Ν. Ζωίδης: «Φεύγω από την πολιτική με ένα αίσθημα ανολοκλήρωτης προσπάθειας»

Κύριε Ζωίδη έχετε υπη­ρε­τή­σει πολλά χρόνια τόσο την δημόσια διοί­κηση όσο και σε αιρετά αξιώ­ματα. Πώς προ­έ­κυψε η πολι­τική για εσάς;

Το βασι­κό­τερο ‘προσόν’ που θα επι­δα­ψί­λευα στον εαυτό μου, είναι ότι είμαι ένας άνθρω­πος που ήταν επί 35 χρόνια στην παρα­γωγή –και στην οικο­δομή, στο ‘γιαπί’ που λένε όντας πολι­τι­κός μηχα­νι­κός. Για μένα η πολι­τική προ­έ­κυψε στην πορεία και μάλιστα προ­έ­κυψε με μια σχέση… ρομα­ντική και όχι απα­ραί­τητα επαγ­γελ­μα­τική. Παρά ταύτα, επειδή λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κής ιδιό­τη­τας, έχω μάθει με ό,τι κατα­πιά­νο­μαι να φτάνω σε ένα απο­τέ­λε­σμα, νομίζω ότι κάπου… άφησα το στίγμα μου. Φεύγω από την πολι­τική με ένα αίσθημα ανο­λο­κλή­ρω­της προ­σπά­θειας

Πώς βλέπετε τις δια­δι­κα­σίες στην Κεντρο­α­ρι­στερά; Δεν σας φαί­νε­ται λίγο περί­εργο το γεγονός πως ξεκι­νούν όλα με εκλογή αρχηγού και μετά με συνέ­δριο θέσεων; Τι κόμμα, ή πολι­τι­κός φορέας θα ανα­δει­χθεί από αυτό και με δέκα υπο­ψή­φιους;

Κατ’ αρχήν να συμ­φω­νή­σουμε στην ανα­γκαιό­τητα που εγώ βλέπω ότι υφί­στα­ται όσον αφορά το πολι­τικό στε­ρέ­ωμα της χώρας, να επα­να­δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί ο χώρος της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς. Ο χώρος αυτός του πολι­τι­κού φάσμα­τος ο οποίος υπέστη μεγάλα βάσανα, που έφτασε μέχρι στο σημείο να κιν­δυ­νεύει να εξα­φα­νι­στεί από τον πολι­τικό χάρτη απε­δεί­χθη πλέον ότι είναι απα­ραί­τη­τος όχι τόσο για τον ίδιο τον χώρο και τους ανθρώ­πους που εκφρά­ζο­νται μέσα από αυτόν, όσο για την ίδια την χώρα. Απε­δεί­χθη ότι δεν μπορεί να σταθεί το πολι­τικό σύστημα χωρίς μια ισχυρή Κεντρο­α­ρι­στερά. Βλέ­πουμε το δίπολο, την ανα­βί­ωση ενός ψευδούς διπο­λι­σμού (χωρίς να είναι ο δικομ­μα­τι­σμός του παρελ­θό­ντος) επειδή και τα δύο κόμματα είναι ψευ­δε­πί­γραφα όσον αφορά το περιε­χό­μενό τους, θέλο­ντας να παίξουν τον ρόλο του δικομ­μα­τι­σμού. Ο Τσίπρας ξεκί­νησε λέγο­ντας ότι εκπρο­σω­πεί την Αρι­στερά και ότι εγκα­θί­δρυσε στην Ελλάδα την ‘πρώτη φορά Αριστερά’ –με συνε­ταίρο στην κυβέρ­νηση έναν άνθρωπο που καμία σχέση δεν έχει με τον χώρο. Και τα απο­τε­λέ­σματα τα βλέ­πουμε καθη­με­ρινά, σε κρίσιμα σημεία. Και από την άλλη, υπάρχει μια Ν.Δ. με επι­κε­φα­λής έναν άνθρωπο ο οποίος αυτό-τιτλοφορείται ως μεταρ­ρυθ­μι­στής, άνθρω­πος του Κέντρου και της Κεντρο­δε­ξιάς, που επίσης δια­θέ­τει στις τάξεις του ανθρώ­πους οι οποίοι μόνο στο Κέντρο δεν ανήκουν –τόσο όσον αφορά τις θέσεις τους, όσο και την εκφορά του πολι­τι­κού τους λόγου, που εκφρά­ζει αυτός ο χώρος. Επο­μέ­νως, ο συν­δε­τι­κός ιστός που θα δέσει αυτό που λέμε πολι­τικό σύστημα της χώρας και θα προ­βλη­μα­τί­σει τους πολίτες για το πώς θα πρέπει να βγει η χώρα από τα αδιέ­ξοδα της κρίσης, προ­φα­νώς είναι ο χώρος της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς που βεβαίως, πρέπει να ξανα­βρεί τον βημα­τι­σμό της και να παίξει τον ρόλο που πρέπει.

