Κραυγή απόγνωσης από την Κάλυμνο: «Δεν μπορούμε καν να πλησιάσουμε στα Ιμια»

Τις προ­κλή­σεις που καθη­με­ρινά αντι­με­τω­πί­ζουν στην ακρι­τική Κάλυμνο από την τουρ­κική ακτο­φυ­λακή περι­γρά­φει στα «ΝΕΑ» ο πρό­ε­δρος του συλ­λό­γου αλιέων του νησιού Μανώλης Κουλ­λιάς

Αργά αλλά σταθερά, με επιμονή και μεθο­δι­κό­τητα ξετυ­λί­γε­ται ο δια­χρο­νι­κός σχε­δια­σμός της Αγκυρας για «γκρι­ζά­ρι­σμα» του Αιγαίου, γεγονός που επι­βε­βαιώ­νουν (εκτός από τους προ­πα­γαν­δι­στι­κούς μηχα­νι­σμούς της γεί­το­νος) οι έλληνες ακρίτες και ιδίως οι αλιείς. Αυτοί που ζουν από τη θάλασσα έχουν – σχεδόν όλοι τους – να διη­γη­θούν από ένα περι­στα­τικό παρε­νό­χλη­σης κατά τη διάρ­κεια άσκησης του επαγ­γέλ­μα­τος που θρέφει τους ίδιους και τις οικο­γέ­νειες τους.

Μιλώ­ντας στα «ΝΕΑ» ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Παρά­κτιας Αλιείας Καλύ­μνου «Παναγία Υπα­πα­ντή» Μανώλης Κουλ­λιάς, περι­γρά­φει περι­στα­τικά που ενώ φαντά­ζουν σχεδόν εξω­πραγ­μα­τικά για τους παροι­κού­ντες το κράτος των Αθηνών, απο­τε­λούν τη σκληρή καθη­με­ρι­νό­τητα όσων βιο­πο­ρί­ζο­νται από τα νερά ανάμεσα στα νησιά του Αιγαίου και στα τουρ­κικά παράλια. «Τα τελευ­ταία χρόνια δεν μπο­ρούμε καν να πλη­σιά­σουμε στην περιοχή των Ιμίων. Οσοι το έχουν επι­χει­ρή­σει έχουν κιν­δυ­νεύ­σει από τα σκάφη της τουρ­κι­κής ακτο­φυ­λα­κής» λέει ο αλιέας που από τα οκτώ του χρόνια ψαρεύει στα ίδια νερά.

Το «γαϊ­τα­νάκι του διωγμού»

Μέχρι και πριν από τρία χρόνια οι έλληνες ψαράδες είχαν κατα­φέ­ρει να έχουν σταθερή παρου­σία στην περιοχή, ιδιαί­τερα κατά την περίοδο αλί­ευ­σης τσι­πού­ρας (αρχές Δεκεμ­βρίου – τέλη Ιανουα­ρίου) και εργά­ζο­νταν πλάι σε τούρ­κους συνα­δέλ­φους τους, που ήταν σαφώς λιγό­τε­ροι, με αμοι­βαίο σεβασμό: «Παρά τον ψυχο­λο­γικό πόλεμο και τις παρε­νο­χλή­σεις, που κυμαί­νο­νταν από λεκτι­κές απειλές και ανά­κρουση εθνι­κι­στι­κών εμβα­τη­ρίων από τα μεγά­φωνα των περι­πο­λι­κών μέχρι και κόψιμο καλα­δου­ριών ή κατά­βρεγμα με μάνικες, κατα­φέρ­ναμε με σωστή δια­χεί­ριση και ψυχραι­μία να δου­λεύ­ουμε. Πενήντα οικο­γέ­νειες ζούσαν από τις ψαριές».

Οπως περι­γρά­φει ο 38χρονος, που ύστερα από σπουδές στο Τμήμα Λογι­στι­κής του ΤΕΙ Πειραιά επέ­στρεψε στον τόπο του, τα προ­βλή­ματα έγιναν εντο­νό­τερα το 2014, όταν έλληνες ψαράδες πρω­το­δη­μο­σί­ευ­σαν σε αθη­ναϊκά ΜΜΕ βίντεο με τις τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις: «Από τότε ξεκί­νησε το γαϊ­τα­νάκι του διωγμού μας. Η δημο­σιό­τητα που πήρε το θέμα του λεγό­με­νου “πόλεμου της τσι­πού­ρας” άλλαξε τη συμπε­ρι­φορά των Τούρκων. Εγιναν πιο επι­θε­τι­κοί. Δεν μπο­ρού­σαμε να δου­λέ­ψουμε».

