Ντιμπέιτ έξι πολιτικών αρχηγών για το χρέος

Απο­τε­λεί το κρίσιμο δια­κύ­βευμα αυτής της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου. Ο λόγος αφορά το χρέος, στο αν και κατά πόσο είναι βιώσιμο και πώς μπορεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί, που προ­κα­λεί έντονες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, οι οποίες ξεκι­νούν από την άρνηση του πρω­θυ­πουρ­γού, Αντ. Σαμαρά, να απο­δε­χθεί ακόμα και την εκδοχή της «μη βιω­σι­μό­τη­τας», περνούν από τη μείωση της ονο­μα­στι­κής αξίας του προ­έ­δρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα και φτάνουν στην άποψη του γενικού γραμ­μα­τέα του ΚΚΕ, Δ. Κου­τσού­μπα, ότι η όλη αντι­πα­ρά­θεση για το πώς μπορεί να λυθεί το πρό­βλημα είναι απλώς «κάλπικη».

Η «Κ», ενόψει της εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σίας της ερχό­με­νης Κυρια­κής, ζήτησε από έξι πολι­τι­κούς αρχη­γούς να κατα­θέ­σουν την άποψή τους ανα­φο­ρικά με το θέμα. Συγκε­κρι­μένα, τους ζήτησε να παρα­θέ­σουν, σε γενικές γραμμές, τη βασική πολι­τική που θεωρούν ικανή να αντι­με­τω­πί­σει το μείζον πρό­βλημα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας.

Οπως μπορεί κανείς να δια­πι­στώ­σει σε αυτό το άτυπο ντι­μπέιτ, ο κ. Σαμαράς τάσ­σε­ται ξεκά­θαρα υπέρ της επέ­κτα­σης των χαμηλών επι­το­κίων και του χρόνου απο­πλη­ρω­μής του χρέους. «Αυτό θα κάνουμε μετά τη νέα Συμ­φω­νία» προ­α­ναγ­γέλ­λει.

Πετύ­χαμε οι αγορές να το θεωρούν βιώσιμο

Τι θα πει το χρέος είναι ΜΗ βιώσιμο; Οτι δεν μπορείς να το εξυ­πη­ρε­τή­σεις, δηλαδή δεν μπορείς να πλη­ρώ­νεις τόκους κάθε χρόνο. Και δεν μπορείς να το ξεπλη­ρώ­σεις όταν έλθει η ώρα του… Πότε συμ­βαί­νει αυτό; Οταν χρωστάς πολλά ή έχει υψηλούς τόκους.

Και τι σημαί­νει «κούρεμα»; Να κόψεις και το πόσα χρωστάς και τους τόκους που πλη­ρώ­νεις. Και να πας όσο γίνεται πιο πέρα, στο μέλλον, την απο­πλη­ρωμή.

Τα έχουμε κάνει και τα τρία! Κόψαμε συνο­λικά 125 δισε­κα­τομ­μύ­ρια, δηλαδή το 40% του χρέους μας. Κόψαμε και τα επι­τό­κια: ήταν πάνω από 5% ώς το 2012 και σήμερα πλη­ρώ­νουμε κάτω από 2%!

Και πήγαμε πίσω την απο­πλη­ρωμή του. Εμείς ξεχρε­ώ­νουμε σε 16,5 χρόνια, όταν κατά μέσον όρο οι ευρω­παϊ­κές χώρες ξεχρε­ώ­νουν σε 6,5 χρόνια! Αυτά όλα τα κάναμε ήδη! Γι’ αυτό οι αγορές θεωρούν «βιώσιμο» το χρέος μας.

Το μόνο που μένει είναι να επε­κτεί­νουμε τα χαμηλά επι­τό­κια κι άλλα χρόνια στο μέλλον. Και την απο­πλη­ρωμή του ακόμα πιο πέρα. Αυτό θα κάνουμε μετά τη νέα Συμ­φω­νία. Και θα το πετύ­χουμε βάσει της Συμ­φω­νίας του Νοεμ­βρίου του 2012. Χωρίς να συγκρου­στούμε με κανένα. Αυτά θα κάνουμε και τα έχουμε ήδη προ­ε­τοι­μά­σει. Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι να διώ­ξουμε την πολι­τική αβε­βαιό­τητα που τρο­μο­κρά­τησε τις αγορές τους τελευ­ταί­ους μήνες. Και την αβε­βαιό­τητα, τη συντη­ρεί ο ΣΥΡΙΖΑ!

