Μεταναστευτικό: Γιατί δεν ισχύει για την Ελλάδα η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για απελάσεις

Δεν έχει άμεση εφαρ­μογή στην Ελλάδα η πρό­σφατη απόφαση που εξέδωσε το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο Ανθρω­πί­νων Δικαιω­μά­των (ΕΔΑΔ), το οποίο δικαί­ωσε την Ισπανία για την απόφαση των αρχών της να απο­μα­κρύ­νουν μετα­νά­στες που επε­χεί­ρη­σαν να εισέλ­θουν παρα­νό­μως στη χώρα.

Αυτό είναι το συμπέ­ρα­σμα στο οποίο κατα­λή­γουν κυβερ­νη­τι­κοί αξιω­μα­τού­χοι οι οποίοι ενη­με­ρώ­θη­καν για την επίμαχη υπόθεση, η οποία δημιούρ­γησε την –λαν­θα­σμένη, όπως αποδεικνύεται- εντύ­πωση ότι μπορεί να γίνουν μαζικές απε­λά­σεις στην Τουρκία όσων εισέρ­χο­νται με βάρκες στα ελλη­νικά νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου.

Απα­ντώ­ντας σε ερω­τή­ματα βου­λευ­τών – μελών αρμό­διων Επι­τρο­πών, ο κ. Σισι­λιά­νος αφού επε­σή­μανε ότι «η απόφαση αυτή, αφενός μεν κατα­κρί­θηκε από ορι­σμέ­νους, αφε­τέ­ρου επαι­νέ­θηκε υπερ­βο­λικά από άλλους», παρα­τή­ρησε: «Θεωρώ ότι και οι κατα­κρί­νο­ντες και οι θριαμ­βο­λο­γού­ντες ξεκι­νούν από λάθος βάση, διότι το Euronews, από το οποίο ξεκί­νη­σαν όλα, έδωσε μια λάθος πλη­ρο­φο­ρία, ότι δηλαδή, οι δύο προ­σφεύ­γο­ντες ήταν αιτού­ντες άσυλο.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες η υπόθεση που απα­σχό­λησε το ΕΔΔΑ εκτυ­λί­χθηκε τον Αύγου­στο του 2014, όταν μια ομάδα ατόμων επι­χεί­ρησε δια της βίας να παρα­βιά­σει την περί­φραξη που έχει τοπο­θε­τη­θεί γύρω από τον ισπα­νικό θύλακα Μελίγια που περι­κλεί­ε­ται από μαρο­κινό έδαφος.  Όσοι κατόρ­θω­σαν να περά­σουν, συνε­λή­φθη­σαν από τις  ισπα­νι­κές αρχές και επι­στρά­φη­καν στο Μαρόκο. Δύο από αυτούς -ο ένας από το Μάλι είχε εγκα­τα­λεί­ψει την πατρίδα του λόγω ενόπλων συγκρούσεων- προ­σέ­φυ­γαν στο ΕΔΑΔ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η Ισπανία παρα­βί­ασε το Πρω­τό­κολλο 4 της Σύμ­βα­σης για τα Ανθρώ­πινα Δικαιώ­ματα, που ορίζει ότι «απα­γο­ρεύ­ο­νται οι συλ­λο­γι­κές απε­λά­σεις».

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι οι αιτού­ντες είχαν παρα­νο­μή­σει όταν προ­σπά­θη­σαν να εισέλ­θουν δια της βίας και ότι είχαν επι­λέ­ξει να μην χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τις υπάρ­χου­σες δια­δι­κα­σίες για να εισέλ­θουν νόμιμα στην Ισπανία, παρόλο που προ­σφέ­ρε­ται δυνα­τό­τητα υπο­βο­λής αιτή­σεως εισόδου σε συνο­ριακό σημείο, καθώς και δυνα­τό­τητα για αίτημα ασύλου ή  θεώ­ρη­σης εισόδου στις πρε­σβείες της Ισπα­νίας. Κατέ­ληξε, έτσι, στην απόφαση ότι η συλ­λή­βδην απέλασή τους ήταν συνέ­πεια της δικής τους συμπε­ρι­φο­ράς.

