«Εγκλημα»

Την ει­κό­να της παι­δι­κής φτώ­χειας στα μέλη του, σκια­γρα­φεί ο ΟΟΣΑ στην τε­λευ­ταία έκ­θε­σή του, με τον τίτλο «Φτωχά παι­διά σε πλού­σιες οι­κο­νο­μί­ες». Σύμ­φω­να με τα συ­μπε­ρά­σμα­τα της έρευ­νας, από το 2007 τα πο­σο­στά φτώ­χειας με­τα­ξύ των παι­διών έχουν αυ­ξη­θεί στα 2/3 των μελών του και η επι­δεί­νω­ση είναι δρα­μα­τι­κή σε αρ­κε­τές ευ­ρω­παϊ­κές χώρες, με­τα­ξύ των οποί­ων και η Ελ­λά­δα. Η με­γα­λύ­τε­ρη αύ­ξη­ση σε σχέση με την προ πα­γκό­σμιας κρί­σε­ως εποχή (2007) κα­τα­γρά­φε­ται στην Σλο­βα­κία και είναι της τάξης των 5,4 πο­σο­στιαί­ων μο­νά­δων. Στη δεύ­τε­ρη θέση βρί­σκε­ται η Ελ­λά­δα, όπου – σε σύ­γκρι­ση με το όριο φτώ­χειας του 2005 – το πο­σο­στό έχει τρι­πλα­σια­στεί σε αυ­τούς τους όρους.

Αυτή είναι η με­γά­λη ει­κό­να. Σε μια πιο μικρή, βλέ­που­με σε ρε­πορ­τάζ της «δ» πως πολ­λές είναι οι πε­ρι­πτώ­σεις των μα­θη­τών (σε όλες τις σχο­λι­κές βαθ­μί­δες) που λόγω της κρί­σης αδυ­να­τούν να προ­μη­θευ­τούν το κο­λα­τσιό τους από το κυ­λι­κείο και βα­σί­ζο­νται στη στή­ρι­ξη συλ­λό­γων και ορ­γα­νω­μέ­νων ομά­δων. «Τα αι­τή­μα­τα κάθε χρόνο αυ­ξά­νο­νται, πράγ­μα που φα­νε­ρώ­νει ότι οι ανά­γκες της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας είναι ολο­έ­να με­γα­λύ­τε­ρες. Και ενώ τα αι­τή­μα­τα αφο­ρούν συ­νή­θως μα­θη­τές δη­μο­τι­κών σχο­λεί­ων, φέτος υπήρ­χαν αρ­κε­τά αι­τή­μα­τα και για τη στή­ρι­ξη μα­θη­τών λυ­κεί­ου! «Ο αριθ­μός των μα­θη­τών που χρειά­ζο­νται την υπο­στή­ρι­ξή μας, είναι συ­νε­χώς αυ­ξα­νό­με­νος, πράγ­μα που μας λυπεί.» ανα­φέ­ρει η πρό­ε­δρος του Δω­δε­κα­νη­σια­κού  Συλ­λό­γου  «ΘΑ­ΛΕΙΑ», ενός από τους το­πι­κούς συλ­λό­γους που κάθε χρόνο στη­ρί­ζει άπο­ρους μα­θη­τές οι οποί­οι δεν έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να αγο­ρά­σουν δε­κα­τια­νό από το σχο­λι­κό κυ­λι­κείο.

Κά­πο­τε αυτά προ­κα­λού­σαν θλίψη, αλλά μας ήταν ξένα. Οι εφιαλ­τι­κές κα­τα­στά­σεις δια­δρα­μα­τί­ζο­νταν κάπου μα­κριά. Σαν το φου­σκω­μέ­νο πο­τά­μι, που η βουή του μας τρο­μά­ζει, αλλά αι­σθα­νό­μα­στε ασφα­λείς. Μέχρι που μπαί­νει μέσα στο σπίτι μας και μας πνί­γει. «Η χει­ρό­τε­ρη μορφή βίας» κατά τον  Μα­χά­τμα Γκά­ντι. Οταν όμως  μι­λά­με για παι­δι­κή φτώ­χεια , δεν ανα­φε­ρό­μα­στε σε  μορφή “βίας” αλλά σε “έγκλη­μα”. Ποιος το φα­ντα­ζό­ταν πως στα ελ­λη­νι­κά σχο­λεία θα εί­χα­με κρού­σμα­τα παι­διών ασι­τί­ας, παι­διά που δεν μπο­ρούν να πά­ρουν μια τυ­ρό­πι­τα. Ολο και πιο κο­ντι­νές γί­νο­νται οι ει­κό­νες. ΄Oλο και πιο συ­χνές…Και είναι στιγ­μές που το χέρι μας την ώρα που σκε­πά­ζου­με τρυ­φε­ρά τα μικρά μας το βράδυ, τρέ­μει από αβε­βαιό­τη­τα και φόβο ψι­θυ­ρί­ζο­ντας: «Τι πα­ρα­μύ­θι να σου πω ποια ιστο­ρία να κοι­μη­θείς και να έχεις όνει­ρα γλυκά…»