Συζητήθηκε η αγωγή επιχειρηματία για την ρευστοποίηση 856 μερίδων της Τράπεζας Δωδεκανήσου

Επα­να­συ­ζη­τή­θη­κε χθες ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου η αγωγή επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου, με την οποία ζη­τεί­ται η  ρευ­στο­ποί­η­ση 856 με­ρί­δων της Συ­νε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δω­δε­κα­νή­σου, συ­νο­λι­κής αξίας 121.552 ευρώ.

Η αγωγή ασκή­θη­κε από τον επι­χει­ρη­μα­τία, που συ­γκα­τα­λέ­γε­ται με­τα­ξύ των ιδρυ­τι­κών μελών της, πριν εκ­δο­θεί η από­φα­ση της Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος με την οποία ανα­κλή­θη­κε η άδεια της τρά­πε­ζας και τέ­θη­κε σε εκ­κα­θά­ρι­ση.

Είχε συ­ζη­τη­θεί ενώ­πιον του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου το πρώ­τον την 12η Μαρ­τί­ου 2016 αλλά ο ει­ση­γη­τής Πρω­το­δί­κης, που είχε ανα­λά­βει την έκ­δο­ση της από­φα­σης δεν την εξέ­δω­σε στα όρια που τάσ­σει η κεί­με­νη νο­μο­θε­σία, όπως και αρ­κε­τές άλλες, με απο­τέ­λε­σμα να του αφαι­ρε­θεί η δι­κο­γρα­φία και να επα­να­λη­φθεί η δια­δι­κα­σία χθες.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει η τρά­πε­ζα χθες υπο­στή­ρι­ξε ότι η δίκη δεν έχει αντι­κεί­με­νο καθώς η αγωγή στρέ­φε­ται κατά των μελών του τε­λευ­ταί­ου διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου πριν την λύση της, αφού βρί­σκε­ται σε δια­δι­κα­σία εκ­κα­θά­ρι­σης και εκ­προ­σω­πεί­ται από τον ει­δι­κό εκ­κα­θα­ρι­στή.

Η έν­στα­ση δεν έγινε δεκτή από το δι­κα­στή­ριο, που επα­να­συ­ζή­τη­σε την αγωγή αφού είχε ασκη­θεί και συ­ζη­τη­θεί με ενά­γο­ντες το τε­λευ­ταίο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο της τρά­πε­ζας.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε για τον τρόπο με τον οποίο δια­χει­ρι­ζό­ταν η τρά­πε­ζα δα­νεια­κές του συμ­βά­σεις.

Όπως εξέ­θε­σε συ­γκε­κρι­μέ­να ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας στην αγωγή του, αγό­ρα­σε το Δε­κέμ­βριο του 2008, 856 συ­νε­ται­ρι­στι­κές με­ρί­δες συμ­με­τέ­χο­ντας στην τότε αύ­ξη­ση του με­το­χι­κού κε­φα­λαί­ου της τρά­πε­ζας. Δη­λώ­νει ότι είναι ιδρυ­τι­κό μέλος της τρά­πε­ζας από το έτος 1996 και ότι μέλος της ίδιας τρά­πε­ζας ήταν και οι­κο­γε­νεια­κή ανώ­νυ­μη εται­ρεία στην οποία ήταν πρό­ε­δρος και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι τον Ια­νουά­ριο του 1996 συ­νή­ψε με την τρά­πε­ζα ανοι­κτό επαγ­γελ­μα­τι­κό δά­νειο, το ύψος του οποί­ου αυ­ξή­θη­κε με τρεις συ­μπλη­ρω­μα­τι­κές συμ­βά­σεις.

Στο δά­νειο, συ­νο­λι­κού ύψους 111.000 ευρώ, συ­νε­βλή­θη­σαν ο ίδιος και η σύ­ζυ­γός του ως εγ­γυ­η­τές υπέρ της εται­ρεί­ας, προ­κει­μέ­νου να κα­λυ­φθούν επι­χει­ρη­μα­τι­κές της δρα­στη­ριό­τη­τες.

Πε­ρί­που στα τέλη του έτους 2010 η εται­ρεία του διέ­κο­ψε τις επαγ­γελ­μα­τι­κές της δρα­στη­ριό­τη­τες, ωστό­σο όμως εξυ­πη­ρε­τού­σε το ανα­λη­φθέν δά­νειο, συ­νέ­χι­σε δε να εκ­πλη­ρώ­νει τις υπο­χρε­ώ­σεις της μέχρι και το πρώτο τρί­μη­νο του έτους 2011.

Το υπό­λοι­πο του δα­νεί­ου ανερ­χό­ταν κατά τον χρόνο άσκη­σης της αγω­γής στο ποσό των 103.363,32 ευρώ.

Όπως εξέ­θε­σε πα­ρα­πέ­ρα ο επι­χει­ρη­μα­τί­ας, κατά την πρό­ο­δο των δια­δι­κα­σιών εκ μέ­ρους του λο­γι­στη­ρί­ου, με σκοπό την πλήρη παύση και το ορι­στι­κό κλεί­σι­μο των λο­γι­στι­κών βι­βλί­ων της εται­ρεί­ας και την αναγ­γε­λία της παύ­σης των δρα­στη­ριο­τή­των της στην αρ­μό­δια ΔΟΥ, ετέθη θέμα πλή­ρους απο­πλη­ρω­μής των υπο­χρε­ώ­σε­ών της προς την τρά­πε­ζα.

