ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νέα παράταση έως 30 Ιουνίου 2026 για τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων με τη Ρόδο να αποκαλύπτει τη διγλωσσία απέναντι στην παρανομία

Δαμιανός Αθανασίου 6 λεπτά ανάγνωση
παραλια κατεδάφιση αυθαίρετα

• Υπη­ρε­σιακό έγγραφο του ΥΠΕΝ κατα­γρά­φει την παρά­ταση και τις υπο­χρε­ώ­σεις των υπη­ρε­σιών, την ώρα που η υπόθεση της Ρόδου δείχνει πώς οι γνω­μο­δο­τή­σεις, οι αμφι­βο­λίες για τον αιγιαλό και οι αντι­κρουό­με­νες γραμμές εντός της διοί­κη­σης μετα­τρέ­πουν τις κατε­δα­φί­σεις σε οιονεί άσκηση επί χάρτου

Η κατε­δά­φιση αυθαι­ρέ­των, ειδικά σε αιγιαλό, παρα­λίες και δάση, έχει παρου­σια­στεί επα­νει­λημ­μένα ως απά­ντηση στην κατά­χρηση δημό­σιου χώρου και ως μήνυμα ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους.

Στην πράξη όμως, η εικόνα που εκπέ­μπε­ται από τις δια­δο­χι­κές απο­φά­σεις παρά­τα­σης και από τις αντι­φα­τι­κές κινή­σεις υπη­ρε­σιών και υπουρ­γείων, μοιάζει περισ­σό­τερο με διοι­κη­τική αναβολή που ανα­κυ­κλώ­νε­ται, παρά με συνε­κτική πολι­τική.

Η νέα παρά­ταση έως 30 Ιουνίου 2026 δεν έρχεται σε κενό αέρος. Πατά πάνω σε μια αλυσίδα μετα­βα­τι­κών ρυθ­μί­σεων, σε ένα πεδίο όπου η κυβέρ­νηση δηλώνει απο­φα­σι­στι­κό­τητα, αλλά η διοί­κηση κινεί­ται με χει­ρό­φρενο, άλλοτε επι­κα­λού­μενη τεχνι­κές δυσκο­λίες, άλλοτε νομικές αμφι­βο­λίες, και συχνά απο­φεύ­γο­ντας την ουσία, την πραγ­μα­τική εκτέ­λεση.

Το έγγραφο της παρά­τα­σης και τι αλλάζει στα χαρτιά

Το υπη­ρε­σιακό έγγραφο προ­έρ­χε­ται από το Υπουρ­γείο Περι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, από τη Γενική Διεύ­θυνση Σώματος Επι­θε­ω­ρη­τών και Ελεγ­κτών, Σώμα Επι­θε­ώ­ρη­σης Βορείου Ελλάδος, Τμήμα Επι­θε­ώ­ρη­σης Δόμησης και Κατε­δα­φί­σεων, με αριθμό πρω­το­κόλ­λου οικ. ΥΠΕΝ/ΣΕΒΕ/15613/1123 και ημε­ρο­μη­νία 11/02/2026.

Το κεντρικό σημείο είναι ότι παρα­τεί­νε­ται η προ­θε­σμία που μέχρι πρό­τι­νος έληγε 31 Μαρτίου 2026 και πλέον μετα­φέ­ρε­ται στις 30 Ιουνίου 2026, μέσω παρα­πο­μπής στο άρθρο 43 παρ. 6 του ν. 5270/2026 και στην παρ. 5 του άρθρου 125ΚΑ του ν. 4495/2017.

Παράλ­ληλα, το έγγραφο περι­γρά­φει ποιος εκτελεί και με ποια λογική προ­τε­ραιό­τη­τας. Η εκτέ­λεση έως την 30ή Ιουνίου 2026 παρα­μέ­νει στις υπη­ρε­σίες που είχαν την ευθύνη πριν την 1η Μαΐου 2024, με κρι­τή­ριο προ­τε­ραιό­τη­τας τη χρονική εγγύ­τητα της αυθαι­ρε­σίας προς την 30ή Ιουνίου 2026. Πρό­κει­ται για δια­τύ­πωση που δείχνει ότι η διοί­κηση προ­σπα­θεί να βάλει σειρά, αλλά ταυ­τό­χρονα παρα­δέ­χε­ται έμμεσα ότι υπάρχει μεγάλος όγκος εκκρε­μο­τή­των, τόσο μεγάλος ώστε χρειά­ζε­ται νέο χρονικό παρά­θυρο.

