ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

«Οι οικογενειακές επιχειρήσεις και τα καταστήματα της γειτονιάς,πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν»

Μαίρη Φώτη 7 λεπτά ανάγνωση
1
  • Συνέντευξη
  • στη Μαίρη Φώτη

Η κυρία Χρυ­σούλα Τρια­ντα­φύλ­λου, δια­τη­ρεί σχεδόν 30 χρόνια συνοι­κιακό βιβλιο­πω­λείο στο Ροδίνι. Μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια, που οι εποχές έχουν αλλάξει και η τεχνο­λο­γία έχει κάνει άλματα, η ίδια εξα­κο­λου­θεί να μοι­ρά­ζει χαμό­γελα και αγάπη στα παιδιά που επι­σκέ­πτο­νται το κατά­στημά της, κόντρα στην «επέλαση» των απρό­σω­πων πολυ­κα­τα­στη­μά­των.

Στην συνέ­ντευξή της σήμερα προς την «δημο­κρα­τική» μιλά για τις τερά­στιες αλλαγές που έχει επι­φέ­ρει η τεχνο­λο­γία, για τις δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες των εποχών και για τις επι­πτώ­σεις στα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα από την λει­τουρ­γία των πολυ­κα­τα­στη­μά­των.

Συγκι­νεί­ται όταν τα παιδιά που γνώρισε ως μαθητές, σήμερα ως ενή­λι­κες φέρνουν τα δικά τους παιδιά στο βιβλιο­πω­λείο και χαμο­γελά όταν λέει πως δεν έχει ξεχάσει κανένα παιδί και μπορεί εύκολα να το ανα­γνω­ρί­σει με μια ματιά, ακόμα και σήμερα στον κόσμο των ενη­λί­κων!

Πόσα χρόνια δια­τη­ρείτε το βιβλιο­πω­λείο;

Εχω ξεκι­νή­σει από το 1988, του χρόνου αισίως κλεί­νουμε τα 30 χρόνια!

Και είναι ένα βιβλιο­πω­λείο της γει­το­νιάς.

Της γει­το­νιάς, ναι.

Σε τι δια­φέ­ρει ένα βιβλιο­πω­λείο της γει­το­νιάς από ένα κεντρικό ή ένα πολυ­κα­τά­στημα;

Καταρ­χάς, δένεσαι με τους ανθρώ­πους. Οι πελάτες γίνο­νται οικο­γέ­νειά σου. Ειδικά τα παιδιά που μπαί­νουν μέσα στο μαγαζί σου, τα νιώθεις σαν παιδιά σου. Στα κεντρικά κατα­στή­ματα ή στα πολυ­κα­τα­στή­ματα δεν συμ­βαί­νει αυτό, είναι απρό­σωπα.

Στα σχεδόν 30 χρόνια που λει­τουρ­γεί το κατά­στημα, δια­τη­ρείτε επαφές με τα παιδιά των προη­γού­με­νων ετών;

Με πάρα πολλά παιδιά, που πλέον είναι ενή­λι­κες και σήμερα φέρνουν τα δικά τους παιδιά! Αυτό με συγκι­νεί… Οι μαμάδες και οι μπα­μπά­δες ως παιδιά, είχαν αγα­πή­σει το βιβλιο­πω­λείο, έχουν μνήμες και σήμερα πλέον φέρνουν τα παιδιά τους.

Δια­φέ­ρουν τα σημε­ρινά παιδιά, από τα παιδιά των προη­γού­με­νων δεκα­ε­τιών;

Πολύ.

Ως προς τι;

Δεν είναι τόσο κοι­νω­νικά όπως ήταν, δεν χαι­ρε­τούν, δεν δένο­νται… Μπαί­νουν μέσα στο μαγαζί και συμπε­ρι­φέ­ρο­νται όπως αν θα ήταν μέσα σε ένα πολυ­κα­τά­στημα, δεν μιλούν, παίρ­νουν αυτό που χρειά­ζο­νται και φεύγουν. Είναι πιο απο­στα­σιο­ποι­η­μένα σήμερα τα παιδιά.

