Επίθεση Νικητιάδη στην Κυβέρνηση για το επίδομα ανεργίας και την ασφάλεια στην εργασία

Το θέμα της χρο­νι­κής επέ­κτα­σης του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας των εποχικά εργα­ζο­μέ­νων και η έλλειψη γρα­φείου Επι­θε­ώ­ρη­σης Υγιει­νής και Ασφά­λειας στην εργασία στο Νότιο Αιγαίο – πάγια αιτή­ματα του Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου και του Σωμα­τείου Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου – βρέ­θη­καν στο επί­κε­ντρο της τοπο­θέ­τη­σης του Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ και τ. Υφυπ. Πολι­τι­σμού – Του­ρι­σμού Γιώργου Νικη­τιάδη, κατά τη συζή­τηση του νέου εργα­σια­κού νομο­σχε­δίου στη Βουλή.

Ο Βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ κατέρ­ριψε ως «προ­κλη­τικό ψεύδος» τον τίτλο του νομο­σχε­δίου «Δίκαιη εργασία για όλους – Στήριξη στον εργα­ζό­μενο», τονί­ζο­ντας ότι δεν υπάρχει ούτε μία ουσια­στική πρό­βλεψη για τους εποχικά εργα­ζό­με­νους. «Πείτε μου, κυρία Υπουργέ, ποια διάταξη προ­βλέ­πει κάτι για τους 230.000 εποχικά απα­σχο­λού­με­νους; Μια πρό­βλεψη, μία ρύθμιση! Στη Δωδε­κά­νησο μόνο, πάνω από 50.000 είναι οι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι. Πού είναι η στήριξη για αυτούς;» διε­ρω­τή­θηκε ο Βου­λευ­τής.

Ο κ. Νικη­τιά­δης επα­νέ­φερε την πάγια θέση του για την επέ­κταση του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας των επο­χι­κώς εργα­ζο­μέ­νων, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι έχει επα­νει­λημ­μέ­νως ζητήσει σχετική νομο­θε­τική πρό­βλεψη χωρίς να λάβει καμία απά­ντηση: «Πάνω από έναν χρόνο “το μελε­τάτε”. Τι μελε­τάτε; Υπάρχει άνθρω­πος που μπορεί να ζήσει χωρίς εισό­δημα για δύο και τρεις μήνες; Να πλη­ρώ­νει ρεύμα, νερό, ενοίκιο και σούπερ μάρκετ; Μήπως νομί­ζετε ότι πέφτουν σε χει­με­ρία νάρκη οι εργα­ζό­με­νοι το χειμώνα και ξυπνούν όταν ξεκινά η σεζόν; Αυτή είναι η στήριξή σας;»

Στο σκέλος του νομο­σχε­δίου που αφορά την υγεία και την ασφά­λεια στην εργασία, ο Βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ υπο­γράμ­μισε ότι στο Ν. Αιγαίο, με εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες επι­χει­ρή­σεις, δεν υπάρχει ούτε ένα γραφείο επι­θε­ω­ρη­τών τεχνι­κής υγιει­νής και ασφά­λειας. «Μόνο στη Ρόδο, τα τελευ­ταία χρόνια, οι νεκροί από εργα­τικά ατυ­χή­ματα πλη­σιά­ζουν τους 20. Και εσείς μιλάτε για “στήριξη του εργα­ζο­μέ­νου”;» ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά ο Δωδε­κα­νή­σιος Βου­λευ­τής.

Ο κ. Νικη­τιά­δης υπεν­θύ­μισε τις πολ­λα­πλές κοι­νο­βου­λευ­τι­κές του παρεμ­βά­σεις για το ζήτημα, που απο­δει­κνύ­ουν, όπως είπε, την πλήρη κυβερ­νη­τική αδρά­νεια:

·        Επί­καιρη Ερώτηση (Αύγου­στος 2024) – απά­ντηση «αναρ­μό­διοι».

·        Συνά­ντηση με τον Διοι­κητή της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας (Νοέμ­βριος 2024).

·        Νέα Ερώτηση (Μάρτιος 2025) – απά­ντηση με γενι­κό­τη­τες.

·        Επί­καιρη Ερώτηση (Ιούλιος 2025) – χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

·        Νέες συνα­ντή­σεις Ιουλίου και Σεπτεμ­βρίου 2025 – υπό­σχεση «προ­σω­ρι­νής λύσης».

«Νομο­θε­τείτε για την ασφά­λεια των εργα­ζο­μέ­νων και δεν ξέρετε τι σας γίνεται», τόνισε ο Βου­λευ­τής, καταγ­γέλ­λο­ντας την αδια­φο­ρία της κυβέρ­νη­σης απέ­να­ντι στην ανθρώ­πινη ζωή.

