Κατά των κατεδαφίσεων στο Παραδείσι ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων

Aπό τον Σύλ­λο­γο Αρ­χι­τε­κτό­νων εκ­δό­θη­κε το ακό­λου­θο δελ­τίο τύπου:

Εύ­κο­λα δια­πι­στώ­νει κα­νείς την αλ­λοί­ω­ση της φυ­σιο­γνω­μί­ας ολό­κλη­ρων οι­κι­σμών, ως απο­τέ­λε­σμα μιας ισο­πε­δω­τι­κής πρα­κτι­κής της οι­κο­δο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, ανε­ξάρ­τη­της από τις έν­νοιες της έντα­ξης και της ομα­λής συ­νύ­παρ­ξης με το προ­γε­νέ­στε­ρα δια­μορ­φω­μέ­νο οι­κι­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Οι έν­νοιες της απο­κα­τά­στα­σης, της συ­ντή­ρη­σης και της επα­νά­χρη­σης, δυ­στυ­χώς, δεν είναι η προ­τε­ραιό­τη­τα και προ­κα­λούν ακόμα αμη­χα­νία, όταν ερ­χό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι με το εν­δε­χό­με­νο αυτό, πα­ρό­λο που η Πο­λι­τεία με διά­φο­ρα νο­μο­θε­τή­μα­τα -ει­δι­κά από την δε­κα­ε­τία του 80 και έπει­τα- προ­σπα­θεί να εναρ­μο­νι­στεί με την διε­θνή πρα­κτι­κή πάνω σε αυτά τα ζη­τή­μα­τα.

Έτσι ερ­χό­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι με το θέμα της δια­χεί­ρι­σης του κτι­ρια­κού απο­θέ­μα­τος της λε­γό­με­νης “πα­ρα­δο­σια­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κής” και κατ’ επέ­κτα­ση του θέ­μα­τος της “ταυ­τό­τη­τας” και αυ­θε­ντι­κό­τη­τας αυτού που ορί­ζου­με σαν “Τόπο’.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση της επι­κεί­με­νης κα­τε­δά­φι­σης ομά­δας κτι­ρί­ων -που απαρ­τί­ζουν ένα σχε­δόν ολό­κλη­ρο οι­κο­δο­μι­κό τε­τρά­γω­νο- στον οι­κι­σμό του Πα­ρα­δει­σί­ου δια­πι­στώ­νε­ται, για ακόμα μια φορά, η αμη­χα­νία αυτή και η αδυ­να­μία εξεύ­ρε­σης μιας εν­δε­δειγ­μέ­νης πρα­κτι­κής προς την κα­τεύ­θυν­ση μιας συ­νο­λι­κής και όχι απο­σπα­σμα­τι­κής και χο­ντρο­κομ­μέ­νης πα­ρέμ­βα­σης. Με ερ­γα­λεία όπως το -υπό κα­τάρ­τι­ση- πρό­γραμ­μα  “Δια­τη­ρώ”, την συμ­βο­λή φο­ρέ­ων και επι­στη­μό­νων που έχουν γνώση του αντι­κει­μέ­νου και την συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της  δυ­να­μι­κής που έχει η προ­ο­πτι­κή μιας δια­φο­ρε­τι­κού τύπου προ­σέγ­γι­σης, τα οφέλη θα είναι πολ­λα­πλα­σια­στι­κά σε βάθος χρό­νου, τόσο για την το­πι­κή κοι­νω­νία, όσο και για τους επι­σκέ­πτες. Τα ζη­τή­μα­τα αυτά πρέ­πει να εξε­τά­ζο­νται με σο­βα­ρό­τη­τα μαζί με ει­δι­κούς, αντί, με βε­βαιό­τη­τα να δί­νε­ται η εντύ­πω­ση ότι η ανά­γκη για τέ­τοιου εί­δους πα­ρεμ­βά­σεις -από φο­ρείς που δεν έχουν γνώση του  αντι­κει­μέ­νου-, είναι μο­νό­δρο­μος.

Τέλος επι­συ­νά­πτε­ται για ακόμα μια φορά – όπως έχει κοι­νο­ποι­η­θεί στους αρ­μό­διους φο­ρείς και στα μέλη μας – η εξαι­ρε­τι­κή – εθε­λο­ντι­κή – ερ­γα­σία των συ­να­δέλ­φων πάνω στο θέμα, όπου τεκ­μη­ριώ­νο­νται οι πα­ρα­πά­νω θέ­σεις,, τις οποί­ες στη­ρί­ζου­με πλή­ρως..

Για τον Σύλ­λο­γο Αρ­χι­τε­κτό­νων

Το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο

Κώ­στας Σχοι­νο­χω­ρί­της

Ξανθή Σω­τη­ρά­κη

Νι­κή­τας Γκα­βο­γιάν­νης

Κων­στα­ντί­νος Λε­ριάς

Γιάν­νης Μα­τσα­μάς