Στη διάρ­κεια αυτών των ετών 30 ετών, που η τεχνο­λο­γία έχει κάνει άλματα, τι αγο­ρά­ζουν τα σημε­ρινά παιδιά από τα βιβλιο­πω­λεία;

Αγο­ρά­ζουν τα απο­λύ­τως απα­ραί­τητα σχολικά είδη, αυτά δηλαδή που τους ζητούν οι δάσκα­λοι και οι καθη­γη­τές. Τα βιβλία παρου­σιά­ζουν τερά­στια μείωση στις πωλή­σεις. Τα παιδιά δεν αγο­ρά­ζουν πια βιβλία όπως παλιά, βεβαίως σε αυτό παίζει ρόλο και η σημε­ρινή οικο­νο­μική κατά­σταση των γονέων τους.

Παλαιό­τερα τι αγό­ρα­ζαν;

Παλαιό­τερα τα βιβλιο­πω­λεία ήταν και παι­χνι­δά­δικα, ήταν ο παρά­δει­σος των παιδιών. Ηταν το μαγαζί της γει­το­νιάς που θα έβρι­σκαν και το παι­χνίδι τους, τα επο­χιακά είδη, τα στο­λί­δια των Χρι­στου­γέν­νων και του Πάσχα… Τώρα πλέον αυτά τα είδη, δεν μπο­ρούμε να τα έχουμε στην ποι­κι­λία που τα είχαμε κάποτε. Προ­σω­πικά εξα­κο­λουθώ να φέρνω χρι­στου­γεν­νιά­τικα, πασχα­λινά είδη και επο­χιακά, γιατί έχω πελάτες που τα ζητούν και θέλουν να αγο­ρά­σουν από το συνοι­κιακό κατά­στημα κάτι το δια­φο­ρε­τικό, όχι αυτό το είδος που θα βρουν μαζικά σε μεγάλα πολυ­κα­τα­στή­ματα. Μου αρέσει κι εμένα, γιατί στολίζω το μαγαζί μου, αλλάζει και η δική μου ψυχο­λο­γία μου και η ψυχο­λο­γία των πελατών μου. Ηταν δια­φο­ρε­τικά τότε… Σήμερα τα παιδιά έχουν μεγάλη κλίση προς τα ηλε­κτρο­νικά, ενθου­σιά­ζο­νται όταν έχουν το πιο μεγάλο, το πιο σύγ­χρονο κινητό, τα τάμπλετ και ό,τι έχει σχέση με την τεχνο­λο­γία. Σε εμάς αυτά δεν μπορεί να τα βρει, άρα θα απευ­θυν­θεί σε κατα­στή­ματα που έχουν αυτά τα είδη. Αυτό που δια­πι­στώνω και με στε­νο­χω­ρεί, είναι ότι οι έφηβοι δεν έχουν πλέον επαφή με τα βιβλιο­πω­λεία και σε πολλές περι­πτώ­σεις ούτε οι ενή­λι­κοι. Παλαιό­τερα μια νοι­κο­κυρά που ήθελε να αγο­ρά­σει ένα βιβλίο μαγει­ρι­κής, απευ­θυ­νό­ταν στο βιβλιο­πω­λείο, σήμερα όμως δεν μπο­ρούμε να που­λή­σουμε βιβλία μαγει­ρι­κής διότι όλες οι συντα­γές και σε μεγάλη πληθώρα υπάρ­χουν στο δια­δί­κτυο. Τα παιδιά, ακόμα και επι­τρα­πέ­ζια παι­χνί­δια παίζουν στο κινητό ή στο τάμπλετ τους. Εμείς παρ΄όλα αυτά, επι­μέ­νουμε… Επι­μέ­νουμε γιατί πιστεύ­ουμε ότι πρέπει να υπάρχει το βιβλιο­πω­λείο της γει­το­νιάς, δεν πρέπει να εξα­λει­φθεί.

Πάρα πολλά όμως δεν άντεξαν στον αντα­γω­νι­σμό των πολυ­κα­τα­στη­μά­των και στην οικο­νο­μική κρίση.

