Τόνια Μοροπούλου: “Στο Πολυτεχνείο δεν παραδοθήκαμε, βγήκαμε έξω με το κεφάλι ψηλά”

Η Τόνια Μο­ρο­πού­λου, η πρώτη εκ­φω­νή­τρια του ρα­διο­φω­νι­κού σταθ­μού του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, θυ­μά­ται μέσω των «Π» όλα όσα συ­νέ­βη­σαν κατά τη διάρ­κεια της εξέ­γερ­σης του Νο­εμ­βρί­ου του ’73. «Φυ­σι­κά και θα έκανα ξανά το ίδιο, διότι η εξέ­γερ­ση ήρθε σαν μια λο­γι­κή εξέ­λι­ξη της σύ­γκρου­σης της χού­ντας με τα αι­τή­μα­τα της νε­ο­λαί­ας και βέ­βαια του ελ­λη­νι­κού λαού. Αυτό εκ­φρά­στη­κε στο πυκνό σύν­θη­μα “Ψωμί – παι­δεία – ελευ­θε­ρία – λαϊκή ανε­ξαρ­τη­σία – λαϊκή κυ­ριαρ­χία – κοι­νω­νι­κή προ­κο­πή”. Γι’ αυ­τούς τους λό­γους κα­τα­λά­βα­με το Πο­λυ­τε­χνείο, αλλά και για να αντι­στα­θού­με στην πα­ρω­δία των φοι­τη­τι­κών εκλο­γών. Θυ­μί­ζω ότι μόνο δύο Δ.Σ. ήταν εκλεγ­μέ­να δη­μο­κρα­τι­κά, ενώ σε όλα τα άλλα βρί­σκο­νταν εγκά­θε­τοι. Ενας ακόμα λόγος ήταν ότι θέ­λα­με να αντι­στα­θού­με στην ψευ­δο­φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση που επι­χει­ρού­σε η χού­ντα με την κυ­βέρ­νη­ση Μαρ­κε­ζί­νη.

Η κα­τά­λη­ψη του Πο­λυ­τε­χνεί­ου συ­νο­δεύ­θη­κε από τη συ­σπεί­ρω­ση όλων των σχο­λών και, όταν τα πράγ­μα­τα ξε­κα­θά­ρι­σαν μέσω της δια­κή­ρυ­ξης που διά­βα­σα στους δη­μο­σιο­γρά­φους στις 16 Νο­έμ­βρη, ο κό­σμος κα­τέ­βη­κε στους δρό­μους και η κα­τά­λη­ψη εξε­λί­χθη­κε σε εξέ­γερ­ση του λαού», το­νί­ζει αρ­χι­κά. «Εκεί­νη την εποχή, με­τα­ξύ των φοι­τη­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων υπήρ­χαν πολ­λές αλ­λη­λο­συ­γκρουό­με­νες προ­σεγ­γί­σεις. Όμως κα­τα­φέ­ρα­με να πά­ρου­με τις ζωές μας στα χέρια μας. Τότε υπήρ­χε ενό­τη­τα, που δεν προ­έ­κυ­πτε από σκο­πι­μό­τη­τες και συ­σχε­τι­σμούς. Θέ­λα­με να εκ­φρά­σου­με τον κόσμο και να συν­δε­θού­με με τον ελ­λη­νι­κό λαό. Αυτή ήταν η με­γά­λη μας επι­τυ­χία. Όλοι μαζί κα­τα­λά­βα­με ότι πρέ­πει να μι­λή­σου­με μια κοινή γλώσ­σα με αυ­τούς που μας συ­μπα­ρα­στέ­κο­νταν. Το “Ψωμί – παι­δεία – ελευ­θε­ρία” ση­μα­το­δο­τεί αυτή την ενό­τη­τα. Είναι ένα μή­νυ­μα που σή­με­ρα έχει με­γά­λη αξία. Διότι, ανε­ξάρ­τη­τα από το εάν έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις, μπο­ρού­με να μα­θαί­νου­με να συ­νυ­πάρ­χου­με στη βάση της ενό­τη­τας του κό­σμου», επι­ση­μαί­νει.