Στη συνέ­χεια ο Γιώργος Νικη­τιά­δης εξα­πέ­λυσε σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη και της Υπουρ­γού Εργα­σίας από το Βήμα της Βουλής, στη συζή­τηση του νέου εργα­σια­κού νομο­σχε­δίου, καταγ­γέλ­λο­ντας ότι επα­να­φέ­ρει τη χώρα στις συν­θή­κες εργα­σίας του 19ου αιώνα και επι­χει­ρεί να επι­βά­λει δια νόμου την 13ωρη εργασία. Ο κ. Νικη­τιά­δης υπεν­θύ­μισε ότι 117 χρόνια μετά τους αγώνες του Σικάγο για το οκτάωρο, η κυβέρ­νηση επι­βάλ­λει με νόμο τις 13 ώρες εργα­σίας, όχι μέσω συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων ή δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, αλλά δίνο­ντας μονο­με­ρώς το δικαί­ωμα στην εργο­δο­σία.

Ο Γιώργος Νικη­τιά­δης στη­λί­τευσε την απα­ξί­ωση των θεσμών, απο­κα­λύ­πτο­ντας ότι η κυβέρ­νηση δεν κάλεσε καν την Εθνική Επι­τροπή για τα Δικαιώ­ματα του Ανθρώ­που να εκφρά­σει γνώμη, παρά τις σχε­τι­κές συστά­σεις του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης.

Ο Βου­λευ­τής ανέ­γνωσε απο­σπά­σματα από το υπό­μνημα της Επι­τρο­πής προς τη Βουλή, το οποίο κάνει λόγο για «υπό­δειγμα κακής νομο­θέ­τη­σης» και σημειώ­νει ότι ο τρόπος γραφής του νομο­σχε­δίου «δυσχε­ραί­νει την κατα­νό­ηση των ρυθ­μί­σεων» και παρα­βιά­ζει θεμε­λιώδη δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων. Επι­κα­λού­με­νος ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου την επι­στολή της ΓΣΕΕ προς την Υπουργό Εργα­σίας, με την οποία ζητεί­ται η από­συρση όλων των άρθρων που σχε­τί­ζο­νται με τη διάρ­κεια και την οργά­νωση του χρόνου εργα­σίας.

Κλεί­νο­ντας την ομιλία του, ο Γιώργος Νικη­τιά­δης τόνισε πως το νομο­σχέ­διο δεν δια­θέ­τει καμία έξωθεν καλή μαρ­τυ­ρία, ούτε από τους εργα­ζό­με­νους, ούτε από τους κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους, ούτε από τους θεσμι­κούς φορείς. «Το 1886 είχαμε ωράρια 13 ωρών και παρα­πάνω. Μετά το 1908 άρχισαν να καταρ­γού­νται. Εσείς μας γυρί­ζετε πίσω στο 1886. Αυτή είναι η δική σας κανο­νι­κό­τητα.»

Ο κ. Νικη­τιά­δης απα­ντώ­ντας στα όσα ανα­λη­θώς και υπό το πρίσμα του λαϊ­κι­σμού επι­χει­ρώ­ντας να απο­προ­σα­να­το­λί­σει τους εργα­ζό­με­νους ισχυ­ρί­στηκε η κα Κερα­μέως, προέβη στην ακό­λουθη δήλωση:

«Η κ. Κερα­μέως, είτε επειδή δεν κατά­λαβε τίποτα από όσα είπα στην πρω­το­λο­γία μου, είτε επειδή σκο­πί­μως επι­χει­ρεί να λαϊ­κί­σει και να δημιουρ­γή­σει ένα θολό τοπίο γύρω από την πραγ­μα­τι­κό­τητα, με κάλεσε να απα­ντήσω σε αυτά που η ίδια ανέφερε. Σε αυτά δηλαδή που ήδη είχα επι­ση­μά­νει και για τα οποία της είχα ζητήσει ρητώς να μην τα επι­κα­λείτε.

Θα τα επα­να­λάβω, λοιπόν:

Η συλ­λο­γική δια­πραγ­μά­τευση και η συλ­λο­γική σύμβαση που προ­κύ­πτει ύστερα από πολυ­ή­με­ρες δια­βου­λεύ­σεις μεταξύ δύο φορέων, όπως συνέβη στη Ρόδο μεταξύ του Εργα­τι­κού Κέντρου, του Σωμα­τείου Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων και της Ένωσης Ξενο­δό­χων, δεν έχει καμία απο­λύ­τως σχέση με τη διάταξη που φέρνει η Κυβέρ­νηση.

Σε μια συλ­λο­γική δια­πραγ­μά­τευση, κάθε πλευρά κατα­θέ­τει τους όρους της, μέσα από δια­δι­κα­σία ισό­τι­μης δια­πραγ­μά­τευ­σης. Αντι­θέ­τως, η Κυβέρ­νηση επι­βάλ­λει με τη διάταξή της μονό­πλευρο 13ωρο, που ενερ­γο­ποιεί­ται εφόσον το θελήσει μόνο η εργο­δο­σία.

Αν η κ. Κερα­μέως δεν μπορεί να αντι­λη­φθεί αυτά τα στοι­χειώδη, τότε πράγ­ματι έχει πρό­βλημα. Αν όμως τα αντι­λαμ­βά­νε­ται και κάνει πως δεν τα κατα­λα­βαί­νει, τότε απο­κα­λύ­πτει ξεκά­θαρα την ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τική επιλογή της Κυβέρ­νη­σης: τη στήριξη των εργο­δο­τών και την πλήρη αδια­φο­ρία για τους εργα­ζό­με­νους.»