«Επιβάλλεται η άμεση σύγκληση του Συνεδρίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ.»

Μετά τα απο­γοη­τευ­τικά απο­τε­λέ­σματα στις πρό­σφα­τες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις και τις παραι­τή­σεις από τη νομαρ­χιακή επι­τροπή Νότιας Δωδε­κα­νή­σου του Κινή­μα­τος Αλλαγής τίποτε δεν φαί­νε­ται να… κινεί­ται. Αυτό κατέστη σαφές αφού μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάποια κίνηση από την κεντρική ηγεσία για να απο­κα­τα­στή­σει την ηρεμία.

«Οι παραι­τή­σεις μας ήρθαν ως έκφραση της ανη­συ­χίας και της γνήσιας αγωνίας μας για το μέλλον της παρά­τα­ξης» δηλώνει σήμερα σε συνέ­ντευξή του στην «δ» ο παραι­τη­θείς γραμ­μα­τέας της Ν.Ε. του ΚΙΝΑΛ κ. Νικη­φό­ρος Παπα­νι­κό­λας, ο οποίος σχο­λιά­ζει τα απο­τε­λέ­σματα των εκλογών, την ‘επόμενη μέρα’ στο κίνημα και ξεκα­θα­ρί­ζει πως «πρέπει έστω και καθυ­στε­ρη­μένα να απο­κα­τα­στα­θεί η εγκλη­μα­τική παρά­λειψη σύγκλη­σης συνε­δρίου του ΠΑΣΟΚ ώστε να μπο­ρέ­σει η βάση του να επι­κυ­ρώ­σει ή όχι τη συμ­με­τοχή στο ευρύ­τερο σχήμα που λέγεται Κίνημα Αλλαγής, να ανα­νε­ώ­σει ή όχι τη θητεία της Προ­έ­δρου και γενικά να απο­φα­σί­σει για το μέλλον του…»

Η συνέ­ντευξη ανα­λυ­τικά:

• Κύριε Παπα­νι­κόλα, στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου, η Ν.Δ. πήρε αυτο­δυ­να­μία και 4 έδρες στα Δωδε­κά­νησα, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρά­τησε δυνά­μεις στο 30% και στο νομό μας, ενώ το ΚΙΝΑΛ σημεί­ωσε μια μικρή άνοδο αλλά έχασε την έδρα. Ποιοι είναι οι λόγοι κατά την άποψή σας, που οδή­γη­σαν σε αυτή την κατά­σταση;

Ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του εκτί­μηση. Στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση της Νομαρ­χια­κής Επι­τρο­πής κατά την οποία έγινε απο­τί­μηση του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος εκφρά­στη­καν διά­φο­ρες απόψεις περί τούτου. Ορι­σμέ­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι σε αυτό συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά ο αδια­φα­νής τρόπος κατάρ­τι­σης των ψηφο­δελ­τίων που μετα­φρά­στηκε σε απο­κλει­σμό στε­λε­χών που αν και είχαν κατα­γε­γραμ­μένη εκλο­γική επιρροή και επι­θυ­μού­σαν να συμ­με­τέ­χουν, έμειναν τελικά εκτός, όπως συνέβη στην περί­πτωση του Γιώργου Νικη­τιάδη. Σύμφωνα με κάποιους άλλους η μάχη χάθηκε σε επίπεδο αρχηγών. Οι κύριοι Μητσο­τά­κης και Τσίπρας έριξαν ιδιαί­τερο βάρος στα Δωδε­κά­νησα πραγ­μα­το­ποιώ­ντας επι­σκέ­ψεις σε αρκετά από τα νησιά μας, σε αντί­θεση με την κυρία Γεν­νη­ματά που περιο­ρί­στηκε σε ένα «ταξίδι-αστραπή» στη Ρόδο. Μία μικρό­τερη μερίδα θεώρησε ότι είναι απλά ζήτημα εκλο­γι­κού νόμου και διάφορα άλλα. Αυτά όμως είναι επι­μέ­ρους ζητή­ματα· η μεγάλη εικόνα είναι η εξής. Η Νέα Δημο­κρα­τία και ο ΣΥΡΙΖΑ πήγαν πάρα πολύ καλά. Όταν τα δύο αυτά κόμματα κατα­φέρ­νουν να συγκε­ντρώ­σουν αθροι­στικά ποσοστό άνω του 70% των ψήφων τόσο τοπικά όσο και σε επίπεδο επι­κρά­τειας, νομίζω δεν μένουν περι­θώ­ρια για περαι­τέρω ανα­λύ­σεις. Κατά την άποψη μου λοιπόν τα αίτια για την απώλεια της έδρας πρέπει να ανα­ζη­τη­θούν σε κεντρικό πολι­τικό επίπεδο και να δούμε γιατί ένας κόσμος που παρα­δο­σιακά ανήκε στην δημο­κρα­τική παρά­ταξη επέλεξε μπροστά στην κάλπη να ψηφίσει τελικά κάποιο άλλο κόμμα.