Τι θα πει να ζητή­σουμε συνο­λική «ανα­δια­πραγ­μά­τευση του χρέους» μετά απ’ όλα αυτά;

Οι περισ­σό­τε­ρες χώρες-μέλη μας δάνει­σαν με επι­τό­κια πολύ χαμη­λό­τερα απ’ ό,τι δανεί­ζο­νται οι ίδιες. Ξέρετε πολλές που να δανεί­ζο­νται κάτω από 2% όπως πλη­ρώ­νουμε εμείς τώρα; Μας δάνει­σαν ακόμα, χώρες φτω­χό­τε­ρες από μας… Τι να πούμε σε όλες αυτές; Οτι μας δανεί­ζετε με τόκους χαρι­στι­κούς, δεν πλη­ρώ­νουμε ούτε κι αυτούς τους χαμη­λούς τόκους, κόψτε μας και το χρέος που μας δώσατε και δανεί­στε μας κι άλλα; Αυτά θα πάμε να τους πούμε; Και θα μας ακούσει κανείς; Ή θα μας δείξουν την πόρτα; Μάλλον κάπου αλλού το πάνε όσοι υπο­στη­ρί­ζουν τέτοια πράγ­ματα…

Τι θα πει το χρέος είναι «μη βιώσιμο», όταν οι αγορές ήδη από πέρσι το έκριναν βιώσιμο; Είναι σαν να λέμε στις αγορές, μη μας δανεί­ζετε! Αρα το μόνο που μένει είναι να επι­στρέ­ψουμε στον ανα­γκα­στικό δανει­σμό δηλαδή σε νέα Μνη­μό­νια. Τώρα που πάμε να βγούμε ορι­στικά…

Υπάρχει, λοιπόν, το σίγουρο και αισιό­δοξο από τη μία και το βέβαιο αδιέ­ξοδο από την άλλη.

Ο κ. Αλέξης Τσίπρας, από την πλευρά του, θεωρεί ότι «το δημόσιο χρέος πρέπει να ανα­διαρ­θρω­θεί για να γίνει βιώσιμο», μιλά για μείωση της ονο­μα­στι­κής αξίας, πρό­βλεψη για περίοδο χάριτος και προ­τεί­νει η απο­πλη­ρωμή να συν­δε­θεί με την ανά­πτυξη («ρήτρα ανά­πτυ­ξης»).

Να ανα­διαρ­θρω­θεί με ρεα­λι­στι­κούς στόχους

Κατ’ αρχάς δύο παρα­τη­ρή­σεις.

Πρώτον: Οσο το δημόσιο χρέος της χώρας παρα­μέ­νει δυσθε­ώ­ρητο, μη βιώσιμο και η εξυ­πη­ρέ­τησή του δυσβά­στα­κτη, τότε ούτε αξιό­πι­στη και βιώσιμη δημο­σιο­νο­μική εξυ­γί­ανση μπορεί να υπάρξει, ούτε βιώσιμη ανά­πτυξη, αλλά ούτε και η δυνα­τό­τητα για συστη­μα­τική χρη­μα­το­δό­τηση από τις αγορές με λογι­κούς όρους.

Δεύ­τε­ρον: οι προ­τά­σεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους και την υπερ­χρέ­ωση της Ευρω­ζώ­νης με «Ευρω­παϊκή Διά­σκεψη για το Χρέος», με βάση τη Διά­σκεψη του Λον­δί­νου το 1953, γίνο­νται αντι­κεί­μενο δια­λό­γου στην Ευρώπη και δημό­σιας απο­δο­χής, όχι μόνον από προ­ο­δευ­τι­κούς οικο­νο­μο­λό­γους και την ευρω­παϊκή Αρι­στερά, αλλά από συντη­ρη­τι­κές κυβερ­νή­σεις, όπως της Ιρλαν­δίας, διά στό­μα­τος του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών. Σε όλη την Ευρώπη, μόνον ο κ. Σαμαράς τις χαρα­κτή­ρισε «ανοη­σίες».

Οποια­δή­ποτε λύση στο πρό­βλημα του χρέους προ­ϋ­πο­θέ­τει τον άμεσο τερ­μα­τι­σμό της υφε­σια­κής λιτό­τη­τας και της χρε­ο­κο­πη­μέ­νης μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής. Γιατί η λιτό­τητα τρο­φο­δο­τεί την υπερ­χρέ­ωση.