Πάντως κύριε Ζωίδη, έχετε εγκα­τα­λεί­ψει τον όρο ‘Σοσιαλισμός’. Μιλάτε μόνον για Κεντρο­α­ρι­στερά τώρα πια. Ακόμη και τα σύμβολα εγκα­τα­λεί­φθη­καν…

Κοι­τάξτε, δεν είναι η εποχή των συν­θη­μά­των και των συμ­βό­λων. Αρκετά με αυτά. Υπάρ­χουν διι­στά­με­νες απόψεις. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι από τον δικό μου χώρο, που δηλώ­νουν ότι προ­τι­μούν ένα μικρό, συνε­κτικό καθαρό Πασόκ, παρά τον νέο φορέα που θα προ­κύ­ψει από αυτές τις δια­δι­κα­σίες, και τους κατα­λα­βαίνω. Προ­σω­πική μου αίσθηση όμως, με βάση όλα όσα είπα για το πώς πρέπει να πορευ­τεί η χώρα όσον αφορά τις πολι­τι­κές δυνά­μεις που θα εκφρά­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντά της, είναι ότι το παλιό, μικρό, καθαρό Πασόκ δεν φτάνει. Με ρωτούν πώς είναι δυνατόν να υπάρ­χουν ήδη 10 υπο­ψή­φιοι…Το ερώτημα όμως είναι αλλού. Ότι δεν φαί­νε­ται ποιος θα είναι ο αδιαμ­φι­σβή­τη­τος ηγέτης.

Πάντως, δεν ξέρω αν υπάρ­χουν πλέον ηγέτες με τα δεδο­μένα που έχουμε στο μυαλό μας περα­σμέ­νων δεκα­ε­τιών…

Ναι, η αλήθεια είναι ότι έχουμε ‘καεί’ από ηγέτες και τους πλη­ρώ­νουμε ακριβά. Για μένα, αδιαμ­φι­σβή­τη­τος ηγέτης είναι ο κ. Τσίπρας. Είναι πετυ­χη­μέ­νος τον οποίο όμως, πλη­ρώ­νουμε ως χώρα και ως πολίτες.

Θεω­ρη­τικά, ίσως να είναι πετυ­χη­μέ­νος αφού έφτασε έως εδώ μέσα σε ένα μικρό κόμμα αλλά στην πράξη, δεν απέ­δειξε κάτι τέτοιο. Ίσως να ήταν σε καλύ­τερη μοίρα και να ήταν αυτός που θα ηγείτο της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς εάν δεν είχε πει τόσα ψέματα και δεν είχε κάνει αυτά που έκανε.

Κυρίως αν δεν είχε αυτή τη συμπε­ρι­φορά που έχει μέχρι τώρα στην πολι­τική.

Κύριε Ζωίδη, πώς βλέπετε τον εαυτό σας στην πολι­τική από εδώ και στο εξής; Σας ενδια­φέ­ρει να πολι­τευ­τείτε ξανά;

Προ­σω­πικά, είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος επειδή φρό­ντισα να κρατήσω μια στοι­χειώδη αξιο­πρέ­πεια. Και δεν είπα ποτέ ψέματα σε κανέναν. Είχα αρχές. Αν μπο­ρούσα να βοηθήσω κάποιον, τον βοη­θούσα αρκεί να μην έθιγα κάποιον άλλον. Και ποτέ δεν ρώτησα κανέναν τι ψήφισε. Θέλω να πω, εάν βέβαια η παρά­ταξή μου είχε κάποιες υπερ­βο­λές στα εξαγ­γε­λό­μενά της, τότε μπορώ να πω είχα κι εγώ κάποια συμ­με­τοχή σε αυτό.

