Φένα Μάκρα: «Ζω το όνειρό μου στον ΠΑΟΚ»

Η Φένια Μάκρα ξε­κί­νη­σε να παί­ζει πο­δό­σφαι­ρο στη Ρόδο στα 9 της χρό­νια και στα 16 είχε ήδη κλη­θεί από την Εθνι­κή Ομάδα για προ­πο­νή­σεις και είχε επι­τύ­χει το με­γά­λο της όνει­ρο, που δεν ήταν άλλο από το να παί­ζει για την γυ­ναι­κεία ομάδα πο­δο­σφαί­ρου του ΠΑΟΚ όπου και πήρε με­τεγ­γρα­φή το κα­λο­καί­ρι του 2021.

Η γυ­ναι­κεία ομάδα πο­δο­σφαί­ρου του ΠΑΟΚ, είναι πο­λυ­νί­κης του πρω­τα­θλή­μα­τος Ελ­λά­δας, ενώ είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι οι παί­κτριες του Π.Α.Ο.Κ. απο­τε­λούν την βάση της σύν­θε­σης και της Εθνι­κής Ελ­λά­δας γυ­ναι­κών.

Η Φένια Μάκρα, που είναι μα­θή­τρια της τρί­της Λυ­κεί­ου, στη συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μιλά για τη δια­δρο­μή από τη Ρόδο στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, για τις δυ­σκο­λί­ες της με­τά­βα­σης, για τις συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες αγω­νί­ζο­νται οι πο­δο­σφαι­ρί­στριες στην Ελ­λά­δα, για την από­φα­σή της να αφή­σει πίσω την οι­κο­γέ­νειά της και να ακο­λου­θή­σει το όνει­ρό της στον ΠΑΟΚ αλλά και για την άλλη της με­γά­λη αγάπη τη… ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή!

• Πόσο καιρό παί­ζεις στον ΠΑΟΚ;

Είμαι στον ΠΑΟΚ ενά­μι­ση χρόνο.

• Αλ­λά­ζο­ντας ομάδα και πη­γαί­νο­ντας στον ΠΑΟΚ, κλή­θη­κες να αντι­με­τω­πί­σεις με­γα­λύ­τε­ρες υπο­χρε­ώ­σεις. Δυ­σκο­λεύ­τη­κες;

Σί­γου­ρα ναι, μέχρι να εγκλι­μα­τι­στώ, να εν­σω­μα­τω­θώ στην ομάδα με δε­δο­μέ­νο ότι και το επί­πε­δο είναι δια­φο­ρε­τι­κό, αντι­με­τώ­πι­σα δυ­σκο­λί­ες μέχρι να κα­τα­φέ­ρω να φτάσω στο επί­πε­δο που είναι ο ΠΑΟΚ. Μου πήρε αρ­κε­τούς μήνες.

• Και φα­ντά­ζο­μαι το γε­γο­νός ότι είσαι μα­θή­τρια Λυ­κεί­ου είναι ακόμα ένας πα­ρα­πά­νω βαθ­μός δυ­σκο­λί­ας.

Ναι βέ­βαια, γιατί μέσα σε όλα αυτά είχα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του σχο­λεί­ου.

• Φέτος είσαι στην τρίτη λυ­κεί­ου που είναι μια απαι­τη­τι­κή χρο­νιά.

Ναι, είναι μια κρί­σι­μη χρο­νιά γιατί έπρε­πε να πάρω απο­φά­σεις και για τις σπου­δές μου. Απο­φά­σι­σα να μην δώσω πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και να ασχο­λη­θώ επαγ­γελ­μα­τι­κά με την άλλη μου με­γά­λη αγάπη που είναι η ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή και να πάω σε ιδιω­τι­κή σχολή.

• Η αγάπη για την ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή πώς προ­έ­κυ­ψε και μά­λι­στα σε συν­δυα­σμό με το πο­δό­σφαι­ρο;

Γε­νι­κά μου αρέ­σει να δο­κι­μά­ζω πράγ­μα­τα. Με την ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή ήρθα σε επαφή αρ­χι­κά μέσω της μαμάς μου, που κά­να­με μαζί γλυκά στις γιορ­τές και κυ­ρί­ως στα Χρι­στού­γεν­να, οπότε άρ­χι­σε να μου αρέ­σει η δια­δι­κα­σία και μετά ξε­κί­νη­σα να πει­ρα­μα­τί­ζο­μαι και να φτιά­χνω γλυκά σιγά σιγά μόνη μου. Εβρι­σκα συ­ντα­γές και πει­ρα­μα­τι­ζό­μουν. Σε κά­ποια γε­νέ­θλια του παπ­πού μου, είχα φτιά­ξει εγώ την τούρ­τα και μου άρεσε το απο­τέ­λε­σμα και άρεσε και στους άλ­λους. Και τότε άρ­χι­σε να μπαί­νει η ιδέα της ζα­χα­ρο­πλα­στι­κής και φέτος πήρα την από­φα­ση ότι θέλω να ασχο­λη­θώ και επαγ­γελ­μα­τι­κά.

