Απορρίφθηκε η αναίρεση 29χρονου καταδικασθέντος σε κάθειρξη 20 ετών για υποθέσεις ναρκωτικών

Mε την υπ’ αρίθμ. 817/2015 από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης της από­φα­σης που έλαβε τον Ια­νουά­ριο του 2012 το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία επι­βλή­θη­κε ποινή κά­θειρ­ξης 20 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή 50.000 ευρώ στον 29χρονο υπή­κοο Αλ­βα­νί­ας L. M. του G., κά­τοι­κο Ρόδου, άνερ­γο, στον οποίο είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως, την 15η Φε­βρουα­ρί­ου 2011, ποινή ισό­βιας κά­θειρ­ξης και χρη­μα­τι­κή ποινή 100.000 ευρώ.

Στον συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό του Ν. Σ. του Γ., 37 ετών, κά­τοι­κο Αρ­χαγ­γέ­λου, ιδιω­τι­κό υπάλ­λη­λο, το Πε­ντα­με­λές είχε επι­βά­λει ποινή κά­θειρ­ξης 5 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή 3.000 ευρώ με ανα­στο­λή επί 10ετία (πρω­το­δί­κως του είχε επι­βλη­θεί ποινή κά­θειρ­ξης 10 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή 4.500 ευρώ).

Στον Γ. Ξ. του Ν. 33 ετών, κά­τοι­κο Ρόδου, ιδιω­τι­κό υπάλ­λη­λο, είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 4 ετών και ενός μηνός και χρη­μα­τι­κή ποινή 3.000 ευρώ (12 ετών και 3 μηνών και χρη­μα­τι­κή ποινή 5.000 ευρώ, του είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως) και στον Ε. Ξ. του Α., 29 ετών, κά­τοι­κο Ρόδου, ιδιω­τι­κό υπάλ­λη­λο, είχε επι­βλη­θεί ποινή φυ­λά­κι­σης 2 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ (5 ετών και χρη­μα­τι­κή ποινή 1.000 ευρώ είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως).

Οι ανω­τέ­ρω συ­νε­λή­φθη­σαν το από­γευ­μα της 8ης Ιου­νί­ου 2010 από αστυ­νο­μι­κούς της ΟΕΠΤΑ και του Τμή­μα­τος Δί­ω­ξης Ναρ­κω­τι­κών Ρόδου.

Συ­νο­λι­κά στην κα­το­χή τους βρέ­θη­καν και κα­τα­σχέ­θη­καν 21.134 γραμ­μά­ρια κάν­να­βης, μια ζυ­γα­ριά ακρι­βεί­ας και 2.380 ευρώ.

Περί ώρα 22:00 της 07-06-2010 στο 8 χλμ. της Ε.Ο. Ρόδου – Λίν­δου ο 33χρο­νος επι­βαί­νων σε δί­κυ­κλη μοτ/τα τύπου TDR 125 μάρ­κας Yamaha και χρώ­μα­τος μπλε, ακι­νη­το­ποι­ή­θη­κε από αστυ­νο­μι­κούς της Ο.Ε.Π.Τ.Α., οι οποί­οι διε­νερ­γού­σαν ελέγ­χους, όταν δια­πι­στώ­θη­κε ότι πα­ρα­βί­α­σε ερυ­θρό ση­μα­το­δό­τη.

Κα­τό­πιν σω­μα­τι­κής έρευ­νας, ανευ­ρέ­θη­καν στην κα­το­χή του, δύο αυ­το­σχέ­διες ανι­σο­βα­ρείς πλα­στι­κές συ­σκευα­σί­ες με ακα­τέρ­γα­στη κάν­να­βη, συ­νο­λι­κού μι­κτού βά­ρους 1.029 γραμμ..

Στη συ­νέ­χεια, κα­τό­πιν έρευ­νας, που διε­νερ­γή­θη­κε στην προ­σω­ρι­νή κα­τοι­κία του σε ξε­νο­δο­χείο στην Ια­λυ­σό, ανευ­ρέ­θη μία αυ­το­σχέ­δια πλα­στι­κή συ­σκευα­σία με ακα­τέρ­γα­στη κάν­να­βη, μι­κτού βά­ρους 8,2 γραμ­μα­ρί­ων.

