N. Tρυποσκούφη: «Η αναγκαστική διαμονή στο σπίτι όχι μόνο δεν αναχαιτίζει τη δημιουργία, αλλά την πυροδοτεί»!

Κυρία Τρυ­πο­σκούφη, πώς μπο­ρούμε να παρα­μεί­νουμε δημιουρ­γι­κοί μένο­ντας στο σπίτι; Πώς έχουν συμ­βά­λει η καρα­ντίνα και ο αυτο-περιορισμός στην ανά­δειξη νέων μορφών δημιουρ­γι­κής απα­σχό­λη­σης για τους ενή­λι­κες και τα παιδιά;

Όσο και αν όλη αυτή η κατά­σταση έχει σοβαρό αντί­κτυπο στην καθη­με­ρι­νό­τητα και την ψυχο­λο­γία μας, ο πραγ­μα­τικά δημιουρ­γι­κός άνθρω­πος δεν πτο­εί­ται από τις δυσκο­λίες. Το αντί­θετο, εμπνέ­ε­ται από αυτές και τις κατευ­θύ­νει στους στόχους του. Η ανα­γκα­στική διαμονή στο σπίτι πιστεύω ότι όχι μόνο δεν ανα­χαι­τί­ζει τη δημιουρ­γία, αλλά την πυρο­δο­τεί. Η ίδια η έννοια της δημιουρ­γι­κό­τη­τας εξάλλου προ­ϋ­πο­θέ­τει την απο­μό­νωση, την περι­συλ­λογή, καθώς και την αμφι­σβή­τηση των βεβαιο­τή­των, χαρα­κτη­ρι­στικά που όλοι βιώ­νουμε σε συν­θή­κες περιο­ρι­σμού. Βέβαια, η δημιουρ­γι­κό­τητα στον 21ο αιώνα ούτως ή άλλως συν­δέ­ε­ται με δρα­στη­ριό­τη­τες εντός σπιτιού, χάρη στη χρήση της τεχνο­λο­γίας. Για παρά­δειγμα, δε νοείται συγ­γρα­φέας ή μετα­φρα­στής που να αγνοεί τα πολύ­τιμα γλωσ­σικά εργα­λεία του υπο­λο­γι­στή, επι­στή­μο­νας που να μην έχει πρό­σβαση σε βάσεις δεδο­μέ­νων, εκπαι­δευ­τι­κός που να μην εντάσ­σει τα οπτι­κο­α­κου­στικά μέσα στο σχε­δια­σμό της διδα­σκα­λίας του, μαθητής που να μην είναι σε θέση να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει το δια­δί­κτυο. Όλες αυτές οι δρα­στη­ριό­τη­τες μπορούν κάλ­λι­στα να ανα­πτυ­χθούν στο σπίτι·

Ακόμα και η επι­κοι­νω­νία για ομα­δι­κές εργα­σίες είναι εφικτή μεταξύ ανθρώ­πων που ζουν εκα­το­ντά­δες χιλιό­με­τρα μακριά ο ένας από τον άλλον, και έχει οδη­γή­σει σε πολλές υπέ­ρο­χες συνερ­γα­σίες. Θα έλεγα με σιγου­ριά ότι η καρα­ντίνα βοήθησε τους πιο συντη­ρη­τι­κούς από εμάς να ανα­θε­ω­ρή­σουν τις απόψεις τους για τις αρνη­τι­κές πτυχές της τεχνο­λο­γίας και να πάψουν να τη δαι­μο­νο­ποιούν!!!

Πιστεύ­ετε ότι πρέπει να εντά­ξουμε περισ­σό­τερο την τεχνο­λο­γία στην εκπαί­δευση και σε άλλους τομείς της καθη­με­ρι­νής μας δρα­στη­ριό­τη­τας;

Πιστεύω ότι η καρα­ντίνα λει­τούρ­γησε ως κατα­λύ­της σε εξε­λί­ξεις που ήταν ανα­πό­φευ­κτες. Η τηλε­εκ­παί­δευση, ως απα­ραί­τητο συμπλή­ρωμα, όταν η δια ζώσης διδα­σκα­λία δεν είναι εφικτή, θα έπρεπε ούτως ή άλλως να προ­χω­ρή­σει. Αν, για παρά­δειγμα, κάποιο άτομο με κινη­τι­κές ή άλλου είδους δυσκο­λίες δεν μπορεί να παρευ­ρε­θεί στην τάξη, θα ήταν άδικο να του στε­ρή­σουμε το δικαί­ωμα στην παρα­κο­λού­θηση των μαθη­μά­των. Επίσης, από τη στιγμή που η τεχνο­λο­γία καθί­στα­ται ολοένα και πιο απα­ραί­τητη σε κάθε επάγ­γελμα, το σχολείο υπο­χρε­ού­ται να εντάξει στη διδα­σκα­λία και την εξοι­κεί­ωση των μαθητών σε αυτή. Η τεχνο­λο­γία άλλωστε επη­ρε­ά­ζει συνο­λικά τη ζωή μας. Πολλοί ήδη ανα­λο­γι­ζό­μα­στε, από την εμπει­ρία μας στην πράξη, γιατί η εργασία από το σπίτι να μην έχει καθιε­ρω­θεί, αφού και πιο οικο­νο­μική για την υπη­ρε­σία ή την επι­χεί­ρησή μας είναι και, σε πολλές περι­πτώ­σεις, πιο απο­δο­τική.