• Πα­ράλ­λη­λα με το πο­δό­σφαι­ρο αυτά.

Ναι, βέ­βαια.

• Μί­λη­σέ μου λίγο για το επί­πε­δο που συ­νά­ντη­σες πη­γαί­νο­ντας στον ΠΑΟΚ. Ποιες δια­φο­ρές εντό­πι­σες σε σχέση με το επί­πε­δο στο νησί μας.

Εντό­πι­σα πολ­λές δια­φο­ρές κυ­ρί­ως στον τρόπο του παι­χνι­διού. Εδώ στη Ρόδο δεν γι­νό­ταν προ­σπά­θεια να προ­ω­θή­σουν ένα κά­θε­το παι­χνί­δι με build up, οπότε η με­τά­βα­ση από το να διώ­χνω την μπάλα, γιατί αυτή ήταν η φι­λο­σο­φία που ήξερα όσο έπαι­ζα στη Ρόδο, στο να προ­σπα­θή­σω να την κρα­τή­σω, να κα­τα­φέ­ρω να μην την χάσω, να κάνω σωστή ανά­πτυ­ξη, μου πήρε αρ­κε­τό χρόνο. Ομως ευ­τυ­χώς είχα καλές συ­μπαί­κτριες, παίζω με συ­μπαί­κτριες που έχουν με­γά­λο πάθος και συ­νε­χώς παίρ­νω πράγ­μα­τα. Για πα­ρά­δειγ­μα, η συ­μπαί­κτριά μου Βα­σι­λι­κή Γιαν­να­κά που είναι του 2004 έχει ήδη παί­ξει στην Εθνι­κή Γυ­ναι­κών, η αρ­χη­γός μας η Θωμαή Βαρ­δα­λή, είναι ένας υπέ­ρο­χος άν­θρω­πος και τρο­με­ρά έξυ­πνη παί­κτρια με φο­βε­ρή τε­χνι­κή, η Μαρία Μήτ­κου είναι μια παί­κτρια με πάθος που σου δίνει κί­νη­τρο εξί­σου τρο­με­ρή παί­κτρια, και η Φανή Δοϊ­ραν­λή η οποία βοη­θά­ει παρά πολύ, συμ­βου­λεύ­ει και είναι επί­σης παρά πολύ καλή παί­κτρια όπως και όλες οι υπό­λοι­πες… Με τέ­τοιες παί­κτριες δεν είναι δυ­να­τόν να μην βελ­τιω­θείς. Ο ΠΑΟΚ, ήθελε να δη­μιουρ­γή­σει μια νε­α­νι­κή ομάδα οπότε πήρε κο­πέ­λες μέχρι και του 2005. Ο βα­σι­κός κορ­μός έχει 3-4, που είναι οι με­γα­λύ­τε­ρες και οι οποί­ες μπο­ρούν με την εμπει­ρία τους να εξε­λί­ξουν και να βοη­θή­σουν τις πιο μι­κρές και έτσι να υπάρ­χει συ­νέ­χεια στην ομάδα με την ίδια έντα­ση και την ίδια καλή πο­ρεία.

• Εσύ πη­γαι­νο­έρ­χε­σαι από Θεσ­σα­λο­νί­κη;

Ναι. Η βάση μου είναι η Θεσ­σα­λο­νί­κη, σε κάθε ευ­και­ρία ερ­χό­μουν στη Ρόδο. Σχο­λείο πήγα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη στην αρχή της χρο­νιάς, τώρα όμως προ­σω­πι­κοί λόγοι με οδή­γη­σαν για ένα σύ­ντο­μο διά­στη­μα πάλι στη Ρόδο, οπότε τώρα για λίγο θα φοιτώ εδώ. Το δελ­τίο μου όμως, τα χαρ­τιά μου, όλα είναι στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και πα­ρα­μέ­νω παί­κτρια του ΠΑΟΚ.

