώτηση για να φανεί ότι είτε δεν γνω­ρί­ζει καλά… ελλη­νικά ή τα ξέχασε λόγω φόρ­τι­σης: «Τι κάνατε όταν, πριν από την τρα­γω­δία, οι εργα­ζό­με­νοι σας έστει­λαν εξώδικο θέτο­ντας θέμα ασφά­λειας του σιδη­ρο­δρο­μι­κού δικτύου;», ήταν η ερώτηση. Ιδού η απά­ντηση… λέξη προς λέξη: «Το εξώδικο στην ουσία δεν έλεγε ότι ο σιδη­ρό­δρο­μος δεν είναι ασφαλής, έλεγε ‘προ­χω­ρή­στε γιατί έχουμε ζητή­ματα ασφά­λειας και ολο­κλη­ρώ­στε τη σύμβαση 717». Άλλο Γιάννης άλλο Γιαν­νά­κης δηλαδή…  Θα περί­μενε κανείς, πως αυτή τη φορά θα έλεγε «είναι ντροπή και ντρέ­πο­μαι» που δεν κατα­φέ­ραμε να κάνουμε ότι έπρεπε, για να μη σκο­τω­θούν 57 αθώοι άνθρω­ποι, σε αντί­θεση αυτού που έλεγε στη Βουλή λίγο πριν το δυστύ­χημα, όταν απα­ντούσε σε ερω­τή­σεις για την ασφά­λεια του σιδη­ρο­δρό­μου «Είναι ντροπή και ντρέ­πο­μαι.. που θέτετε θέματα ασφα­λείας… Και θα ήθελα να ανα­κα­λέ­σετε αμέσως… Είναι ντροπή». Αλλά όχι… αντ’ αυτού, άφησε υπο­νο­ού­μενα για τους συγ­γε­νείς των θυμάτων που ξεσπούν και ζητούν δικαιο­σύνη και παρα­δειγ­μα­τι­κές τιμω­ρίες. Προ­φα­νώς, μετά και την ηχηρή κατά­θεση της κυρίας Καρυ­στια­νού που έχασε την κόρη της στα Τέμπη, ο κ. Καρα­μαν­λής έδειξε να προτιμά τους… βουβούς, λέγο­ντας επί λέξει: «Δια­πι­στώνω ότι σε πολλούς από τους ανθρώ­πους αυτούς ο πόνος τους είναι βουβός» «Κρα­τή­στε το αυτό. Ο πόνος τους είναι βουβός», επέ­μεινε κου­νώ­ντας το δάχτυλο και ντρέ­πο­μαι για λογα­ρια­σμό του. Να έχει καεί το παιδί σου, να έχει λαμπα­διά­ζει σε μετω­πική δυο τρένων, εν έτει 2023, και να έρχεται ο κ. Καρα­μαν­λής να σου κουνάει το δάχτυλο και να λέει ότι ο θρήνος σου πρέπει να είναι βουβός. Κανένας πόνος δεν είναι βουβός όταν χάνεις το παιδί σου κύριε Καρα­μανλή! Είναι κραυγή, μέχρι να δικαιω­θεί. Είτε αυτό έχει χαθεί από χέρι κάποιου ανε­γκέ­φα­λου, είτε κάτω από τις ρόδες αυτο­κι­νή­του κάποιου ανε­γκέ­φα­λου, είτε από αδια­φο­ρία/ωχα­δερ­φι­σμό/ανε­πάρ­κεια (πολλών ανε­γκέ­φα­λων) σε κάποιο τρένο. Παρα­κο­λουθώ με έναν κόμπο στον λαιμό, αλλά κυρίως με θαυ­μα­σμό, τις παρεμ­βά­σεις της Μαρίας Καρυ­στια­νού. Όσο οξύμωρο και αν ακού­γε­ται, αντλούμε αισιο­δο­ξία όχι μόνο όσοι έχουμε άδικα χάσει ένα παιδί, αλλά πιστεύω και πολλοί άλλοι. Μέσα στην τρα­γι­κό­τητά της, απο­τε­λεί μια ένδειξη υγείας και συγκρό­τη­σης σε αυτή την κοι­νω­νία.