Τόνια Μο­ρο­πού­λου: “Mεί­να­με στο Πο­λυ­τε­χνείο και πο­λε­μή­σα­με για τα πι­στεύω μας”

«Το πρωί της Πα­ρα­σκευ­ής ήρθε η Σύ­γκλη­τος και μας είπε ότι πλέον, επει­δή η Αστυ­νο­μία δεν μπο­ρού­σε να ελέγ­ξει την κα­τά­στα­ση, θα υπήρ­χε στρα­τιω­τι­κή επέμ­βα­ση. Μας είπαν: “Πρέ­πει να φύ­γε­τε, διότι θα σας σκο­τώ­σουν”. Απα­ντή­σα­με ότι δεν μπο­ρού­σα­με να φύ­γου­με με το κε­φά­λι κάτω, γιατί θα μας σκό­τω­ναν έτσι κι αλ­λιώς. Έτσι, μεί­να­με στο Πο­λυ­τε­χνείο και πο­λε­μή­σα­με για τα πι­στεύω μας. Από το Πο­λυ­τε­χνείο μάς έβγα­λε ο Στρα­τός, αφού το τανκ έριξε την πύλη. Τότε ήμουν στον πομπό με πολ­λούς συμ­φοι­τη­τές μου. Τον Νίκο Χρι­στο­δου­λά­κη, τον Δη­μή­τρη Πα­πα­χρή­στο, τον Στέ­λιο Βίο, τη Μαρία Δα­μα­νά­κη, τον Γιώρ­γο Παυ­λά­κη. Ηρθε και μας έβγα­λε ο Στέ­λιος Λο­γο­θέ­της, αλλά ήμα­σταν σε μέ­θε­ξη. Εί­πα­με τον Εθνι­κό Υμνο και ότι ο αγώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται. Βγή­κα­με με το κε­φά­λι ψηλά και δεν πα­ρα­δο­θή­κα­με. Οι αγώ­νες για τη Δη­μο­κρα­τία είναι αγώ­νες που στο Πο­λυ­τε­χνείο βά­φτη­καν με αίμα και που η νε­ο­λαία τούς σή­κω­σε ψηλά στα χέρια, με ανυ­πό­τα­κτο πνεύ­μα», συ­μπλη­ρώ­νει στη συ­νέ­χεια.

Glomex Player(40599x1hkkig7d8l, v-d5dnwn1leh95)

«Περ­νού­σαν δίπλα μου οι σφαί­ρες. Όταν βγή­κα­με από τον πομπό και ανοί­ξα­με την πόρτα της Το­σί­τσα, εί­δα­με ότι χτυ­πού­σαν στο ψαχνό. Δεν εί­χα­με αί­σθη­ση. Ήταν τέ­τοιες οι συν­θή­κες, που δεν υπήρ­χε φόβος. Ο φόβος και η εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κή αντί­λη­ψη των πραγ­μά­των είχαν ξε­πε­ρα­στεί. Αυτός ο αγώ­νας έφερ­νε μέσα του το σπέρ­μα μιας ανα­γέν­νη­σης της Με­τα­πο­λί­τευ­σης. Πι­στεύω ότι χρειά­ζε­ται να στη­θεί ξανά η πο­λι­τι­κή στα πόδια της και να συ­μπε­ρι­λη­φθεί σε αυτήν όλος ο ελ­λη­νι­κός λαός. Ακόμα, πρέ­πει να εξορ­θο­λο­γι­στεί όλη η εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία», υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέ­ον.

“Έτσι η κα­τά­λη­ψη έγινε εξέ­γερ­ση”