Το τρίτο σκέλος είναι η λογο­δο­σία, του­λά­χι­στον στα χαρτιά. Οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες καλού­νται εντός 10 ημερών από τη λήξη της προ­θε­σμίας να δια­βι­βά­σουν στο Υπουρ­γείο Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών όλα τα πρω­τό­κολλα που δεν έχουν εκτε­λε­στεί, μαζί με έκθεση για τις κατε­δα­φί­σεις που εκτε­λέ­στη­καν από 1η Μαΐου 2024. Η δια­τύ­πωση αυτή απο­τυ­πώ­νει ένα μοντέλο μετα­βί­βα­σης που μοιάζει να ετοι­μά­ζει το έδαφος ώστε στο τέλος της παρά­τα­σης να υπάρχει καθαρή εικόνα του τι έμεινε πίσω. Το πρό­βλημα είναι ότι ο ίδιος ο μηχα­νι­σμός παρα­τεί­νε­ται πριν προ­λά­βει να απο­δώ­σει, ενι­σχύ­ο­ντας την εντύ­πωση ότι η πολι­τεία δια­χει­ρί­ζε­ται την αδυ­να­μία εκτέ­λε­σης με παρά­ταση και όχι με λύση.

Τέλος, ζητεί­ται από τις Απο­κε­ντρω­μέ­νες Διοι­κή­σεις να δηλώ­σουν συγκε­κρι­μέ­νες διευ­θύν­σεις και τμήματα που θα ασχο­λη­θούν με την εκτέ­λεση των κατε­δα­φί­σεων, με ονόματα και στοι­χεία επι­κοι­νω­νίας υπαλ­λή­λων, ώστε να υπάρχει άμεση συνερ­γα­σία.

Η διγλωσ­σία της πολι­τείας, αυστηρό αφήγημα, ήπιες συνέ­πειες

Η κριτική που ανα­δύ­ε­ται από τη διαδοχή παρα­τά­σεων δεν αφορά μια απλή τεχνική μετα­βολή ημε­ρο­μη­νιών. Αφορά το μήνυμα που εκπέ­μπε­ται. Από τη μία πλευρά, η αυθαί­ρετη δόμηση παρου­σιά­ζε­ται ως κόκκινη γραμμή, ειδικά όταν αφορά παρα­λίες και δάση. Από την άλλη, η κρατική πρα­κτική χτίζει έναν ορί­ζο­ντα όπου οι συνέ­πειες μετα­κι­νού­νται προς τα εμπρός, ξανά και ξανά, δημιουρ­γώ­ντας ένα περι­βάλ­λον στο οποίο ο χρόνος λει­τουρ­γεί ως άτυπο κατα­φύ­γιο για τους παρα­νο­μού­ντες.

Σε αυτή την εικόνα, η παρά­ταση μέχρι 30 Ιουνίου 2026 δεν δια­βά­ζε­ται μόνο ως διοι­κη­τική ανάγκη. Δια­βά­ζε­ται και ως πολι­τικό σήμα ότι η σύγκρουση με την παρα­νο­μία μπορεί να αναγ­γέλ­λε­ται, αλλά η υλο­ποί­ηση να ανα­βάλ­λε­ται. Όσο αυτό συμ­βαί­νει, το κράτος εμφα­νί­ζε­ται να μιλά με δύο γλώσσες. Μια γλώσσα δημό­σιων δηλώ­σεων περί απο­κα­τά­στα­σης της νομι­μό­τη­τας και μια γλώσσα πράξεων που παρά­γουν χρόνο.

Η Ρόδος ως καθρέ­φτης, από το σύνθημα στο αδιέ­ξοδο

Η υπόθεση της Ρόδου, όπως κατ’ επα­νά­ληψη έγραψε η «δημο­κρα­τική», περι­γρά­φει με ενάρ­γεια το πώς ένα πρό­γραμμα κατε­δα­φί­σεων μπορεί να δια­φη­μί­ζε­ται ως τομή, αλλά να κατα­λή­γει να μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός.

Προ­βλέ­πο­νταν 219 τελε­σί­δικα πρω­τό­κολλα, εκ των οποίων 135 σε αιγιαλό, 54 σε δάση και 30 πολε­ο­δο­μικά, με γεω­γρα­φική δια­σπορά σε σημεία υψηλής του­ρι­στι­κής και οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Παρά τη βαρύ­τητα αυτών των αριθμών, το κρίσιμο στοι­χείο ήταν ότι οι κατε­δα­φί­σεις δεν προ­χώ­ρη­σαν με τον τρόπο που είχε προ­α­ναγ­γελ­θεί, ιδίως για τις υπο­θέ­σεις που είχαν προ­τε­ραιό­τητα λόγω παλαιό­τη­τας.

Το μοτίβο που περι­γρά­φηκε είναι γνώριμο. Κατε­δα­φί­σεις ανα­στέλ­λο­νται μετά από τρο­πο­λο­γίες. Το καλο­καίρι υπάρχει επι­χει­ρη­σιακό πάγωμα με επί­κληση προ­στα­σίας του του­ρι­σμού. Ενδιά­μεσα δημιουρ­γού­νται εκκρε­μό­τη­τες, αμφι­βο­λίες, νέοι έλεγχοι, και η διοί­κηση κατα­λή­γει να κινεί­ται σε κύκλους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και η ύπαρξη τελε­σί­δι­κων πρω­το­κόλ­λων δεν λει­τουρ­γεί ως τελικός σταθμός, αλλά ως αφε­τη­ρία νέων δια­δι­κα­σιών.

