“Να μην στραφούμε κατά του γυναικείου αθλητισμού”

Άρθρο της Ελένης Ν. Καρα­γιάννη

Το έτος 2021 ξεκί­νησε δυνα­μικά για τον αθλη­τι­σμό με απο­κα­λύ­ψεις για σκάν­δαλα τα οποία ήταν σαν κρυμ­μένα μυστικά. Αυτό οδηγεί όχι απα­ραί­τητα σε ισο­πέ­δωση, περισ­σό­τερο απο­δο­μεί­ται μια αρρω­στη­μένη νοο­τρο­πία και φανε­ρώ­νε­ται κάτι νέο και ελπι­δο­φόρο.

Ο πατέρας μου, παλαί­μα­χος ποδο­σφαι­ρι­στής της Ρόδου ο οποίος είχε δια­γρα­φεί από το ποδό­σφαιρο από την εποχή της Χούντας, με απέ­τρεπε ν’ ασχο­ληθώ συστη­μα­τικά με τον αθλη­τι­σμό από τα παιδικά μου χρόνια. Οι απο­κα­λύ­ψεις των κ.κ. Σοφίας Μπε­κα­τώ­ρου, Μάνιας Μπίκωφ και άλλων αθλη­τριών έπεσαν σαν αστραπή και κατά­λαβα την ανη­συ­χία του πατέρα μου για να μην προ­σα­να­το­λι­στώ στον αθλη­τι­σμό όταν ήμουν παιδί. Έσπευσα να τον ευχα­ρι­στήσω γι αυτό.

Στάθηκα τυχερή όταν ξεκί­νησα το 2010 γιατί μπόρεσα να συμ­με­τά­σχω για μια ολό­κληρη δεκα­ε­τία σε πολλούς αγώνες τριά­θλου που διορ­γα­νώ­θη­καν στο νησί της Ρόδου από τον Απόλλων Τρίαθλο. Συνει­δη­το­ποί­ησα ότι μετά από κάθε αγώνα ένιωθα αυτο­πε­ποί­θηση, η ψυχο­λο­γία και η υγεία μου βελ­τιώ­θη­καν αισθητά και αυτό το συναί­σθημα το εκδή­λωνα και σε κάθε έκφραση της ζωής μου όπως οικο­γέ­νεια, δουλειά, εκπαί­δευση και υγεία. Άλλωστε είχα υπο­βλη­θεί σε χει­ρουρ­γεία καρ­κί­νου ωοθηκών (24 και 29) και ήμουν ήδη 32 ετών.

Σήμερα αντι­λαμ­βά­νο­μαι την ψυχο­λο­γία του αθλητή. Αλλά κάθε φορά που αγω­νί­ζο­μαι δεν μπορώ να αγνοήσω τις δυνα­τό­τη­τες, τις προ­ο­πτι­κές και τα όριά μου. Ξεκι­νώ­ντας τον αθλη­τι­σμό σε μεγάλη ηλικία με ένα βεβα­ρη­μένο ιατρικό ιστο­ρικό ο στόχος είναι αρχικά η συμ­με­τοχή και στη συνέ­χεια ο τερ­μα­τι­σμός σε αγώνα χωρίς τραυ­μα­τι­σμό. Πολλές φορές βρέ­θη­καν άνθρω­ποι να με κρίνουν και μου είπαν να τα παρα­τήσω ενώ βρί­σκο­μαι πολλές φορές υπόλογη να δίνω εξη­γή­σεις αλλά είμαι σίγουρη πως δεν θα μου έλεγαν τίποτα αν δεν ήμουν γυναίκα. Κατά­λαβα ότι δεν είναι δυνατός ο πρω­τα­θλη­τι­σμός όταν μοι­ρά­ζε­σαι ανάμεσα σε οικο­γέ­νεια, σπουδές, εργασία κ.λπ. Άλλωστε ο αθλητής πρέπει να “κτίσει το σώμα του” με τα χρόνια και η κατα­ξί­ωση δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη. Έμαθα για το άθλημα από τα λάθη μου και από τις εμπει­ρίες των αγώνων.