Ακο­λού­θως, από την προ­α­νά­κρι­ση, προ­έ­κυ­ψε ότι ο 29χρο­νος τις βρα­δι­νές ώρες της 07-06-2010 καθ’ υπό­δει­ξη του 37χρο­νου, με­τέ­βη σε υπαί­θριο ση­μείο, πα­ρα­πλεύ­ρως της Ε.Ο. Ρόδου – Λίν­δου, όπου ανέ­συ­ρε από φρε­ά­τιο, ναρ­κω­τι­κές ου­σί­ες, τις οποί­ες και πα­ρέ­δω­σε στον 33χρονο.

Οι αστυ­νο­μι­κοί εντό­πι­σαν και συ­νέ­λα­βαν στη συ­νέ­χεια τον 29χρονο και ακο­λού­θως, τις με­τα­με­σο­νύ­χτιες ώρες της 08-06-2010, συ­νε­λή­φθη ο 37χρο­νος στην οικία του στον Αρ­χάγ­γε­λο, ο οποί­ος και τους οδή­γη­σε σε αγρο­τι­κή πε­ριο­χή, στην πα­ρα­λία της Πα­να­γιάς Τσα­μπί­κας, όπου και τους πα­ρέ­δω­σε δύο αυ­το­σχέ­διες ανι­σο­βα­ρείς πλα­στι­κές συ­σκευα­σί­ες με ακα­τέρ­γα­στη κάν­να­βη, συ­νο­λι­κού μι­κτού βά­ρους 379 γραμμ. καθώς και μία ηλε­κτρο­νι­κή ζυ­γα­ριά ακρι­βεί­ας, τις οποί­ες είχε απο­κρύ­ψει σε παλιό εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο όχημα.

Ακο­λού­θως τις με­σημ­βρι­νές ώρες της 08-06-2010, ο 37χρο­νος με­τέ­βη, σε προ­κα­θο­ρι­σμέ­νο ρα­ντε­βού, στην πε­ριο­χή της Ια­λυ­σού, προ­κει­μέ­νου να πα­ρα­λά­βει ναρ­κω­τι­κές ου­σί­ες από τον Αλ­βα­νό.

Κα­τό­πιν συ­ντο­νι­σμέ­νης επι­χεί­ρη­σης, εντο­πί­στη­κε, επι­βαί­νων σε βέσπα τύπου Piaggio, χρώ­μα­τος μαύ­ρου, ο Αλ­βα­νός, τη στιγ­μή που στάθ­μευ­σε και υπέ­δει­ξε στον 37χρονο, ση­μείο σε αγρο­τι­κή έκτα­ση και σε πα­ρά­δρο­μο της λε­ω­φό­ρου Ηρα­κλει­δών, όπου είχε φυ­λά­ξει τις ναρ­κω­τι­κές ου­σί­ες.

Συ­νε­λή­φθη ο Αλ­βα­νός, ενώ μετά από έρευ­να στο ανω­τέ­ρω ση­μείο, ανευ­ρέ­θη­σαν δε­κα­εν­νέα αυ­το­σχέ­διες ανι­σο­βα­ρείς πλα­στι­κές συ­σκευα­σί­ες με ακα­τέρ­γα­στη κάν­να­βη, συ­νο­λι­κού μι­κτού βά­ρους 19.721 γραμ­μα­ρί­ων.

Ο δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος, που είχε γνω­ρί­σει τον πρώτο στις φυ­λα­κές, απο­λο­γού­με­νος, δή­λω­σε ότι μετά την απο­φυ­λά­κι­σή του για άλλη υπό­θε­ση ναρ­κω­τι­κών έκανε ως το­ξι­κο­μα­νής χρήση κάν­να­βης χωρίς να εμπο­ρεύ­ε­ται την ουσία και ότι πεί­στη­κε να εξυ­πη­ρε­τή­σει τον 33χρονο συγ­γε­νή του 29χρο­νου κου­νιά­δου του, στην αγορά κάν­να­βης, απευ­θυ­νό­με­νος σε κά­ποιον «Γιώρ­γο» αλ­βα­νι­κής κα­τα­γω­γής, τον οποίο είχε γνω­ρί­σει στην ερ­γα­σία του.