Η γνω­μο­δό­τηση 60/2024 και το παι­χνίδι της ευθύνης μεταξύ υπη­ρε­σιών

Στη Ρόδο, σημείο καμπής απο­τέ­λεσε η γνω­μο­δό­τηση 60/2024 του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους και ο τρόπος που αυτή δια­βά­στηκε από τις εμπλε­κό­με­νες αρχές. Η ουσία, όπως απο­τυ­πώ­θηκε στο ρεπορ­τάζ, ήταν ότι τα πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης στα Δωδε­κά­νησα έπρεπε να επα­νε­ξε­τα­στούν με νέες αυτο­ψίες πριν εκτε­λε­στούν, λόγω μετα­βο­λών που συν­δέ­ο­νται με την οριο­θέ­τηση του αιγια­λού και την ένταξη στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο. Με αυτό το δεδο­μένο, το έργο των κατε­δα­φί­σεων έμπαινε σε νέο γύρο, όχι επειδή άλλαξε η πραγ­μα­τι­κό­τητα επί του εδάφους, αλλά επειδή άλλαξαν ή αμφι­σβη­τή­θη­καν τα διοι­κη­τικά θεμέλια.

Η δεύτερη πράξη της ίδιας ιστο­ρίας γρά­φτηκε από τη γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, Μαριάννα Νικο­λα­ΐ­δου, η οποία, σύμφωνα με το κείμενο που παρα­θέ­σατε, έθεσε ζήτημα ως προς το αν απαι­τεί­ται επα­να­κα­θο­ρι­σμός αιγια­λού σε περιο­χές εντός ορίων οικι­σμού και σχεδίου πόλης, μετά και την κοι­νο­ποί­ηση του υπ’ αρ. 6/2024 Πρα­κτι­κού της Επι­τρο­πής Καθο­ρι­σμού.

Εδώ βρί­σκε­ται η καρδιά της διγλωσ­σίας. Όταν το κράτος δεν έχει ενιαία φωνή, τότε η παρα­νο­μία κερ­δί­ζει χρόνο. Όχι επειδή δικαιώ­νε­ται, αλλά επειδή το σύστημα δεν κλείνει τους δρόμους δια­φυ­γής. Η μια υπη­ρε­σία θεωρεί ότι μπορεί να προ­χω­ρή­σει. Η άλλη προει­δο­ποιεί για σφάλ­ματα και αμφι­βο­λίες. Το αρμόδιο υπουρ­γείο δεν ξεκα­θα­ρί­ζει, ή καθυ­στε­ρεί να πάρει θέση. Και στο τέλος, η κατε­δά­φιση γίνεται αντι­κεί­μενο συσκέ­ψεων, όχι αντι­κεί­μενο πράξης.

Όταν οι παρα­τά­σεις γίνο­νται κανο­νι­κό­τητα, ποιος πλη­ρώ­νει το κόστος

Η κριτική διά­σταση δεν εξα­ντλεί­ται στο πολι­τικό μήνυμα. Υπάρχει και το διοι­κη­τικό και οικο­νο­μικό κόστος, που στη Ρόδο εμφα­νί­στηκε με την εικόνα ανα­δό­χων που επέν­δυ­σαν σε μέσα και προ­σω­πικό, με ενεργές συμ­βά­σεις, ενώ το έργο δεν προ­χω­ρούσε στον ρυθμό που είχε συμ­φω­νη­θεί. Όταν η εκτέ­λεση μετα­τρέ­πε­ται σε εκκρε­μό­τητα, το Δημόσιο κιν­δυ­νεύει να βρεθεί εκτε­θει­μένο, όχι μόνο απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία που ζητά ελεύ­θε­ρες παρα­λίες, αλλά και απέ­να­ντι σε συμ­βα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και πιθανές διεκ­δι­κή­σεις.

Η νέα παρά­ταση του 2026, ακόμη και αν παρου­σιά­ζε­ται ως οργα­νω­τική διευ­κό­λυνση, έρχεται να προ­στε­θεί σε αυτή τη συσ­σω­ρευ­μένη δυσπι­στία. Κάθε νέα μετα­κί­νηση προ­θε­σμίας, κάθε νέα μετα­βα­τική διάταξη, κάθε νέο σχήμα δια­βί­βα­σης αρμο­διο­τή­των, μπορεί να είναι χρήσιμο τεχνικά. Αλλά πολι­τικά και κοι­νω­νικά λει­τουρ­γεί σωρευ­τικά. Ενι­σχύει την αίσθηση ότι η πολι­τεία βρίσκει τρόπους να δια­χει­ρί­ζε­ται το πρό­βλημα χωρίς να το λύνει, και ότι απέ­να­ντι στην παρα­νο­μία το κράτος δεν επι­βάλ­λει χρόνο τιμω­ρίας, αλλά προ­σφέ­ρει χρόνο ανα­μο­νής.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Che

    Ιούνιο! στη σεζόν! πόσο μας δουλεύετε ρε!!!!!!!