Είναι δύσκολο. Αν δεν έχεις υπομονή και αν δεν αγαπάς αυτό κάνεις, είναι δύσκολο να αντέ­ξεις. Για μένα, το βιβλιο­πω­λείο είναι το τέταρτο παιδί μου, έχω τρία παιδιά. Δεν μπορώ να το απο­χω­ρι­στώ. Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να βάλει λουκέτο, προ­φα­νώς αντι­με­τω­πί­ζει σοβαρά οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα και δεν μπορεί να πράξει δια­φο­ρε­τικά…

Πέρασε από το μυαλό σας, όλα αυτά τα χρόνια;

Να το κλείσω; Ποτέ. Τώρα βέβαια, δεί­χνουν ενδια­φέ­ρον τα παιδιά μου που έχουν σπου­δά­σει οικο­νο­μικά -τα δύο αγόρια, το κορίτσι δεν επι­θυ­μεί να ασχοληθεί- το παρα­κο­λου­θούν και θέλουμε να δούμε πώς θα μπο­ρούσε να αξιο­ποι­η­θεί περαι­τέρω, να ακο­λου­θή­σει την τάση της εποχής. Δεν θα μπο­ρού­σαμε να κάνουμε δια­φο­ρε­τικά, αλλά πρέπει να ομο­λο­γήσω ότι εμένα μου αρέσει ο παρα­δο­σια­κός χαρα­κτή­ρας του βιβλιο­πω­λείου.

Εσείς πώς απο­φα­σί­σατε να ανοί­ξετε βιβλιο­πω­λείο;

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση, γιατί δεν είχα σχέση με το αντι­κεί­μενο… Από ένστι­κτο μπορώ να πω. Ημουν πολύ νέα, μου άρεσαν τα βιβλία, ήθελα να κάνω κάτι δικό μου και ήθελα να ασχο­ληθώ με κάτι που να αφορά τα παιδιά. Όλα ξεκί­νη­σαν από την αγάπη μου για τα παιδιά. Δεν είχα τότε γνώσεις για το αντι­κεί­μενο αλλά είχα πολύ μεράκι. Με βοή­θη­σαν πολύ τα παιδιά του τότε, οι εποχές του τότε… Ξέρετε, η εποχή είναι πάντα μπροστά σου, εσύ την κυνηγάς κι αυτή τρέχει. Απ΄όλα με στε­νο­χω­ρεί, που τα περισ­σό­τερα σημε­ρινά παιδιά δεν θα μπορώ να τα θυμάμαι σε 10 χρόνια από τώρα. Τα παιδιά όμως, που πέρασαν στα προη­γού­μενα χρόνια από το 15ο δημο­τικό σχολείο τα θυμάμαι όλα! Σπάνια να δω παιδί και να μην το γνωρίσω ως ενήλικα πλέον. Αν το συνοι­κιακό κατά­στημα δεν κρα­τή­σει προ­σω­πική επαφή με τον πελάτη του, γίνεται κι αυτό απρό­σωπο. Προ­σπα­θούμε όμως, το παλεύ­ουμε, είμαστε μια μεγάλη ανοικτή αγκαλιά για την γει­το­νιά μας, για τα παιδιά! Ποτέ δεν είδαμε το παιδί ως χρήμα, ότι έπρεπε να κερ­δί­σουμε από αυτό. Σημα­ντικό για εμάς είναι το παιδί να νιώθει όμορφα όταν μπαίνει μέσα στο βιβλιο­πω­λείο μας και να του αρέσουν τα πράγ­ματα που βλέπει. Αφού πρώτα νιώσει όμορφα και αφού του αρέσουν τα πράγ­ματα, θα αφήσει χρήματα.

Η κοι­νω­νία στη­ρί­ζει σήμερα τα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα;

Πενήντα-πενήντα θα έλεγα. Υπάρχει ο κόσμος που θέλει να υπάρ­χουν τα συνοι­κιακά μαγαζιά και υπάρ­χουν κι εκείνοι που δεν τους ενδια­φέ­ρει και τόσο.