• Εσείς υπο­βά­λατε την παραί­τησή σας, από την θέση του γραμ­μα­τέα της Νομαρ­χια­κής Επι­τρο­πής Νότιας Δωδε­κα­νή­σου του κινή­μα­τος. Σας ακο­λού­θη­σαν και άλλα στελέχη όπως οι κ.κ. Ζανετ­τούλ­λης και Παμπά­κας. Υπάρχει, τελικά, δυσα­ρέ­σκεια σε τοπικό επίπεδο;

Οι παραι­τή­σεις μας ήρθαν ως έκφραση της ανη­συ­χίας και της γνήσιας αγωνίας μας για το μέλλον της παρά­τα­ξης. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να είναι πραγ­μα­τικά ικα­νο­ποι­η­μέ­νος, ούτε σε τοπικό ούτε σε πανελ­λα­δικό επίπεδο. Ο ρόλος που έχει επι­λέ­ξει για την παρά­ταξη η σημε­ρινή ηγεσία ίσως ευχα­ρι­στεί το κομ­μα­τικό κατε­στη­μένο, όμως όλοι εμείς που κάναμε τη συνει­δητή επιλογή να μεί­νουμε στη χώρα μας, να αγω­νι­στούμε και να παλέ­ψουμε εδώ, όλοι εμείς που φάγαμε τα νιάτα μας στα θρανία, δου­λεύ­ουμε ώρες ατε­λεί­ω­τες και στο τέλος της ημέρας δεν τολμάμε να δια­νοη­θούμε το ενδε­χό­μενο να δημιουρ­γή­σουμε οικο­γέ­νεια ή να κάνουμε δεύτερο παιδί, όλοι εμείς που πραγ­μα­τικά ανη­συ­χούμε για το μέλλον μας, δεν μπο­ρούμε να συμ­βι­βα­στούμε με την λογική του τρίτου πόλου, δεν ικα­νο­ποιού­μα­στε με οτι­δή­ποτε δεν κάνει τη ζωή μας ολίγον τι καλύ­τερη, δεν μας απα­σχο­λεί ότι δεν δίνει προ­ο­πτική ότι κάτι μπορεί επι­τέ­λους να αλλάξει. Με άλλα λόγια δεν μας χρειά­ζε­ται ένα κόμμα που υπάρχει για να συντη­ρεί τον εαυτό του.

Θέλουμε ένα κόμμα χρήσιμο για τον τόπο. Υπάρχει αδήριτη εθνική ανάγκη να γίνουμε ξανά πλειο­ψη­φικό ρεύμα, ένας από τους δύο πόλους του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος, η εναλ­λα­κτική κυβερ­νη­τική πρόταση. Να πάμε σε ένα πολι­τικό σύστημα «μικρών δια­φο­ρών» όπου οι δύο πόλοι που θα εναλ­λάσ­σο­νται στην εξουσία, ο κεντρο­α­ρι­στε­ρός και ο κεντρο­δε­ξιός, θα έχουν συμ­φω­νή­σει στο τι χώρα θέλουμε, στο που βρι­σκό­μα­στε και στο που θέλουμε να πάμε. Προ­φα­νώς θα υπάρ­χουν δια­φω­νίες ως προς τον δρόμο και την πολι­τική που θα ακο­λου­θή­σουμε για να φθά­σουμε εκεί, ωστόσο θα υπάρχει μια κοινή κατεύ­θυνση, ένας κοινός στόχος, μία εθνική στρα­τη­γική, όπου ο ένας θα χτίζει πάνω στο έργο του άλλου κι έτσι θα ανα­πτυσ­σό­μα­στε, θα προ­ο­δεύ­ουμε  και τελικά θα ευη­με­ρούμε. Αλίμονο εάν μεί­νουμε εγκλω­βι­σμέ­νοι σε ένα πολι­τικό σύστημα όπου εναλ­λα­κτική κυβερ­νη­τική πρόταση θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας. Να έρχεται δηλαδή πότε-πότε στην εξουσία μία εθνι­κο­λαϊ­κι­στική ιδε­ο­λη­πτική δύναμη που θα γκρε­μί­ζει ότι καλό έχει χτιστεί τα προη­γού­μενα χρόνια και με τον τρόπο αυτό η χώρα να ζει το μύθο του Σίσυφου.