Θα λέγατε ότι η παν­δη­μία του κορω­νοϊού έχει ανα­δεί­ξει τελικά αξίες τις οποίες είχαμε παρα­με­ρί­σει;

Η παν­δη­μία του κορω­νοϊού θεωρώ πως έβαλε σε καρα­ντίνα όχι μόνο την φυσική μας ύπαρξη αλλά και την κατα­να­λω­τική μας ανάγκη που ως πρό­τι­νος μας αυτο­κα­θό­ριζε. Και ελπίζω αυτή να είναι μια μόνιμη καρα­ντίνα. Νιώσαμε για πρώτη φορά την έλλειψη της ανθρώ­πι­νης επαφής, την αδυ­να­μία μετα­κί­νη­σης, την «αιχ­μα­λω­σία» μέσα στο σπίτι. Αυτή η περί­ο­δος μας απέ­δειξε ότι η μόνη ελευ­θε­ρία μας είναι η πνευ­μα­τική! Αυτή δεν μπορεί να μας την στε­ρή­σει κανείς, ούτε ο κορω­νο­ϊός! Επίσης η παν­δη­μία, με την απειλή που έχει ενσκή­ψει σε όλους, μας έδωσε την ευκαι­ρία να ανα­δεί­ξουμε μερικές από τις καλύ­τε­ρες πλευρές του χαρα­κτήρα μας, όπως την υπευ­θυ­νό­τητα και την αλλη­λεγ­γύη στο συνάν­θρωπο, κάτι που εμένα προ­σω­πικά με γεμίζει με αισιο­δο­ξία. Η αγάπη που θριαμ­βεύει είναι το μεγα­λύ­τερο κέρδος που απο­κο­μί­ζουμε από αυτή την περι­πέ­τεια, γιατί όπως άλλωστε έλεγε και ο αγα­πη­μέ­νος ποιητής Τάσος Λει­βα­δί­της, «Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώ­που είναι να ‘χει καρδιά».

Το Διεθνές Κέντρο Συγ­γρα­φέων και Μετα­φρα­στών Ρόδου – ΔΟΠΑΡ είναι γνωστό για το πλούσιο πρό­γραμμά των δράσεων που υλο­ποιεί. Πώς έχετε προ­σαρ­μο­στεί στα νέα δεδο­μένα;

Είναι γεγονός ότι το Κέντρο έχει ταυ­τι­στεί στο κοινό της Ρόδου με την εξω­στρέ­φεια και δράσεις που απαι­τούν άμεση επαφή με τον κόσμο. Αυτό όμως που ίσως είναι λιγό­τερο ορατό είναι τόσο η δουλειά που γίνεται «πίσω» από αυτού του είδους τις δράσεις, όσο και οι υπό­λοι­πες δρα­στη­ριό­τη­τές μας (συνερ­γα­σίες με διε­θνείς φορείς, συμ­με­τοχή σε εθνικά και διεθνή προ­γράμ­ματα που αφορούν τη γραφή, την ανά­γνωση, τη φιλα­να­γνω­σία, την εκπαί­δευση και την τέχνη), που εκ των πραγ­μά­των είναι πιο αθό­ρυ­βες. Η υλο­ποί­ηση των δράσεων είναι μόνο η κορυφή του παγό­βου­νου, επο­μέ­νως ούτε η δουλειά μας έχει μειωθεί ούτε και η δημιουρ­γι­κό­τητά μας έχει στε­ρέ­ψει. Το αντί­θετο μάλιστα, αυτή η παύση λει­τουρ­γεί θετικά ούτως ώστε να επα­νέλ­θουμε δρι­μύ­τε­ροι με φρέ­σκιες ιδέες στη μετά τον κορω­νοϊό εποχή.

Κυρία Τρυ­πο­σκούφη, κλεί­νο­ντας θα ήθελα να μας πείτε, πώς βιώσατε εσείς σε προ­σω­πικό επίπεδο αυτό τον ανα­γκα­στικό αυτο­πε­ριο­ρι­σμό μας.

Δε θα πω ψέματα, η κοι­νω­νι­κό­τητα και η άμεση επαφή με τον κόσμο ήταν ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ζωής μου τόσο επαγ­γελ­μα­τικά όσο και προ­σω­πικά, στην αρχή λοιπόν αυτός ο περιο­ρι­σμός μού στοί­χισε. Αλλά και ο ίδιος ο κίν­δυ­νος, ειδικά για αγα­πη­μένα μου πρόσωπα που ανήκουν στις ευπα­θείς ομάδες, με ανα­στά­τωσε πολύ. Στη συνέ­χεια όμως, σκε­πτό­μενη λογικά, μπόρεσα να βάλω τα πράγ­ματα στη σωστή τους θέση και να επα­να­προσ­διο­ρίσω τη σχέση μου τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους. Το πιο σημα­ντικό είναι ότι περνάω ποιο­τικό χρόνο με τα παιδιά μου και είναι πραγ­μα­τικά υπέροχη η αίσθηση, καθώς μεγα­λώ­νουν και έχουν ανα­πτύ­ξει τη δική τους προ­σω­πι­κό­τητα, να μαθαίνω με τη σειρά μου από αυτά. Οι εποχές κρίσης μας βοηθούν σε μεγάλο βαθμό να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε τι πραγ­μα­τικά έχει αξία στη ζωή μας και ανα­δει­κνύ­ουν πτυχές της προ­σω­πι­κό­τη­τάς μας και ικα­νό­τη­τες που ούτε καν μπο­ρού­σαμε να φαντα­στούμε ότι δια­θέ­τουμε. Πλέον σκέ­φτο­μαι θετικά και, αφού η καρα­ντίνα κάποια στιγμή θα λήξει, αυτή η παύση είναι ευκαι­ρία για ένα και­νούρ­γιο ξεκί­νημα. Πιστεύω ότι τόσο εγώ όσο και οι συνάν­θρω­ποί μου θα γυρί­σουμε δια­φο­ρε­τι­κοί από την κρίση σε όλα τα επίπεδα, σίγουρα προς το καλύ­τερο.