Δεν ευδοκίμησε η προσπάθεια της ΚΑΪΡ για την ανακοπή διαταγής πληρωμής «μαμούθ»

Mε την υπ’ αρίθμ. 18/2022 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η ανα­κο­πή που άσκη­σε η ΚΑΙΡ ΑΕ για την ακύ­ρω­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής ύψους, μαζί με τό­κους, 1.837.000 €!

Η ΚΑΙΡ ΑΕ, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», εστρά­φη κατά της «INTRUM HELLAS ΑΝΩ­ΝΥ­ΜΗ ΕΤΑΙ­ΡΕΙΑ ΔΙΑ­ΧΕΙ­ΡΙ­ΣΗΣ ΑΠΑΙ­ΤΗ­ΣΕ­ΩΝ ΑΠΟ ΔΑ­ΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΙ­ΣΤΩ­ΣΕΙΣ» κατά της υπ’αρ. 113/2020 δια­τα­γής πλη­ρω­μής του Δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Πρό­κει­ται για μια δια­τα­γή πλη­ρω­μής «μα­μούθ» για οφει­λές ύψους 1.754.955,72 €, εντό­κως και νο­μί­μως, από την 24η Μαΐου 2018, με το αντί­στοι­χο επι­τό­κιο υπε­ρη­με­ρί­ας, σύμ­φω­να με τους όρους σύμ­βα­σης χρε­ο­λυ­τι­κού δα­νεί­ου καθώς και σε 3 πρό­σθε­τες πρά­ξεις της αρ­χι­κής σύμ­βα­σης.

Αφορά δε σε δά­νεια της ΚΑΙΡ ΑΕ από την «Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος Α.E.», την οποία δια­δέ­χτη­κε από το έτος 2012 η «ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΑ ΠΕΙ­ΡΑΙΩΣ Α.Ε.».

Με­τα­ξύ άλλων εξέ­θε­σε στην ανα­κο­πή της ότι το 2009, ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης και Τρο­φί­μων, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη την ανά­γκη στή­ρι­ξης του κλά­δου του αμπε­λο­οι­νι­κού τομέα της χώρας προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­σθούν τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γή­θη­καν λόγω των ιδιαί­τε­ρων συν­θη­κών, όπως των υψη­λών απο­θε­μά­των, της πτώ­σης κα­τα­νά­λω­σης, τις χα­μη­λές τιμές στην πρω­το­γε­νή πα­ρα­γω­γή καθώς και της αδυ­να­μί­ας απορ­ρό­φη­σης της επερ­χό­με­νης πα­ρα­γω­γής από τις οι­νο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, εξέ­δω­σε από­φα­ση, σύμ­φω­να με την οποία προ­βλέ­φθη­κε η κα­τα­νο­μή ενός γεν­ναί­ου κε­φα­λαί­ου (50 εκ ευρώ) σε επι­μέ­ρους συ­νε­ται­ρι­στι­κές αλλά και ιδιω­τι­κές οι­νο­ποι­η­τι­κές επι­χει­ρή­σεις σε όλη την χώρα, ώστε αυτές να αγο­ρά­σουν το σύ­νο­λο της στα­φυ­λι­κής πα­ρα­γω­γής εκεί­νης της χρο­νιάς.

Στην ουσία δη­λα­δή, υπο­χρε­ώ­θη­καν από το κρά­τος, να απορ­ρο­φή­σουν το σύ­νο­λο της στα­φυ­λι­κής σο­δειάς των στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών σε συ­γκε­κρι­μέ­νες τιμές πλα­φόν και πα­ράλ­λη­λα, προ­κει­μέ­νου αυτό να επι­τευ­χθεί, το κρά­τος πα­ρεμ­βαί­νο­ντας στην ιδιω­τι­κή οι­κο­νο­μία προς δια­σφά­λι­ση και προ­στα­σία όλων των πλευ­ρών (στα­φυ­λο­πα­ρα­γω­γών αγρο­τών και οι­νο­πα­ρα­γω­γι­κών εται­ρειών), απο­φά­σι­σε να τους χρη­μα­το­δο­τή­σει. Ωστό­σο, εν τοις πράγ­μα­σι η χρη­μα­το­δό­τη­ση αυτή, δεν με­τα­φρα­ζό­ταν ως απευ­θεί­ας, εν λευκώ χο­ρή­γη­ση ρευ­στό­τη­τας από το Δη­μό­σιο Τα­μείο, αλλά η χρη­μα­το­δό­τη­ση θα ελάμ­βα­νε χώρα με πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νους και ει­δι­κά προ­βλε­πό­με­νους όρους τρα­πε­ζι­κού δα­νει­σμού υπό την εγ­γύ­η­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά της καθ’ ης να επι­διώ­ξει την εί­σπρα­ξη της απαί­τη­σής της από την ανα­κό­πτου­σα με την έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής δεν είναι κα­τά­χρη­ση διότι ακόμη και αν η άσκη­ση του συ­γκε­κρι­μέ­νου δι­καί­ου, επι­φέ­ρει βλάβη στην ανα­κό­πτου­σα, έστω και με­γά­λη, δεν αρκεί για να χα­ρα­κτη­ρί­σει τούτη κα­τα­χρη­στι­κή, αφού δεν συν­δυά­ζε­ται με προη­γού­με­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά της καθ’ ης που να δη­μιούρ­γη­σε στην ανα­κό­πτου­σα την εύ­λο­γη πε­ποί­θη­ση ότι δεν θα ασκού­σε το δι­καί­ω­μα της κατά το χρόνο που το άσκη­σε, ώστε η πρό­ω­ρη άσκη­ση του να επι­φέ­ρει επα­χθείς συ­νέ­πειες στον οφει­λέ­τη, εμ­φα­νι­ζό­με­νη έτσι αδι­καιο­λό­γη­τη και κα­τα­χρη­στι­κή.