• Υπάρχει επίσης εκπε­φρα­σμένη αμφι­σβή­τηση στο πρόσωπο της προ­έ­δρου, Φώφης Γεν­νη­ματά ενώ έχει τεθεί και θέμα ηγεσίας από αρκετά στελέχη που δηλώ­νουν δυσα­ρέ­σκεια με την στάση της σε κάποια θέματα (π.χ. πανε­πι­στη­μιακό άσυλο). Μήπως όλα αυτά απευ­θύ­νο­νται εις… ώτα μη ακουό­ντων;

Όλα αυτά είναι απόκοτο της κατα­στρο­φι­κής προ­ε­κλο­γι­κής στρα­τη­γι­κής. Δυστυ­χώς επι­κρά­τησε εντός του Κινή­μα­τος η χυδαία λογική που ήθελε για πρώτη φορά στην ιστορία μας το κομ­μα­τικό συμ­φέ­ρον πάνω από το εθνικό, που ήθελε τη Νέα Δημο­κρα­τία πρώτη και αυτο­δύ­ναμη και εμάς ένα μικρό κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης απαλ­λαγ­μένο από την οποια­δή­ποτε ευθύνη. Η απο­ποί­ηση της ευθύνης όμως συνε­πά­γε­ται και απώλεια πολι­τι­κής επιρ­ροής και παρέμ­βα­σης στα δημόσια πράγ­ματα. Το θέμα του πανε­πι­στη­μια­κού ασύλου είναι ένα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα. Η κυβέρ­νηση σε μία κίνηση υψηλού συμ­βο­λι­σμού έφερε ως πρώτο νομο­σχέ­διο προς ψήφιση στη Βουλή αυτό της κατάρ­γη­σης του ασύλου. Το Κίνημα Αλλαγής επέλεξε να αγνο­ή­σει το αίτημα της συντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φίας της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας για κατάρ­γηση της ανομίας και της ασυ­δο­σίας εντός των Πανε­πι­στη­μίων και τελικά να ψηφίσει “παρών”.

Για ακόμη μία φορά εγκλω­βί­στηκε σε μία ρητο­ρική «ναι μεν…αλλά» που προ­κύ­πτει από την επίμονη αγωνία τήρησης ίσων απο­στά­σεων μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Είναι δε χαρα­κτη­ρι­στικό ότι επι­χεί­ρησε να υπε­ρα­μυν­θεί του νόμου Δια­μα­ντο­πού­λου ζητώ­ντας μάλιστα από την κυβέρ­νηση να ακο­λου­θή­σει την ίδια δια­τύ­πωση που προ­έ­βλεπε ο συγκε­κρι­μέ­νος νόμος προ­κει­μέ­νου να υπερ­ψη­φί­σει. Η κυβέρ­νηση φυσικά αρνή­θηκε και επέβαλε τη δική της ατζέντα διότι πλέον έχει την κοι­νο­βου­λευ­τική δύναμη να το κάνει. Τι θα συνέ­βαινε όμως εάν η Νέα Δημο­κρα­τία δεν ήταν αυτο­δύ­ναμη και έπρεπε να συγκρο­τη­θεί μία κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας; Το Κίνημα Αλλαγής θα είχε τη δύναμη να επι­βά­λει την ατζέντα του. Αντί αυτού προ­τί­μησε να παρα­δώ­σει τα κλειδιά της χώρας στον δια­χρο­νικά πολι­τικό του αντί­παλο και να τον αφήσει να δια­μορ­φώ­σει τη μετα­μνη­μο­νιακή Ελλάδα όπως εκείνος επι­θυ­μεί επι­φυ­λάσ­σο­ντας για τον εαυτό του το ρόλο της ελάσ­σο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης. Αυτή η επιλογή ίσως να εξυ­πη­ρε­τεί την ηγετική και την κοι­νο­βου­λευ­τική ομάδα, όμως σίγουρα δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις προσ­δο­κίες των μελών της παρά­τα­ξης και σίγουρα δεν εξυ­πη­ρε­τεί τη χώρα.