Δια­τεί­νε­ται ότι υπό την πίεση της επι­τα­κτι­κής αυτής ανά­γκης ορι­στι­κού κλει­σί­μα­τος της επι­χεί­ρη­σής του και της πλή­ρους εξο­φλή­σε­ως του επαγ­γελ­μα­τι­κού της δα­νεί­ου, από τον μήνα Αύ­γου­στο του έτους 2011, προ­σέ­φυ­γε αυ­το­προ­σώ­πως στη διοί­κη­ση της τρά­πε­ζας και ζή­τη­σε να κι­νή­σει τις δια­δι­κα­σί­ες απο­χώ­ρη­σής του και ρευ­στο­ποί­η­σης των με­ρί­δων του, μέσα στο πρώτο δε­κα­ή­με­ρο του μηνός Ια­νουα­ρί­ου 2012, με απο­κλει­στι­κό σκοπό να εξο­φλη­θεί πλή­ρως το δά­νειο της εται­ρεί­ας του.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι σε χρο­νι­κό διά­στη­μα δύο και πλέον μηνών μετά το προ­φο­ρι­κό αί­τη­μά του, ου­δε­μία απά­ντη­ση έλαβε, παρά το γε­γο­νός ότι ήλθε, εν τω με­τα­ξύ, σε πλεί­στες όσες επι­κοι­νω­νί­ες, τόσο τη­λε­φω­νι­κές όσο και αυ­το­πρό­σω­πες με την τρά­πε­ζα.

Στις 18 Οκτω­βρί­ου 2011, κα­τέ­θε­σε στην αρ­μό­δια υπη­ρε­σία της τρά­πε­ζας σχε­τι­κή αί­τη­ση – δή­λω­σή του, απευ­θυ­νό­με­νη προς το διοι­κη­τι­κό της συμ­βού­λιο, με το ίδιο ακρι­βώς αί­τη­μα και όπως υπο­στη­ρί­ζει δεν έλαβε καμία έγ­γρα­φη απά­ντη­ση.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η μο­να­δι­κή προ­φο­ρι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση την οποία έλαβε από στε­λέ­χη της τρά­πε­ζας, μετά από επί­μο­νες και συ­νε­χείς οχλή­σεις του, ήταν, ότι η Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος δεν χο­ρη­γεί την άδεια, για να κι­νη­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες ρευ­στο­ποί­η­σης συ­νε­ται­ρι­στι­κών με­ρί­δων, για λο­γα­ρια­σμό των μελών της, λόγω της επι­κρα­τού­σας οι­κο­νο­μι­κής κα­τά­στα­σης.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι σύμ­φω­να με τη ρητή διά­τα­ξη του άρ­θρου 8 του κα­τα­στα­τι­κού της τρά­πε­ζας, ο συ­νε­ταί­ρος μπο­ρεί να απο­χω­ρή­σει από την Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα, με γρα­πτή δή­λω­σή του, που υπο­βάλ­λε­ται στο διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο, τρεις του­λά­χι­στον μήνες πριν από το τέλος της οι­κο­νο­μι­κής χρή­σης. Το κα­τα­στα­τι­κό ορί­ζει, σαν ελά­χι­στο χρόνο πα­ρα­μο­νής του συ­νε­ταί­ρου στη Συ­νε­ται­ρι­στι­κή Τρά­πε­ζα τα 3 χρό­νια.

Ισχυ­ρί­ζε­ται έτσι ότι με δε­δο­μέ­νο ότι η εί­σο­δός του, ως μέ­λους – συ­νε­ταί­ρου και η εγ­γρα­φή του στο μη­τρώο μελών της τρά­πε­ζας, αφε­τη­ριά­ζε­ται από της ιδρύ­σε­ώς της, δη­λα­δή από το έτος 1996, προ­κύ­πτει ότι είχε προ πολ­λού συ­μπλη­ρώ­σει τον ελά­χι­στο απαι­τού­με­νο χρόνο πα­ρα­μο­νής του σ’ αυτήν.

Επι­ση­μαί­νει πα­ρα­πέ­ρα ότι την 22α Μαΐου 2012 η τρά­πε­ζα του επέ­δω­σε εξώ­δι­κη επι­στο­λή, με την οποί­αν του επι­ση­μαί­νει και του πα­ραγ­γέλ­λει συγ­χρό­νως, ότι θα πρέ­πει να φρο­ντί­σει για την εξό­φλη­ση της οφει­λής της εται­ρεί­ας από τις συμ­βά­σεις ανοι­κτού επαγ­γελ­μα­τι­κού δα­νεί­ου, ύψους σή­με­ρα 103.363,32 ευρώ πλέον τόκων.

Επι­πρό­σθε­τα η τρά­πε­ζα του επε­σή­μα­νε, ότι έχει εξα­ντλή­σει κάθε όριο ανο­χής και του τάσ­σει προ­θε­σμία δέκα ημε­ρών πριν την κα­ταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης, το κλεί­σι­μο του λο­γα­ρια­σμού και την προ­σφυ­γή στη δι­καιο­σύ­νη για την ανα­γκα­στι­κή εί­σπρα­ξη της απαί­τη­σης. Σε απά­ντη­ση ζή­τη­σε εκ νέου την άμεση ρευ­στο­ποί­η­ση των 856 συ­νε­ται­ρι­στι­κών του με­ρί­δων, που με βάση την από 23 Μαΐου 2012 βε­βαί­ω­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου, η τρέ­χου­σα αξία της κάθε μιας ορί­ζε­ται στο ποσό των 142 ευρώ.

Χα­ρα­κτή­ρι­σε δε τη συ­μπε­ρι­φο­ρά της τρά­πε­ζας αντι­συμ­βα­τι­κή επι­ση­μαί­νο­ντας ότι το δι­καί­ω­μα της ρευ­στο­ποί­η­σης των με­ρί­δων, προ­κύ­πτει από το κα­τα­στα­τι­κό της τρά­πε­ζας.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Σέρ­γιος Ανα­στα­σιά­δης.