Το δημόσιο χρέος της χώρας πρέπει να ανα­διαρ­θρω­θεί για να γίνει βιώσιμο. Η νέα διάρ­θρωσή του να βασι­στεί σε ρεα­λι­στι­κούς στόχους για τα δημο­σιο­νο­μικά μεγέθη και την ανά­πτυξη, βιώ­σι­μους για την ανα­πα­ρα­γωγή της κοι­νω­νίας, επα­να­προσ­διο­ρί­ζο­ντας το ύψος και τη χρονική κατα­νομή των υπο­χρε­ώ­σεων της χώρας. Η ονο­μα­στική αξία του χρέους πρέπει να μειωθεί. Η απο­πλη­ρωμή του να συν­δε­θεί με την ανά­πτυξη («ρήτρα ανά­πτυ­ξης»). Και να προ­βλε­φθεί σημα­ντική περί­ο­δος χάριτος («moratorium») στην εξυ­πη­ρέ­τησή του για να εξοι­κο­νο­μη­θούν πόροι για την ανά­πτυξη.

Για περαι­τέρω μείωση επι­το­κίων, στα­θε­ρο­ποί­ηση κυμαι­νό­με­νων επι­το­κίων, επέ­κταση περιό­δου χάριτος, μετα­κύ­λιση λήξεων κ.ο.κ. κάνει λόγο από την πλευρά του ο πρό­ε­δρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος

Δεν εξο­φλεί­ται, ανα­χρη­μα­το­δο­τεί­ται

Τον Φεβρουά­ριο του 2012 η Ελλάδα πέτυχε το μεγα­λύ­τερο «κούρεμα» χρέους στην ιστορία. Αφαί­ρεσε από τους ώμους της, σε όρους καθαρής παρού­σας αξίας,180 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ, δηλαδή περίπου το 80% του ΑΕΠ, μαζί με την επα­να­γορά ομο­λό­γων που ακο­λού­θησε. Το κυριό­τερο όμως είναι ότι πέτυχε τη ριζική ανα­διάρ­θρωση του χρέους. Το χρέος μετα­φέρ­θηκε κατά το 90% εκτός αγορών, στα χέρια των κρατών-μελών της Ευρω­ζώ­νης και των θεσμι­κών εταίρων μας. Η μέση διάρ­κειά του επε­κτά­θηκε στα 16,5 χρόνια και το μέσο επι­τό­κιο μειώ­θηκε στο 2,1%. Δόθηκε σημα­ντική περί­ο­δος χάριτος. Το ετήσιο κόστος εξυ­πη­ρέ­τη­σης (τόκοι και χρε­ο­λύ­σια) μειώ­θηκε κατά περίπου 60% σε σχέση με το 2010. Είναι σα να «κου­ρεύ­τηκε» το συνο­λικό χρέος κατά 60%.

Εγινε, όμως, κάτι ακόμη σημα­ντι­κό­τερο. Το Eurogroup απο­φά­σισε επι­σή­μως και δεσμεύ­θηκε ότι θα προβεί σε περαι­τέρω ελά­φρυνση του χρέους μόλις η Ελλάδα πετύχει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα και άρα ολο­κλη­ρώ­σει το πρό­γραμμα προ­σαρ­μο­γής. Εδώ είμαστε τώρα. Η ειλημ­μένη αυτή απόφαση πρέπει να εξει­δι­κευ­θεί και να εφαρ­μο­στεί μέσω των ανα­γκαίων επεμ­βά­σεων στους κρί­σι­μους συντε­λε­στές: περαι­τέρω μείωση επι­το­κίων, στα­θε­ρο­ποί­ηση κυμαι­νό­με­νων επι­το­κίων, επέ­κταση περιό­δου χάριτος, μετα­κύ­λιση λήξεων κ.ο.κ.