• Ποιο είναι το επό­με­νο βήμα που θα ήθε­λες να κά­νεις;

Ο πρώ­τος και κύ­ριος στό­χος μου είναι να βελ­τιω­θώ όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπορώ. Τώρα από εκεί και πέρα με τη βελ­τί­ω­ση θα έρ­θουν και τα υπό­λοι­πα. Θέλω να βάζω στό­χους που μπορώ να επι­τυγ­χά­νω στα­δια­κά και με προ­σπά­θεια. Από εκεί και πέρα η πο­ρεία θα δεί­ξει.

• Θα ήθε­λες να παί­ξεις στο εξω­τε­ρι­κό;

Ναι, θα ήθελα. Αν έρθει αυτή η ευ­και­ρία φυ­σι­κά και θα φύγω στο εξω­τε­ρι­κό.

• Φέτος και πέρσι που είσαι στην ομάδα παί­ξα­τε στο Champions League, πα­ρό­τι δεν πή­γα­τε στο εξω­τε­ρι­κό, αλλά δώ­σα­τε τους αγώ­νες εντός Ελ­λά­δας. Μί­λη­σέ μας γι­΄αυ­τή την εμπει­ρία.

Ηταν μια απί­στευ­τη εμπει­ρία. Αντι­με­τω­πί­ζεις ομά­δες του εξω­τε­ρι­κού και εκεί βλέ­πεις πόσο δια­φο­ρε­τι­κό είναι το επί­πε­δο σε σχέση με την Ελ­λά­δα. Και μι­λά­με τώρα για τον ΠΑΟΚ που είναι η κα­λύ­τε­ρη γυ­ναι­κεία ομάδα της Ελ­λά­δας και είναι πολύ πιο μπρο­στά σε σχέση με τις άλλες ομά­δες της χώρας μας, σε όλα τα επί­πε­δα. Πα­ρό­λα αυτά πα­ρα­τη­ρώ­ντας πώς λει­τουρ­γούν και πώς παί­ζουν οι ομά­δες του εξω­τε­ρι­κού, συ­νει­δη­το­ποιείς πόσο πίσω είναι ακόμα το γυ­ναι­κείο πο­δό­σφαι­ρο στη χώρα μας, παρά τα βή­μα­τα που έχουν γίνει τε­λευ­ταία. Και μπορώ να πω και στο αντρι­κό, πάλι πιο πίσω εί­μα­στε σε σχέση με το τι γί­νε­ται στην Ευ­ρώ­πη

• Λες όμως ότι έχουν γίνει κά­ποια βή­μα­τα στα τε­λευ­ταία χρό­νια σε ό,τι αφορά στο γυ­ναι­κείο πο­δό­σφαι­ρο.

Ναι, σί­γου­ρα και τα βλέ­που­με. Αλλά έχου­με πολλή δου­λειά ακόμα που πρέ­πει να γίνει. Και δεν ισχύ­ει ότι οι άντρες παί­ζουν κα­λύ­τε­ρο ή πιο ποιο­τι­κό παι­χνί­δι από τις γυ­ναί­κες. Εχου­με κάνει αρ­κε­τά φι­λι­κά με αντρι­κές ομά­δες και αυτό που δια­πι­στώ­νε­ται είναι ότι άνετα μπο­ρού­με να τους κο­ντρά­ρου­με και πολ­λές φορές έχου­με νι­κή­σει κιό­λας.

• Αντι­με­τω­πί­ζε­τε δη­λα­δή ακόμα την αντί­λη­ψη ότι οι γυ­ναί­κες πο­δο­σφαι­ρί­στριες δεν είναι ισά­ξιες των αν­δρών;

Ναι, αλλά δεν ισχύ­ει. Βγά­ζου­με και εμείς πάθος στο γή­πε­δο, χρη­σι­μο­ποιού­με το μυαλό μας, εξε­λισ­σό­μα­στε σε κάθε παι­χνί­δι…

• Το να είσαι γυ­ναί­κα πο­δο­σφαι­ρί­στρια έχει από μόνο του έναν βαθμό δυ­σκο­λί­ας και φα­ντά­ζο­μαι ότι το να είσαι στην πε­ρι­φέ­ρεια, όπως εσύ για πα­ρά­δειγ­μα που ξε­κί­νη­σες από τη Ρόδο, κάνει ακόμα πιο δύ­σκο­λη την προ­σπά­θεια.