Τον επόμενο χρόνο οι έλληνες ψαράδες στα­διακά επέ­στρε­ψαν και πάντα με την παρου­σία του Λιμε­νι­κού Σώματος συνέ­χι­σαν τις ψαριές τους. «Η στήριξη που μας παρείχε το Λιμε­νικό απο­τε­λούσε εγγύηση για εμάς. Ιδίως τα στελέχη της Καλύ­μνου ήταν πάντοτε εκεί όταν τα χρεια­ζό­μα­σταν, παρά τον αυξα­νό­μενο φόρτο εργασία» υπο­γραμ­μί­ζει ο Κουλ­λιάς. Η σχετική ηρεμία, ωστόσο, δεν διήρ­κεσε για πολύ και πάλι.

Αρκούσε μια φράση του τότε υφυ­πουρ­γού Παι­δείας Κώστα Ζουράρι, τον Δεκέμ­βριο του 2016, για να γίνουν οι Τούρκοι… Τούρκοι, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά λέει ο πρό­ε­δρος των αλιέων της Καλύ­μνου. «Ηταν η περι­βό­ητη δήλωσή του σύμφωνα με την οποία δεν θα πείραζε αν χάναμε και μερικά νησιά» εξηγεί για να περι­γρά­ψει την προ­σω­πική του εμπει­ρία που τον έκανε να μην επι­στρέ­ψει στα Ιμια. Του­λά­χι­στον όχι μέχρι να βελ­τιω­θούν οι συν­θή­κες.

«Την επόμενη μέρα εμφα­νί­στη­καν δύο τουρ­κικά περι­πο­λικά και κατόπιν ένα ελλη­νικό. Οι Τούρκοι άρχισαν να φωνά­ζουν. Κατα­λά­βαμε ότι είχαν άλλη διάθεση. Αγρια. Προ­σπα­θού­σαν να μας εμβο­λί­σουν. Με νοήματα και σπαστά αγγλικά τους έδωσα να κατα­λά­βουν ότι θα μαζέψω το παρα­γάδι και θα φύγω. Με το που πιάνω το καλα­δούρι, όμως, ξεκί­νησε ένα από τα σκάφη να επι­τα­χύ­νει και μόλις έφτασε στα 50 μέτρα έδωσε όλα τα γκάζια. Το κύμα που δημιούρ­γησε γέμισε το καΐκι, μας έκανε μού­σκεμα και φυσικά παρέ­συρε τα πάντα. Σκέ­φτηκα “εδώ πλέον κιν­δυ­νεύ­ουμε”. Εκοψα το παρα­γάδι όπως όπως και έφυγα. Αυτή ήταν η τελευ­ταία μέρα μας στα Ιμια».

Οι ευθύνες

Ο Κουλ­λιάς τονίζει, πάντως, ότι μερίδιο ευθύνης για τη σημε­ρινή κατά­σταση φέρουν και οι ίδιοι οι ψαράδες που με τη δημο­σιο­ποί­ηση των βίντεο μπαί­νουν στον πόλεμο εντυ­πώ­σεων της Αγκυρας. Ευθύνες, όμως, κατα­λο­γί­ζει και στα ΜΜΕ που επίσης καλ­λιερ­γούν πολε­μικό κλίμα, όπως και σε μερίδα πολι­τι­κών που έχουν προβεί σε απε­ρί­σκε­πτες δηλώ­σεις, ρίχνο­ντας νερό στον μύλο της τουρ­κι­κής προ­πα­γάν­δας. Κυρίως, ωστόσο, ψέγει την πολι­τεία επειδή, όπως μαρ­τυ­ρεί, από το 2016 μείωσε την παρου­σία του Λιμε­νι­κού στην περιοχή με απο­τέ­λε­σμα οι ισορ­ρο­πίες να ανα­τρα­πούν.

. Πηγή tanea.gr