Η εξέλιξη αυτή δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι επι­τρέ­πει στην Ελλάδα να απε­λαύ­νει συλ­λή­βδην στην Τουρκία τους νέο-εισερχόμενους χωρίς να τους δοθεί η δυνα­τό­τητα να υπο­βάλ­λουν αίτηση για άσυλο. Κι αυτό διότι, σε αντί­θεση με την περί­πτωση της Ισπα­νίας, δεν υφί­στα­νται δια­δι­κα­σίες ούτε στα σύνορά μας για να υπο­βάλ­λει κάποιος αίτηση εισόδου ούτε τέτοιες δια­δι­κα­σίες στα προ­ξε­νεία μας.

Πρώτον: Η υπόθεση αφο­ρούσε σε χερσαίο σύνορο, όπως αυτό του Έβρου και όχι θαλάσ­σιο.

Δεύ­τε­ρον: Οι δύο αιτού­ντες χρη­σι­μο­ποί­η­σαν βία για να εισέλ­θουν στον ισπα­νικό θύλακα και θα ήταν δύσκολο να ισχυ­ρι­στεί κανείς ότι η είσοδος με πλοιά­ρια στα ελλη­νικά νησιά συνιστά βία.

Τρίτον: Κανένας από τους αιτού­ντες δεν είχε προη­γου­μέ­νως χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τις νόμιμες εισό­δους.

Το τελευ­ταίο είναι θετικό, διότι κανείς από τους εισερ­χό­με­νους στην Ελλάδα δεν έχει υπο­βά­λει σχετικό αίτημα στις νόμιμες εισό­δους.  Από την άλλη, όμως, η Ελλάδα δεν προ­σφέ­ρει εντός τουρ­κι­κού εδάφους τη δυνα­τό­τητα σε κάποιον να υπο­βάλ­λει αίτημα εισόδου στη χώρα λόγω του ότι διώ­κε­ται στην πατρίδα του.  Και, όπως ανέφερε το δικα­στή­ριο, όταν ένα κράτος έχει σύνορα με χώρες εκτός Σέγκεν, πρέπει να παρέχει πραγ­μα­τική πρό­σβαση με νόμιμη είσοδο, που θα επι­τρέ­πει σε όσους κιν­δυ­νεύ­ουν με διώξεις να υπο­βάλ­λουν αίτηση για προ­στα­σία.

Με την απόφαση αυτή, πάντως, εκτι­μά­ται από κυβερ­νη­τι­κούς αξιω­μα­τού­χους ότι επα­νέρ­χε­ται το θέμα της προ­στα­σίας των συνόρων ως υπο­χρέ­ω­σης του κράτους απέ­να­ντι στις αυξη­μέ­νες μετα­να­στευ­τι­κές ροές. Όπως και η υπο­χρέ­ωση των ατόμων που διεκ­δι­κούν άσυλο να εξα­ντλούν τους νόμι­μους τρόπους εισόδου σε ένα κράτος, κάνο­ντας απο­κλει­στική χρήση των νόμιμων οδών εισόδου.

Υπό αυτές τις συν­θή­κες, εξαι­ρε­τικά κρίσιμο στοι­χείο της υπό­θε­σης θεω­ρεί­ται η αναφορά στη χρήση βίας από πλευράς των αιτού­ντων πράγμα που θα μπο­ρούσε να ισχύσει στην περί­πτωση του φράχτη στον Έβρο.

Προ­κύ­πτει, τέλος, πως σε ό,τι αφορά τα διάφορα μέτρα, όπως οι πλωτοί φράχτες που εξε­τά­ζει πιλο­τικά η κυβέρ­νηση για να εμπο­δί­σει την παρά­νομη είσοδο, πως όχι μόνο δεν παρα­βιά­ζο­νται οι ευρω­παϊ­κοί κανόνες, αλλά θεω­ρεί­ται αυτο­νό­ητο πως μόνον από νόμιμες οδούς μπορεί να γίνεται είσοδος σε μία χώρα.

πηγή protothema.gr