Η επέλαση των πολυ­κα­τα­στη­μά­των στα τελευ­ταία χρόνια, ποια προ­βλή­ματα δημιούρ­γησε;

Πολλά. Τα πολυ­κα­τα­στή­ματα έχουν μειώσει σημα­ντικά τον τζίρο των μικρό­τε­ρων κατα­στη­μά­των, κι όταν δεν έχεις τζίρο δεν έχεις δύναμη. Στα πολυ­κα­τα­στή­ματα πηγαί­νουν όλοι, υπάρ­χουν όμως και κάποιοι που αφήνουν ένα κομμάτι για τα συνοι­κιακά κατα­στή­ματα, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ανάγκη να τα στη­ρί­ξουν. Πολλές αγορές επίσης γίνο­νται πλέον και μέσω ίντερ­νετ, που κι αυτό έχει κερ­δί­σει ένα γεμάλο μέρος της αγοράς.

Σχολικά είδη αγο­ρά­ζουν σήμερα οι γονείς για τα παιδιά τους από συνοι­κιακά κατα­στή­ματα;

Δόξα τω Θεώ ναι. Θα μπο­ρούσε βέβαια να ήταν και καλύ­τερα τα πράγ­ματα αν δεν ήταν τα πολυ­κα­τα­στή­ματα, αλλά είμαστε ευχα­ρι­στη­μέ­νοι. Τον Σεπτέμ­βριο για παρά­δειγμα, νιώ­θουμε κι εμείς ότι ανοί­γουν τα σχολεία, ότι ο κόσμος μας στη­ρί­ζει, μας αγαπάει…

Εχετε εγγόνια;

Εχω, πάμε για το τέταρτο τώρα αλλά ένα μόνο πηγαί­νει στο σχολείο.

Του μετα­δώ­σατε την αγάπη για τα βιβλία και τα επι­τρα­πέ­ζια παι­χνί­δια;

Προ­σπαθώ, πιστεύω ότι σε έναν βαθμό τα έχω κατα­φέ­ρει. Βέβαια, έχει και τάμπλετ, αν και μικρός ακόμα, αλλά το χρη­σι­μο­ποιεί με μέτρο. Εχω πάρει πολλά επι­τρα­πέ­ζια παι­χνί­δια στο σπίτι, για να μάθουν να παίζουν τα παιδιά και να μην ασχο­λού­νται μόνο με την τεχνο­λο­γία.

Την πορεία των συνοι­κια­κών κατα­στη­μά­των πώς την βλέπετε;

Θέλω να σκέ­πτο­μαι θετικά αν και το μέλλον είναι δυσοί­ωνο. Είναι δύσκολα τα πράγ­ματα… Θα κρα­τή­σουμε το κατά­στημα όσο μας επι­τρέ­πει η κατά­σταση κι αυτό θα εξαρ­τη­θεί από τον κόσμο. Οσο ο κόσμος θέλει να στη­ρί­ζει τα κατα­στή­ματα της γει­το­νιάς του, αυτά θα υπάρ­χουν.

Αρα ενα­πό­κει­ται στον κόσμο;

Ναι, ο κόσμος σε ανε­βά­ζει και ο κόσμος σε κατε­βά­ζει… Βέβαια και οι ιδιο­κτή­τες θα πρέπει να έχουν υπομονή. Αν νομίζει κανείς ότι ανοί­γο­ντας ένα κατά­στημα θα λύσει το οικο­νο­μικό του πρό­βλημα, έτσι όπως είναι σήμερα οι κατα­στά­σεις, έχει λάθος αντί­ληψη. Γι αυτό και ανοί­γουν και στη συνέ­χεια κλεί­νουν πολλά κατα­στή­ματα. Πολλοί δεν το αγαπάνε το αντι­κεί­μενο αλλά θέλουν μόνο να βγάλουν λεφτά. Όμως δεν είναι έτσι… Θέλει μεράκι, αγάπη και υπομονή. Οι οικο­γε­νεια­κές επι­χει­ρή­σεις, τα κατα­στή­ματα της γει­το­νιάς πρέπει να συνε­χί­σουν να υπάρ­χουν. Αν μείνουν μόνο τα πολυ­κα­τα­στή­ματα, θα μπαί­νουμε μέσα, θα πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον και δεν θα μιλάμε, δεν θα χαι­ρε­τιό­μα­στε. Θα χαθεί η ανθρώ­πινη επαφή, θα σπάσει η αλυσίδα της κοι­νω­νι­κής συνοχής και όλα είναι αλυσίδα…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.