Τα κόμματα πάντως, πρέπει να αλλά­ξουν. Δια­νύ­ουμε την δεύτερη μετα­πο­λί­τευση και βλέ­πουμε ότι δεν υπάρχει ενδια­φέ­ρον από τους πολίτες για την πολι­τική. Τα ποσοστά των κομ­μά­των είναι πλέον πολύ χαμηλά. Συνεπώς, απαι­τού­νται οι αλλαγές. Η Κεντρο­α­ρι­στερά θα τα κατα­φέ­ρει κατά την άποψή σας;

Το πολι­τικό σύστημα της χώρας, έχει υποστεί μια ταπει­νω­τική αντι­με­τώ­πιση από τους πολίτες –και όχι αδίκως. Οι πολίτες είναι και εκνευ­ρι­σμέ­νοι, και πικρα­μέ­νοι και θυμω­μέ­νοι. Κι αυτό έχει σαν απο­τέ­λε­σμα να παρου­σιά­ζο­νται φαι­νό­μενα που απο­τυ­πώ­νο­νται στην κάλπη και στην Βουλή όπως π.χ. η Χρυσή Αυγή και η Ένωση Κεντρώων και άλλα συναφή. Και να μένουν καθη­λω­μένα κόμματα ή άλλες πολι­τι­κές δυνά­μεις που έχουν μια πολι­τική γραμμή. Από εκεί και πέρα, το 45 και το 50% δεν πρό­κει­ται να τα ξαναδεί κανένας… Όσον αφορά τον δικό μας χώρο, την Κεντρο­α­ρι­στερά, την Σοσια­λι­στική Κεντρο­α­ρι­στερά αν θέλετε, θα εξαρ­τη­θούν όλα από δύο πράγ­ματα: πρώτα την ειλι­κρί­νεια όλων όσοι ενδια­φέ­ρο­νται να συμ­με­τέ­χουν στο εγχεί­ρημα αυτό. Και δεύ­τε­ρον, σωστή στε­λέ­χωση και δουλειά. Είναι δίκοπο μαχαίρι αυτό που πάμε να κάνουμε, το ξέρω. Πρώτα ο αρχηγός και μετά το κόμμα. Όμως έτσι έπρεπε να γίνει.

Πώς βλέπετε την σημε­ρινή Τοπική Αυτο­διοί­κηση;

Παρά το γεγονός (όπως έχω ξαναπεί) κάπου εκεί μέσα στη Νομαρ­χία, έχω αφήσει την ψυχή μου, μπορώ να σας πώ ότι από ένα σημείο και μετά, δεν με ενδια­φέ­ρει όπως με ενδιέ­φερε κάποτε. Έγιναν βαθιές τομές και στον χώρο της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης. Εμείς θεσπί­σαμε πολλούς θεσμούς τόσο στον α’ όσο και στον β’ βαθμό Τ.Α. Ήθελα να απο­τε­λούν απο­κε­ντρω­μέ­νες μικρές κυβερ­νή­σεις, με πλήρεις και ουσια­στι­κές αρμο­διό­τη­τες και πόρους. Δυστυ­χώς, αφήσαμε το εγχεί­ρημα μισό. Οι αιρετοί ακόμη είναι ‘επαίτες’ στο κεντρικό κράτος.

Για τον κ. Χατζη­διάκο και για τον κ. Χατζη­μάρκο τι θα λέγατε;

Και οι δύο φαί­νε­ται ότι έχουν προ­βλή­ματα με τις παρα­τά­ξεις τους. Αυτά πέραν της εγγε­νούς δυσκο­λίας που υπάρχει. Πιστεύω ότι οι ηγέτες εάν δεν έχουν το τσαγανό να ελέγ­ξουν τους συνερ­γά­τες τους, να κάνουν καλύ­τε­ρες επι­λο­γές, θα έχουν πρό­βλημα. Να προ­σέ­ξουν από την αρχή και να μην έχουν μονα­δικό κρι­τή­ριο το πόσες ψήφους θα φέρει ο καθένας.

Σας ενδια­φέ­ρει να ξανα­σχο­λη­θείτε με την πολι­τική;

Το βλέπω πολύ δύσκολο. Κι αυτό γιατί δεν είμαι ο άνθρω­πος της ‘κωλοτούμπας’ και δεν πρό­κει­ται να αλλάξω παρά­ταξη. Θα μείνω στα­θε­ρός στις θέσεις του πολι­τι­κού χώρου που με ανέ­δειξε. Όσον αφορά την Τ.Α. είναι μια μεγάλη ιστορία που πρέπει κανείς να το σκεφτεί πολύ σοβαρά για να το συζη­τή­σουμε –και φυσικά, μετά την αλλαγή του εκλο­γι­κού νόμου….