• Ωστόσο, το 2017 στην δια­δι­κα­σία ψηφο­φο­ρίας για πρόεδρο, υπήρξε συμ­με­τοχή του κόσμου, ο οποίος αντα­πο­κρί­θηκε Ποια κατά την γνώμη σας, θα έπρεπε να είναι τα επόμενα βήματα;

Πράγ­ματι η συγκυ­ρία το Νοέμ­βριο του 2017 ήταν ιδανική με την αθρόα συμ­με­τοχή του κόσμου που έσπευσε όχι απλώς να εκλέξει τον επι­κε­φα­λής του ενιαίου φορέα της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς αλλά στην ουσία να συν-ιδρύσει  τη μεγάλη δημο­κρα­τική παρά­ταξη που θα φιλο­ξε­νούσε στις τάξεις δυνά­μεις της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας, του προ­ο­δευ­τι­κού κέντρου, της ανα­νε­ω­τι­κής αρι­στε­ράς και της πολι­τι­κής οικο­λο­γίας. Δυστυ­χώς δεν κατα­φέ­ραμε να εκμε­ταλ­λευ­τούμε  το ευνοϊκό κλίμα και οδη­γη­θή­καμε σε πολλές λάθος απο­φά­σεις. Πρώτη εξ αυτών ήταν η κατάρ­γηση της εσω­κομ­μα­τι­κής δημο­κρα­τίας με το διο­ρι­σμό (αντί εκλογής) αρχικά συνέ­δρων και στη συνέ­χεια οργάνων. Η απόφαση αυτή εκτός του ό,τι ήταν ξένη με ιδιο­συ­γκρα­σία της παρά­τα­ξης, είχε και πρα­κτικό αντί­κτυπο διότι δημιούρ­γησε συν­θή­κες λογο­δο­σίας και τελικά επι­τρο­πείας.

Επίσης, δεν εμπε­δώ­θηκε γρήγορα ο ενιαίος χαρα­κτή­ρας του νέου φορέα, δόθηκε αρκετός χώρος στους μειο­ψη­φι­κούς κομ­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, κυρίως στο ΠΟΤΑΜΙ και τη ΔΗΜΑΡ να δια­φο­ρο­ποιού­νται από την επίσημη γραμμή με απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γού­νται φαι­νό­μενα πολυ­φω­νίας και σύγ­χυ­σης τα οποία δυστυ­χώς δεν έχουν εκλεί­ψει ακόμη και σήμερα παρά την απο­χώ­ρηση των δύο αυτών πολι­τι­κών οργα­νι­σμών. Θεωρώ λοιπόν ότι έπρεπε να έχουμε προ­χω­ρή­σει άμεσα σε ενιαιο­ποί­ηση της φωνής μας η οποία θα δια­μορ­φω­νό­ταν μέσα από τη λει­τουρ­γία δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νων οργάνων. Σε κάθε περί­πτωση, πρέπει έστω και καθυ­στε­ρη­μένα να απο­κα­τα­στα­θεί η εγκλη­μα­τική παρά­λειψη σύγκλη­σης συνε­δρίου του ΠΑΣΟΚ ώστε να μπο­ρέ­σει η βάση του να επι­κυ­ρώ­σει ή όχι τη συμ­με­τοχή στο ευρύ­τερο σχήμα που λέγεται Κίνημα Αλλαγής, να ανα­νε­ώ­σει ή όχι τη θητεία της Προ­έ­δρου και γενικά να απο­φα­σί­σει για το μέλλον του