Διαπιστώσεις

Στην ομι­λία της στο Ανα­πτυ­ξια­κό Συ­νέ­δριο η υπουρ­γός πο­λι­τι­σμού κυρία Κο­νιόρ­δου, ανά­με­σα σε δια­πι­στώ­σεις όπως «Η ανά­δει­ξη του πο­λι­τι­σμού και των μνη­μεί­ων των νη­σιών μας συμ­βάλ­λει στη θω­ρά­κι­ση των νη­σιών μας και στη θω­ρά­κι­ση της χώρας και έτσι θα πρέ­πει να το δούμε», χα­ρα­κτή­ρι­σε ως ση­μα­ντι­κό έργο την απο­κα­τά­στα­ση του Εθνι­κού Θε­ά­τρου της Ρόδου, οι με­λέ­τες του οποί­ου έχουν εγκρι­θεί πρό­σφα­τα, αλλά τό­νι­σε, ότι απαι­τού­νται πόροι για να γί­νουν τα απαι­τού­με­να έργα. Που ση­μαί­νει ζήσε Μάη μου. Γιατί ως γνω­στόν, λεφτά δεν υπάρ­χουν και θα μεί­νου­με με μια με­λέ­τη ακόμη στο χέρι. Που ση­μαί­νει, πως εάν τα πράγ­μα­τα δεν είναι ελ­πι­δο­φό­ρα για το εμ­βλη­μα­τι­κό Εθνι­κό Θέ­α­τρο, κα­λύ­τε­ρα να ξε­χά­σου­με τα υπό­λοι­πα μνη­μεία που γκρε­μί­ζο­νται. Που ση­μαί­νει, πως η ανά­δει­ξη των μνη­μεί­ων η οποία συμ­βά­λει στην θω­ρά­κι­ση των νη­σιών και της χώρας, κατά πως λέει η υπουρ­γός,  μένει απλή δια­πί­στω­ση. Μόνο που οι υπουρ­γοί δεν είναι για να κά­νουν δια­πι­στώ­σεις.

Και μιας και λέμε για κον­δύ­λια και μνη­μεία, ας πάμε μέχρι την Μο­νό­λι­θο. Στο Κά­στρο στο οποίο πήγε ο Αντι­δή­μαρ­χος Πο­λι­τι­σμού κ. Τέρης Χα­τζη­ιω­άν­νου, προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σει η απο­κα­τά­στα­σή, διότι πλέον έχει κα­τα­στεί επι­κίν­δυ­νο για επι­σκέ­πτες. Λο­γι­κό, αφού οι επε­ρω­τή­σεις, εκ­κλή­σεις των κα­τοί­κων του Μο­νο­λί­θου, δη­μο­σιεύ­μα­τα SOS, χρό­νια τώρα, πέ­ρα­σαν απα­ρα­τή­ρη­τα και κά­ποιες με­λέ­τες (πάλι) έμει­ναν σε συρ­τά­ρια. « Είναι κρίμα που την εποχή που έρ­ρε­αν χρή­μα­τα δεν εκ­με­ταλ­λευ­τή­κα­με τις ευ­νοϊ­κές συν­θή­κες και τους ευ­ρω­παϊ­κούς πό­ρους» τό­νι­σε ο  κ. Τέρης Χα­τζη­ιω­άν­νου. Πόσο θλι­βε­ρό και πόσο αλη­θι­νό!

Με τούτα και με τ’ άλλα,  πα­θαί­νω μια σχι­ζο­φρε­νι­κή τάση. Υπάρ­χουν δύο πλευ­ρές μου: Η μία μου πλευ­ρά λέει να τα πά­ρουν όλα κά­ποιοι, να τα αξιο­ποι­ή­σουν, να τα ανα­δεί­ξουν. Σε ποια χώρα θα υπήρ­χε αυτή η κλη­ρο­νο­μιά και θα την άφη­ναν να κα­ταρ­ρέ­ει;  Η μία μου πλευ­ρά, λέει ας έρ­θουν κά­ποιοι άν­θρω­ποι οποί­οι σέ­βο­νται το πε­ρι­βάλ­λον, τους αν­θρώ­πους, τα παι­διά που φέρ­νουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Και να ψά­ξουν. Να ψά­ξουν που πήγαν τα χρή­μα­τα από προ­γράμ­μα­τα για την ανά­δει­ξη της πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς. Ποιους «πο­λι­τι­στι­κούς» συλ­λό­γους επι­χο­ρη­γού­σαν, τι πο­λι­τι­στι­κές δρά­σεις και ποια κουλ­τού­ρα βί­ω­ναν οι επι­σκέ­πτες μας. Και η άλλη μου πλευ­ρά, είναι πολύ απο­γοη­τευ­μέ­νη, στα όρια της απελ­πι­σί­ας. Ποιος ξέρει μέχρι τέ­λους αυτής της σχι­ζο­φρέ­νειας που ζούμε ποια σχι­ζο­φρε­νι­κή πλευ­ρά θα επι­κρα­τή­σει… Επι­κίν­δυ­νες και οι δύο. Σε αυτή την κα­τά­στα­ση μας οδή­γη­σαν η έλ­λει­ψη παι­δεί­ας, η έλ­λει­ψη ηθι­κής, ο αμο­ρα­λι­σμός. Και φο­βά­μαι πως δεν έχω μόνο εγώ τέ­τοιες σχι­ζο­φρε­νι­κές τά­σεις…