Ναι, βέ­βαια. Δεν είναι ίδιες οι ευ­και­ρί­ες να είσαι σε μια με­γά­λη πόλη όπως είναι η Αθήνα ή η Θεσ­σα­λο­νί­κη με το να είσαι σε ένα νησί και να θες να ασχο­λη­θείς με το γυ­ναι­κείο πο­δό­σφαι­ρο. Είναι πολύ πιο εύ­κο­λο για τα κο­ρί­τσια που ζουν σε με­γα­λύ­τε­ρες πό­λεις να ασχο­λη­θούν με το γυ­ναι­κείο πο­δό­σφαι­ρο, γιατί και οι ευ­και­ρί­ες είναι πε­ρισ­σό­τε­ρες και οι υπο­δο­μές κα­λύ­τε­ρες.

• Αυτό που εσύ έχεις κα­τα­φέ­ρει, να πά­ρεις δη­λα­δή με­τεγ­γρα­φή για τον ΠΑΟΚ, οφεί­λε­ται και στη δική σου σκλη­ρή, ατο­μι­κή προ­σπά­θεια, στη στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειάς σου και βε­βαί­ως στην προη­γού­με­νη πο­ρεία σου στις το­πι­κές ομά­δες… Πρέ­πει να το ήθε­λες πολύ γιατί δεν είναι εύ­κο­λο για ένα παιδί 16 χρο­νών να φεύ­γει αφή­νο­ντας πίσω την οι­κο­γέ­νειά του, τους φί­λους, το σχο­λείο και να κάνει μια και­νού­ρια αρχή σε μια με­γα­λύ­τε­ρη πόλη που είναι πολύ μα­κριά από το σπίτι του.

Δεν είναι κα­θό­λου εύ­κο­λο κι αυτό το συ­νει­δη­το­ποί­η­σα όταν έφυγα. Ολο αυτό το διά­στη­μα που είμαι στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, σε κάθε ευ­και­ρία επι­στρέ­φω στη Ρόδο, στους δι­κούς μου. Ομως αυτό είναι που σε κάνει και πιο δυ­να­τό. Οταν η πο­ρεία σου κάνει πε­ρή­φα­νους τους αν­θρώ­πους σου και εξε­λίσ­σει κι εσένα, παίρ­νεις δύ­να­μη να συ­νε­χί­σεις και να προ­σπα­θή­σεις πε­ρισ­σό­τε­ρο έστω κι αν αυτό ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να είσαι μα­κριά τους.

• Το πο­δό­σφαι­ρο θα το έβλε­πες επαγ­γελ­μα­τι­κά;

Θα ήθελα να το δω επαγ­γελ­μα­τι­κά, αλλά το γυ­ναι­κείο πο­δό­σφαι­ρο δεν μπο­ρεί δυ­στυ­χώς να είναι το βα­σι­κό μας επάγ­γελ­μα, όχι μόνο στην Ελ­λά­δα αλλά και στο εξω­τε­ρι­κό. Και στην Ελ­λά­δα αλλά και έξω, οι αμοι­βές είναι πολύ χα­μη­λές σε σχέση με τις αμοι­βές των αν­δρών. Ξέρω παί­κτριες που έχουν φο­βε­ρές ικα­νό­τη­τες στο πο­δό­σφαι­ρο, παί­ζουν επαγ­γελ­μα­τι­κά, κι όμως ανα­γκά­ζο­νται να κά­νουν δύο δου­λειές για να τα βγά­λουν πέρα. Οπότε αυτό δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια να είναι το πο­δό­σφαι­ρο το βα­σι­κό μας επάγ­γελ­μα, πα­ρό­λο που κι εγώ και πολ­λές άλλες πο­δο­σφαι­ρί­στριες θα το θέ­λα­με.

• Οπότε εδώ έρ­χε­ται και κου­μπώ­νει η ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή.

Ναι, η άλλη μου με­γά­λη αδυ­να­μία. Με ένα καλό πρό­γραμ­μα θα κα­τα­φέ­ρω να συν­δυά­σω και τα δύο, και το πο­δό­σφαι­ρο και την ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή.

• Οταν ως παιδί ακόμα ξε­κί­νη­σες να παί­ζεις πο­δό­σφαι­ρο, είχες φα­ντα­στεί ότι μπο­ρεί να έρθει μια μέρα που θα παί­ζεις στην κα­λύ­τε­ρη ομάδα της Ελ­λά­δας;

Το ήθελα πάρα πολύ και το έλεγα από την πρώτη φορά που πήγα σε γυ­ναι­κεία ομάδα ότι ήθελα να παίξω στον ΠΑΟΚ. Ηταν το όνει­ρό μου και το προ­σπά­θη­σα πάρα πολύ μέχρι να το κα­τα­φέ­ρω.