Ολα αυτά επη­ρε­ά­ζουν προς τα κάτω την καθαρή παρούσα αξία του χρέους, δηλαδή συνι­στούν «κούρεμα». «Κούρεμα» ουσια­στικό, συμ­φω­νη­μένο, ασφαλές. Χωρίς περιτ­τές, επι­κίν­δυ­νες και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές συγκρού­σεις με άλλα εθνικά κοι­νο­βού­λια και κυβερ­νή­σεις. Για να το πετύ­χουμε αυτό πρέπει να έχει προη­γη­θεί η ολο­κλή­ρωση της εξόδου από το μνη­μό­νιο και η είσοδος στη νέα φάση της προ­λη­πτι­κής πιστω­τι­κής γραμμής. Το δημόσιο χρέος κάθε χώρας, από τις ΗΠΑ έως τη Μάλτα, δεν εξο­φλεί­ται αλλά εξυ­πη­ρε­τεί­ται και ανα­χρη­μα­το­δο­τεί­ται. Αυτό σημαί­νει βιω­σι­μό­τητα του χρέους.

Το πραγ­μα­τικό μέγεθος του χρέους δεν είναι η ονο­μα­στική του τιμή, αλλά η συνάρ­τηση ονο­μα­στι­κής τιμής, διάρ­κειας, επι­το­κίου σε συν­δυα­σμό με τα δημο­σιο­νο­μικά δεδο­μένα και τον ρυθμό ανά­πτυ­ξης. Ευτυχώς, αυτά που συγκα­λύ­πτει ο στείρος κομ­μα­τι­κός αντα­γω­νι­σμός, τα κατα­λα­βαί­νουν οι ειδικοί και οι αγορές. Η απο­τε­λε­σμα­τική παρέμ­βαση στο χρέος προ­ϋ­πο­θέ­τει συνεπώς ότι θα έχουμε εκπλη­ρώ­σει όλοι το χρέος μας απέ­να­ντι στην παρα­δοχή της αλή­θειας.

ια τον επι­κε­φα­λής του «Ποτα­μιού», Σταύρο Θεο­δω­ράκη, «ονο­μα­στικό “κούρεμα” του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους του χρέους», πρό­κει­ται για μια ανέξοδη παλι­κα­ριά, όπως λέει χαρα­κτη­ρι­στικά. Αντι­θέ­τως, στο «Ποτάμι» πιστεύ­ουν ότι η δια­πραγ­μά­τευση για το χρέος θα πρέπει να οδη­γή­σει σε μια δρα­στική απο­μεί­ωσή του σε παρού­σες αξίες μέσω της δρα­στι­κής παρά­τα­σης των λήξεων και της υιο­θέ­τη­σης χαμηλών στα­θε­ρών επι­το­κίων.

Δρα­στική απο­μεί­ωση μέσω δια­πραγ­μά­τευ­σης

Το δημόσιο χρέος, όπως είναι διαρ­θρω­μένο σήμερα, απο­τε­λεί τρο­χο­πέδη στην ανά­πτυξη της χώρας. Επο­μέ­νως η ανα­διάρ­θρωσή του είναι ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα ζητή­ματα τα οποία θα πρέπει να δια­πραγ­μα­τευ­τεί η επόμενη κυβέρ­νηση με τα υπό­λοιπα μέλη της Ευρω­ζώ­νης. Ακόμη και πριν από λίγο καιρό, κάποιοι πρό­τει­ναν το «ονο­μα­στικό “κούρεμα” του μεγα­λύ­τε­ρου μέρους του». Επρό­κειτο για μια ανέξοδη παλι­κα­ριά, για να το θέσω κομψά, που θα οδη­γούσε σε ανώφελη ρήξη και ήττα μας με τα κράτη-εταίρους που μας έχουν δανεί­σει. Μια πρόταση που θα έφερνε τη χώρα σε αδιέ­ξοδη αντι­πα­ρά­θεση με τα Κοι­νο­βού­λια και τους λαούς της υπό­λοι­πης Ευρώπης, όπως δείχνει και η τελευ­ταία αντί­δραση του Φιν­λαν­δού πρω­θυ­πουρ­γού. Τώρα βέβαια τα περί «κου­ρέ­μα­τος» έχουν απο­συρ­θεί στην προ­σπά­θεια των «αρι­στε­ρών διεκ­δι­κη­τών» της εξου­σίας να δείξουν και λίγο ρεα­λι­στές. Βεβαίως ο κόσμος περι­μέ­νει την επόμενη μέρα των εκλογών ονο­μα­στικό «κούρεμα», αλλά αυτό είναι ένα πρό­βλημα που θα αντι­με­τω­πί­σουν (!) μετά τις εκλογές όταν οι προσ­δο­κίες η μία μετά την άλλη θα δια­ψεύ­δο­νται.