Με την προ­σμονή για έναν αγώνα έθετα στόχους, είχα πρό­γραμμα και ξεπερ­νούσα διάφορα προ­βλή­ματα. Όπως πχ το 2019 σε προ­ε­τοι­μα­σία μου με ποδή­λατο για τη συμ­με­τοχή μου στο Ολυ­μπιακό τρίαθλο Ocean Lava στη Ρόδο υπέστην σοβαρό τροχαίο όταν με παρέ­συρε αυτο­κί­νητο. Μετά τα σαράντα ράμματα στο πρόσωπο και κάταγμα στο αρι­στερό χέρι, με ότι δυσκο­λίες αυτό συνε­πά­γε­ται στην καθη­με­ρι­νό­τητά μου, συνέ­χισα να κάνω μικρές προ­πο­νή­σεις, προ­κει­μέ­νου να ξεπε­ράσω τους τραυ­μα­τι­σμούς στο σώμα αλλά και τις ψυχο­λο­γι­κές επι­δρά­σεις που μου προ­ξέ­νησε η παρα­μόρ­φωση στο πρόσωπο, προ­κει­μέ­νου να συνε­χίσω τη ζωή μου, οικο­γέ­νεια, εργασία κλπ. χωρίς να ήμουν σίγουρη αν θα έπαιρνα μέρος σε αγώνα ξανά. Με τις προ­πο­νή­σεις δικαιώ­θηκα σε μεγάλο βαθμό κατα­φέρ­νο­ντας ακόμα και να συμ­με­τά­σχω στον αγώνα που ήθελα το ίδιο έτος.

Στον αθλη­τι­σμό γνώρισα πολλούς μεγά­λους και άξιους αθλητές και προ­πο­νη­τές της Ρόδου αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδος ή του εξω­τε­ρι­κού που ήρθαν να δια­γω­νι­στούν στο νησί μας. Μεταξύ άλλων γνώρισα και την κυρία Μάνια Μπίκωφ, μια γυναίκα πρότυπο, μητέρα, εργα­ζό­μενη που έχει δια­κρι­θεί για το ανθρω­πι­στικό της έργο και τις εξαι­ρε­τι­κές της επι­δό­σεις στον αθλη­τι­σμό. Αυτό με γεμίζει κάθε φορά αισιο­δο­ξία.

Με το παρόν συμπα­ρα­στέ­κο­μαι δημόσια σε όσες γυναί­κες πολε­μούν για την αξιο­πρέ­πειά τους σε κάθε τομέα, σε κάθε αγώνα όποιος κι αν είναι αυτός. Οι απο­κα­λύ­ψεις αυτές που έγιναν πρό­σφατα να μην σταθούν εμπόδιο για καμία γυναίκα ή γονιό να στείλει τα παιδιά του στον αθλη­τι­σμό γιατί μας δεί­χνουν τη δύναμη της ψυχής και της εγκρά­τειας μιας αθλή­τριας να ζήσει αξιο­πρε­πώς τόσα χρόνια με το μυστικό μιας κακο­ποί­η­σης. Ο αθλη­τι­σμός είναι υγεία, ζωή κι ελπίδα.

Θα πρέπει να έχουμε την αντί­ληψη και την ευαι­σθη­σία να προ­τρέ­πουμε τις γυναί­κες και ειδικά τα μικρά κορί­τσια να μιλάνε ανοικτά και να έχουν θάρρος ν’ αντι­στέ­κο­νται σε φαι­νό­μενα κακο­ποι­ή­σεων για να μην τους γίνουν βιώματα. Να ενι­σχύ­σουμε τέλος τις δομές αθλη­τι­σμού με σύμ­βου­λους αθλη­τι­σμού και παι­δο­ψυ­χο­λό­γους.

Πολλές γυναί­κες υπό­κει­νται καθη­με­ρινά σε πιέσεις, κακο­ποι­ή­σεις και απο­κλει­σμούς, στον εργα­σιακό χώρο, την πολι­τική, το χώρο της εκπαί­δευ­σης, τον καλ­λι­τε­χνικό χώρο ή αλλού. Οι πρό­σφα­τες απο­κα­λύ­ψεις απο­δό­μη­σαν μια παγιω­μένη κατά­σταση που λει­τουρ­γούσε ως τρο­χο­πέδη στην ανά­πτυξη του αθλη­τι­κού ιδεώδες και οδη­γούσε

τους πρω­τα­θλη­τές στην απο­μό­νωση. Ίσως λει­τουρ­γή­σει και σαν ντόμινο για τους υπό­λοι­πους τομείς της ζωής εργα­σια­κός τομέας, πολι­τική κλπ.

Ας έχουμε ενσυ­ναί­σθηση έστω για λίγο και ας κατα­λά­βουμε το βαρύ φορτίο των βιω­μά­των των αθλη­τριών αυτών που το κου­βα­λού­σαν μέσα τους για δεκα­ε­τίες. Ας ονει­ρευ­τούμε ένα καλύ­τερο μέλλον για τον αθλη­τι­σμό και για τα παιδιά μας δίνο­ντάς τους ευκαι­ρίες να μιλάνε ανοικτά και να μην καλύ­πτουν τέτοια φαι­νό­μενα και με αφορμή τα όσα απο­κα­λύ­φθη­καν να κάνουμε ένα νέο ξεκί­νημα.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια Τριά­θλου

Από­φοιτη Τμή­μα­τος Μεσο­γεια­κών Σπουδών Παν.Αιγαίου

Από­φοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ Ρόδου ΕΠΠΑΙΚ & ΠΕΣΥΠ