Σύμ­φω­να με την Τόνια Μο­ρο­πού­λου, «η κρι­σι­μό­τε­ρη στιγ­μή της κα­τά­λη­ψης ήταν όταν απο­φα­σί­σα­με ομό­φω­να τη δια­κή­ρυ­ξη που διά­βα­σα στους δη­μο­σιο­γρά­φους και όταν μετά έγινε ορατό ότι πάμε στην ολική ρήξη. Την Πα­ρα­σκευή το από­γευ­μα ήρθε μια ομάδα μέσα στα αί­μα­τα και μας έδωσε την ταυ­τό­τη­τα του πρώ­του νε­κρού. Το ερώ­τη­μα ήταν τι θα πούμε στον κόσμο. Εί­πα­με από τον πομπό: “Ελ­λη­νι­κέ λαέ, σου λέμε την αλή­θεια, ελ­λη­νι­κέ λαέ, μας σκο­τώ­νουν, κα­τέ­βα στο Πο­λυ­τε­χνείο”. Ετσι η κα­τά­λη­ψη έγινε εξέ­γερ­ση. Την Πέμ­πτη μέσα από τον πομπό φω­νά­ζα­με συν­θή­μα­τα για να κα­τέ­βει ο κό­σμος στους δρό­μους. Εξ ου και το πε­τύ­χα­με. Εί­χα­με, λοι­πόν, και τη μα­θη­τι­κή και την ερ­γα­τι­κή συ­νέ­λευ­ση, ενώ ήρθαν και οι αγρό­τες από το Μέ­γα­ρα. Το ίδιο βράδυ έγινε από όλες τις σχο­λές μία γε­νι­κή συ­νέ­λευ­ση, για να επι­κυ­ρω­θούν οι εκ­πρό­σω­ποι της Συ­ντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής. Η Συ­ντο­νι­στι­κή Επι­τρο­πή ήταν αυτή που απο­φά­σι­σε τη δια­κή­ρυ­ξη του Πο­λυ­τε­χνεί­ου».

Η επι­στο­λή που διά­βα­σε εκεί­νο το βράδυ η Τ. Μο­ρο­πού­λου

“Παν­σπου­δα­στι­κή” Νο 8

Τον Φε­βρουά­ριο του ’74 κυ­κλο­φό­ρη­σε το πε­ρί­φη­μο, κατά άλ­λους πε­ρι­βό­η­το, φύλλο της «Παν­σπου­δα­στι­κής» Νο 8, στο οποίο το­νι­ζό­ταν ότι το Πο­λυ­τε­χνείο έγινε από 350 προ­βο­κά­το­ρες της ΚΥΠ και δεν οφει­λό­ταν σε γνή­σια φοι­τη­τι­κή αντι­στα­σια­κή πράξη. Μά­λι­στα, είχε βάλει στο στό­χα­στρο ένα κο­ρυ­φαίο πρό­σω­πο του αντι­δι­κτα­το­ρι­κού αγώνα, τον Διο­νύ­ση Μαυ­ρο­γέ­νη.

Η κυρία Μο­ρο­πού­λου το­νί­ζει ότι «έχει δια­γρα­φεί από τη συ­νεί­δη­σή μας το γε­γο­νός ότι απε­κλή­θη προ­βο­κά­το­ρας ένας συ­να­γω­νι­στής μας και μά­λι­στα μέσα από την καρ­διά του αγώνα. Είχα υπο­γρά­ψει ότι όλα αυτά είναι απα­ρά­δε­κτα. Ο Διο­νύ­σης Μαυ­ρο­γέ­νης ήταν ένα γνή­σιο δείγ­μα των αγω­νι­στών της γε­νιάς μας. Ένας άν­θρω­πος που μπήκε στον αγώνα διότι συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ότι η ζωή μας έπρε­πε να έχει φως. Αυτό βέ­βαια ίσχυε για όλους, διότι θέ­λα­με να ζή­σου­με δια­φο­ρε­τι­κά από το κα­θε­στώς της χού­ντας». Τέλος, το μή­νυ­μα που στέλ­νει είναι: «Πάντα ανοι­χτά και πάντα άγρυ­πνα τα μάτια της ψυχής μας. Η μνήμη είναι όχι μόνο απα­ραί­τη­τη για να τιμά τους αγώ­νες και την ιστο­ρία που γρά­ψα­με, αλλά κυ­ρί­ως είναι απα­ραί­τη­τη για να εκ­παι­δεύ­ει τους νέους αν­θρώ­πους, για να βλέ­πουν ότι η ζωή είναι μπρο­στά τους, τους ανή­κει και πρέ­πει να την πά­ρουν στα χέρια τους».

Πηγή: parapolitika.gr