Το δημόσιο χρέος της χώρας είναι τερά­στιο και ως από­λυ­τος αριθμός, αλλά και ως λόγος προς το ΑΕΠ. Εχει όμως μια θετική ιδιο­μορ­φία. Οφεί­λουμε το συντρι­πτικά μεγα­λύ­τερο μέρος του σε κράτη-οικονομικούς και πολι­τι­κούς εταί­ρους μας ή σε οργα­νι­σμούς στους οποίους συμ­με­τέ­χουμε μαζί με αυτούς.

Στο «Ποτάμι» πιστεύ­ουμε ότι η δια­πραγ­μά­τευση για το χρέος θα πρέπει να οδη­γή­σει σε δρα­στική απο­μεί­ωσή του σε παρού­σες αξίες, μέσω της δρα­στι­κής παρά­τα­σης των λήξεων και της υιο­θέ­τη­σης χαμηλών στα­θε­ρών επι­το­κίων. Στο πλαίσιο της ίδιας δια­πραγ­μά­τευ­σης θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουμε τη δρα­στική μείωση των εξω­φρε­νι­κών πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των από 4,5% σε κάτω από 2%. Είναι ίσως το πιο κρίσιμο ζήτημα διότι, όπως γνω­ρί­ζετε, το ύψος του συσχε­τί­ζε­ται άμεσα με την ανάγκη ανα­διάρ­θρω­σης του χρέους, αφού προ­ο­ρί­ζο­νται κυρίως για την εξυ­πη­ρέ­τησή του. Η απαλ­λαγή από αυτή την υπο­χρέ­ωση θα απε­λευ­θε­ρώ­σει κρί­σι­μους πόρους στην παρα­γω­γική χρη­μα­το­δό­τηση της οικο­νο­μίας. Προ­ϋ­πό­θεση για τη λύση στο θέμα του χρέους, αλλά και την αλλαγή πορείας της χώρας, θα είναι να δια­μορ­φω­θούν, μέσα από τις επερ­χό­με­νες εκλογές, συσχε­τι­σμοί που θα δια­σφα­λί­ζουν την ασφαλή ευρω­παϊκή πορεία της χώρας. Το πόσο δυνατό θα ανα­δει­χθεί το «Ποτάμι» σε αυτές θα παίξει καθο­ρι­στικό ρόλο, γεγονός που συνει­δη­το­ποιεί ημέρα με την ημέρα όλο και μεγα­λύ­τερο τμήμα της κοι­νω­νίας. Το ζητού­μενο λοιπόν είναι να είμαστε μέσα και αξιό­πι­στα μέλη της Ευρω­ζώ­νης η οποία –γρήγορα πιστεύ­ουμε– θα προ­χω­ρή­σει σε μεγάλες αλλαγές που θα αφορούν και τη συλ­λο­γική δια­χεί­ριση των κρα­τι­κών χρεών. Αλλαγές οι οποίες θα ευνο­ή­σουν και την Ελλάδα.

Για τον κ. Κου­τσού­μπα του ΚΚΕ, η λύση βρί­σκε­ται μόνο στην πλήρη μονο­μερή και ολο­σχερή δια­γραφή

του χρέους.

Πλήρης, μονο­με­ρής, ολο­σχε­ρής δια­γραφή

H προ­ε­κλο­γική συζή­τηση εστιά­ζει κυρίως γύρω από τη δια­πραγ­μά­τευση του χρέους και απο­προ­σα­να­το­λί­ζει διπλά. Το βασικό όμως είναι η ανά­κτηση των τερά­στιων απω­λειών της τελευ­ταίας περιό­δου που για το ΚΚΕ απο­τε­λεί κόκκινη γραμμή, κρι­τή­ριο για κάθε πολι­τική πρόταση. Συγ­χρό­νως, αυτή η συζή­τηση γίνεται με τη ρητή ή άρρητη υπόθεση πως αιτία της αντι­λαϊ­κής επί­θε­σης είναι το υψηλό χρέος, το μνη­μό­νιο και η τρόικα που συν­δέ­ο­νται μ’ αυτό. Ομως σ’ ολό­κληρη την Ε.Ε., από την Ελλάδα του υψηλού χρέους μέχρι τη Γερ­μα­νία της υψηλής δημο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χίας, ξετυ­λί­γε­ται ανάλογο κουβάρι αντι­λαϊ­κών μέτρων, ανε­ξάρ­τητα από το ύψος του χρέους. Τέτοια μέτρα κωδι­κο­ποιού­νται στις κατευ­θύν­σεις της Ε.Ε., από το Μάα­στριχτ μέχρι την «Ευρώπη 2020», υπο­χρε­ω­τι­κές για όλα τα κράτη-μέλη. Αξονας των μέτρων είναι η θωρά­κιση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας μονο­πω­λια­κών ομίλων που είναι στρα­τη­γι­κός στόχος της Ε.Ε. από τα γεν­νο­φά­σκια της. Με χρέος ή χωρίς, εντός των τειχών Ε.Ε. και της εξου­σίας των ομίλων, η πολι­τική φθηνής εργα­τι­κής δύναμης δεν θα μετα­βλη­θεί ουσια­στικά.