• Και όταν ήρθε η πρό­τα­ση;

Οταν ήρθε η πρό­τα­ση, δεν το πί­στευα ότι ήταν αλή­θεια. Ανέ­βη­κα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη να κάνω προ­πο­νή­σεις για να δο­κι­μα­στώ. Η ομάδα απευ­θύν­θη­κε στον προ­πο­νη­τή μου Χρή­στο Βελλή που μου έκανε ατο­μι­κές. Εκανα τρεις μέρες προ­πο­νή­σεις με την ομάδα, είδαν κάτι που τους άρεσε πα­ρό­τι ήθελα πολλή δου­λειά ακόμα, και μου είπαν ότι με θέ­λουν. Να σας πω την αλή­θεια εγώ εκεί­νη την ώρα δεν το πί­στε­ψα. Συ­να­ντη­θή­κα­με με τη διοί­κη­ση της ομά­δας για να μας ανα­κοι­νώ­σουν ποιες θα κρα­τή­σουν τε­λι­κά, γιατί είχαν ανέ­βει κι άλλα κο­ρί­τσια για δο­κι­μα­στι­κά, και μόλις μου είπαν ότι από εδώ και στο εξής θα ανήκω στην ομάδα, δά­κρυ­σα. Δεν το πε­ρί­με­να. Το ήθελα πάρα πολύ και είχα δου­λέ­ψει πάρα πολύ γι’ αυτό, αλλά δεν μπο­ρού­σα να πι­στέ­ψω ότι συμ­βαί­νει, ότι τα κα­τά­φε­ρα.

• Είδες τους κό­πους σου να αντα­μεί­βο­νται και μά­λι­στα στα 16 σου μόλις χρό­νια κα­τά­φε­ρες να κά­νεις το όνει­ρό σου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Ναι. Θυ­μά­μαι τη μαμά μου πριν φύγω για Θεσ­σα­λο­νί­κη να προ­σπα­θεί να με προ­ε­τοι­μά­σει ψυ­χο­λο­γι­κά και να μου λέει, πως θα με δουν, θα μου πουν τι να βελ­τιώ­σω και θα ξα­να­νέ­βω για να δο­κι­μα­στώ του χρό­νου. Και όταν της είπα πως μου ανα­κοί­νω­σαν ότι θα μείνω στην ομάδα ξαφ­νιά­στη­κε κι εκεί­νη. Ο μπα­μπάς μου, που ήταν μαζί μου, με είδε πόσο πολύ το ήθελα και πόσο πολύ προ­σπά­θη­σα. Εβγα­λα πράγ­μα­τα στο γή­πε­δο που δεν έβγα­ζα στη Ρόδο, το ήθελα τόσο πολύ που έδωσα τον κα­λύ­τε­ρό μου εαυτό. Τις πρώ­τες τρεις μέρες που ανέ­βη­κα για τα δο­κι­μα­στι­κά, το ευ­χα­ρι­στή­θη­κα, ζούσα το όνει­ρό μου και ήθελα να απο­λαύ­σω αυτό που μου συ­νέ­βαι­νε. Και αυτές τις τρεις ημέ­ρες ήθελα να πάρω όσα πιο πολλά μπορώ, ευ­χα­ρι­στή­θη­κα για όσα ζούσα, και φά­νη­κε στο γή­πε­δο.

• Ο πιο με­γά­λος σου στό­χος ποιος είναι;

Ο πρώ­τος μου στό­χος ήταν να πάω Εθνι­κή, όπου κλή­θη­κα, έκανα με­ρι­κές προ­πο­νή­σεις αλλά δεν έχω παί­ξει ακόμα σε παι­χνί­δια. Ο δεύ­τε­ρος ήταν να πάω στον ΠΑΟΚ, όπου το κα­τά­φε­ρα κι αυτό. Ο τρί­τος είναι να παίξω στο εξω­τε­ρι­κό. Αλλά αυτό που έχω κα­τα­λά­βει είναι πως όσο καλός κι αν είσαι στην Ελ­λά­δα, για το εξω­τε­ρι­κό πάντα θα χρειά­ζε­σαι πε­ρισ­σό­τε­ρη βελ­τί­ω­ση λόγω της δια­φο­ράς και επι­πέ­δου και νο­ο­τρο­πί­ας. Θα δούμε…

• Πά­ντως λίγο πριν κλεί­σεις τα 18 έχεις επι­τύ­χει τους δύο από τους τρεις στό­χους που έχεις θέσει, δεν το λες και μικρό επί­τευγ­μα.

Ναι. Αλλά πάντα υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια βελ­τί­ω­σης και πάντα θέλω το κάτι πα­ρα­πά­νω.