Ο πρώ­τος είπε ότι ένας ομο­ε­θνής του, ονό­μα­τι Χρή­στος, κα­τό­πιν συ­νεν­νό­η­σης με τον ομο­ε­θνή του Γιώρ­γο, ο οποί­ος είχε πάρει πα­ραγ­γε­λία από τον 37χρονο για τη διά­θε­ση κάν­να­βης αξίας 2.000 ευρώ, του ζή­τη­σε να του υπο­δεί­ξει μέρος στο οποίο τον κα­τηύ­θυ­νε τη­λε­φω­νι­κά για να πα­ρα­λά­βει την πο­σό­τη­τα και ότι δεν είχε άλλη εμπλο­κή.

Ο τρί­τος δή­λω­σε χρή­στης, που ήθελε να αγο­ρά­σει μια με­γά­λη πο­σό­τη­τα για να μην ανα­γκά­ζε­ται να αγο­ρά­ζει συχνά κάν­να­βη και ο τρί­τος κα­τέ­θε­σε ότι το μόνο που έκανε ήταν να με­σο­λα­βή­σει για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του συγ­γε­νή του χωρίς να έχει υπο­ψια­στεί τους κιν­δύ­νους.

Ο αλ­λο­δα­πός ζή­τη­σε την αναί­ρε­ση της ως άνω κα­τα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης αρ­χι­κώς την 23η Ιου­λί­ου 2012 ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου, η οποία απορ­ρί­φθη­κε, ως αβά­σι­μη κατ’ ου­σί­αν.

Επα­νήλ­θε με νέα την 17η Απρι­λί­ου 2014 ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι από τις 20 Μαρ­τί­ου 2013 άρ­χι­σε να ισχύ­ει ο Ν. 4139/2013 (ΦΕΚ Α’ 74/20-3-2013) που κα­τάρ­γη­σε το Ν. 3459/2006 (ΚΝΝ). Ότι ο νέος νόμος (και ει­δι­κό­τε­ρα κατά το άρθρο 20 αυτού) είναι επιει­κέ­στε­ρος από τον κα­ταρ­γη­θέ­ντα νόμο (κατά το ίδιο άρθρο), κα­θό­σον ο τε­λευ­ταί­ος (Ν. 3459/2006, όπως ίσχυε) απει­λού­σε για την πράξη για την οποία κα­τα­δι­κά­στη­κε ποινή κα­θείρ­ξε­ως του­λά­χι­στον δέκα (10) ετών, ενώ ο νε­ό­τε­ρος νόμος (4139/2013) απει­λεί ποινή κα­θείρ­ξε­ως του­λά­χι­στον οκτώ ετών και επι­πλέ­ον απαι­τεί­ται να προ­κύ­πτει και σκο­πός δια­κί­νη­σης της κα­τε­χό­με­νης ναρ­κω­τι­κής ου­σί­ας. Ότι την ημε­ρο­μη­νία συ­ζη­τή­σε­ως της πρώ­της αναι­ρέ­σε­ώς του, ίσχυε ο νε­ό­τε­ρος επιει­κέ­στε­ρος νόμος και επο­μέ­νως ο Άρειος Πάγος όφει­λε αυ­τε­παγ­γέλ­τως, σύμ­φω­να με τα άρθρα 2 παρ. 1 του ΠΚ και 511 εδ. γ’ του ΚΠΔ, να εφαρ­μό­σει αυτόν (επιει­κέ­στε­ρο νόμο), τον οποίο όμως δεν εφάρ­μο­σε και ότι από τα ανω­τέ­ρω κα­θί­στα­ται φα­νε­ρό ότι κα­τα­δι­κά­στη­κε άδικα για έγκλη­μα βα­ρύ­τε­ρο από εκεί­νο που πραγ­μα­τι­κά τέ­λε­σε.

Το δι­κα­στή­ριο δεν έκανε δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό του.