Η ελλη­νική άρχουσα τάξη επι­διώ­κει μια καλύ­τερη δια­πραγ­μά­τευση για το χρέος, για να βρεθούν περισ­σό­τερα κεφά­λαια χρη­μα­το­δό­τη­σης για την καπι­τα­λι­στική ανά­πτυξη, για να αυξη­θούν οι κρα­τι­κές επι­δο­τή­σεις προς τους μονο­πω­λια­κούς ομίλους. Η δια­πραγ­μά­τευση για το χρέος είναι δια­πραγ­μά­τευση στο εσω­τε­ρικό του στρα­το­πέ­δου της, όπου υπάρ­χουν αντι­θέ­σεις και αντα­γω­νι­σμοί.

Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ ουσια­στικά συμ­φω­νούν στα στρα­τη­γικά σημεία για το χρέος. Απο­δέ­χο­νται μια πιθανή επι­μή­κυνση και ότι ο λαός θα πρέπει να πλη­ρώ­σει ένα τμήμα του χρέους, χρέος που δεν δημιούρ­γησε και δεν ωφε­λή­θηκε απ’ αυτό. Συσκο­τί­ζουν πως κάθε δια­πραγ­μά­τευση θα περι­λαμ­βά­νει δεσμεύ­σεις ώστε να εξα­σφα­λί­ζο­νται οι πιστω­τές. Πρό­σφατο παρά­δειγμα το προη­γού­μενο «κούρεμα», το PSI, με κατα­στρε­πτικά απο­τε­λέ­σματα για τον λαό.

Ο λαός δεν πρέπει να παγι­δευ­θεί σε μια κάλπικη αντι­πα­ρά­θεση. Στις 26 Ιανουα­ρίου, όποιος κι αν είναι κυβέρ­νηση, ο λαός θα βρί­σκε­ται στην αντι­πο­λί­τευση και ο πραγ­μα­τι­κός του αντί­πα­λος θα προωθεί με απο­φα­σι­στι­κό­τητα την πολι­τική φθηνής εργα­τι­κής δύναμης, με νέες μειώ­σεις σε μισθούς, νέα αντι­λαϊκά μέτρα. Η ανά­κτηση των απω­λειών δεν θα χαρι­στεί από κανέναν, θα κερ­δη­θεί από ένα ανα­γεν­νη­μένο εργα­τικό λαϊκό κίνημα με ένα δυνατό ΚΚΕ στη βουλή και στον λαό για να πάρει πίσω ο λαός όσα έχασε με την κρίση, να ανοίξει ο δρόμος για τον μονό­δρομο ικα­νο­ποί­η­σης των αναγκών του. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με πλήρη μονο­μερή και ολο­σχερή δια­γραφή του χρέους, κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση των μονο­πω­λίων, απο­δέ­σμευση από την Ε.Ε., με τον λαό στην εξουσία.

Λιγό­τερο… δρα­στική είναι τέλος η λύση που προ­τεί­νει ο κ. Γιώργος Παπαν­δρέου: Διεθνής διά­λο­γος, με βάση συζή­τη­σης την επι­μή­κυνση κατά 70 χρόνια.

Διεθνές συνέ­δριο, ελλη­νικό σχέδιο

Εδώ και δύο χρόνια η χώρα όφειλε έγκαιρα να προ­ε­τοι­μα­στεί για την ομαλή και ασφαλή έξοδο στις αγορές, με δεδο­μένο ότι το Πρό­γραμμα τελεί­ωνε τον Δεκέμ­βριο του 2014. Αυτό δεν έγινε. Απο­τέ­λε­σμα; Το πρό­βλημα του ελλη­νι­κού χρέους επα­νέρ­χε­ται ξανά ως παρά­γο­ντας αβε­βαιό­τη­τας, που απο­στα­θε­ρο­ποιεί την οικο­νο­μία, παγώνει την αγορά.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να περι­μέ­νει. Πρέπει να μπει τέλος, τώρα, άμεσα, στην ανα­σφά­λεια. Σήμερα τα 2/3 του χρέους είναι στα χέρια των εταίρων μας, ως απο­τέ­λε­σμα των πακέτων διά­σω­σης και της ιστο­ρι­κής απο­μεί­ω­σης του χρέους που πετύ­χαμε με τη Συμ­φω­νία των Βρυ­ξελ­λών, τον Οκτώ­βριο του 2011. Με τη δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρο­ποί­ηση που ξεκί­νησε το 2009, σήμερα έχουμε πρω­το­γενή δημο­σιο­νο­μικά πλε­ο­νά­σματα. Αυτό είναι μια κατά­κτηση που μας δίνει τη δυνα­τό­τητα να δια­πραγ­μα­τευ­τούμε για την περαι­τέρω ελά­φρυνση του βάρους του.

Τι προ­τεί­νουμε:

1. Αμέσως μετά τις εκλογές: Διεθνές συνέ­δριο με τη συμ­με­τοχή όλων των κομ­μά­των και των καλύ­τε­ρων εμπει­ρο­γνω­μό­νων από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό για την επε­ξερ­γα­σία της καλύ­τε­ρης δυνατής εθνικής δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής θέσης για το χρέος.

2. Σε αυτόν τον διάλογο, το Κίνημά μας έχει συγκε­κρι­μένη βάση συζή­τη­σης: Επι­μή­κυνση για 70 χρόνια των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων που βρί­σκο­νται στα χέρια των εταίρων μας. Μηδε­νι­σμός του περι­θω­ρίου στο επι­τό­κιο των ομο­λό­γων. Στα­θε­ρο­ποί­ηση των ετήσιων τόκων που πλη­ρώ­νουμε σε ένα χαμηλό επίπεδο για τις επό­με­νες δεκα­ε­τίες. Παρά­ταση της περιό­δου χάριτος στις απο­πλη­ρω­μές των «επί­ση­μων δανείων». Ανταλ­λαγή μέρους των ομο­λό­γων με άλλα που θα έχουν ρήτρα ανά­πτυ­ξης και θα απο­πλη­ρώ­νο­νται όσο πάει καλύ­τερα η οικο­νο­μία.

3. Με συγκε­κρι­μένη εθνική δια­πραγ­μα­τευ­τική θέση για το χρέος αλλά και, το βασι­κό­τερο, ένα ελλη­νικό δικό μας σχέδιο – δέσμευση για βαθιές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, να κάνουμε τη Μεγάλη Συμ­φω­νία με τους εταί­ρους μας: Βαθιές αλλαγές στο πώς λει­τουρ­γούμε ως κράτος, με αντάλ­λαγμα την ολο­κλη­ρω­τική απο­τί­ναξη της ανα­σφά­λειας με τη βοήθειά τους στην ορι­στική διευ­θέ­τηση του χρέους. Ενα Εθνικό Σχέδιο Μεταρ­ρυθ­μί­σεων το οποίο οι Ελληνες και οι Ελλη­νί­δες έχουμε κάθε δικαί­ωμα να απο­φα­σί­σουμε με δημο­ψή­φι­σμα. Γιατί μόνο αν ο πολίτης αισθαν­θεί πραγ­μα­τικά συμ­μέ­το­χος, θα παλέψει για την επι­τυ­χία της συμ­φω­νίας με τους εταί­ρους.

Ταυ­τό­χρονα, να επι­μεί­νουμε ως χώρα για την πραγ­μα­το­ποί­ηση μεγάλης ευρω­παϊ­κής διά­σκε­ψης για το χρέος -το ελλη­νικό αλλά και άλλων χωρών- που θα δρο­μο­λο­γή­σει λύσεις για όλη την Ευρώπη. Το βασικό όμως είναι να πετύ­χουμε άμεσα μια σημα­ντική περαι­τέρω ελά­φρυνση του χρέους. Είναι έτοιμοι οι εταίροι μας για τη Μεγάλη Συμ­φω­νία. Εμείς;

Καθη­με­ρινή