«Όπως αγαπάς αγαπώ» – Η ιστορία μιας Ελληνίδας και ενός Τούρκου στο Καστελλόριζο

Δεν ξέρω αν είναι επειδή πεινάω, αλλά δεν έχω δει πιο ροδο­κόκ­κινα, πιο λαχτα­ρι­στά τηγα­νητά καλα­μα­ρά­κια από αυτά που αυτή τη στιγμή βγαί­νουν από το τηγάνι της Γωγώς. Βρί­σκο­μαι στην κουζίνα της ταβέρ­νας «Αθηνά» στο Καστελ­λό­ριζο, που όπως όλα τα μαγαζιά είναι γεμάτη κόσμο. Επέ­τειος από την απε­λευ­θέ­ρωση του νησιού, με την Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας να έχει φτάσει ήδη από χθες, όλοι έχουν βγει έξω για φαγητό φορώ­ντας τα καλά τους. Μέχρι και η θαλάσ­σια χελώνα μας τιμά με την παρου­σία της κόβο­ντας βόλτες ανάμεσα στα καΐκια -όλο και κάποιο μεζε­δάκι θα πέσει μέσα στη γενική ευθυμία.

«Έτοιμα!» λέει η Γωγώ τοπο­θε­τώ­ντας το πιάτο στο πάσο και γυρ­νώ­ντας προς το μέρος μου: «Ποιος σου μίλησε για μένα λοιπόν;» Πολλοί είναι η απά­ντηση. Η ιστορία της Γωγώς και του Κερέμ, που παρά τις φωνές στα πάνελ και τα πόντιουμ στις χώρες τους, αγα­πή­θη­καν, παντρεύ­τη­καν και εδώ και έξι μήνες ζουν ευτυ­χι­σμέ­νοι στο Καστελ­λό­ριζο, είναι μια ιστορία που αρέσει στους νησιώ­τες να διη­γού­νται. “Από το ’99 έρχομαι εδώ και δεν έχω φοβηθεί ούτε μια φορά, ακόμα και όταν έγινε η παρα­βί­αση, ήταν όλη ήρεμοι” μου είχε πει λίγη ώρα νωρί­τερα σε καφέ του λιμα­νιού η κ. Σωτηρία Δανι­η­λί­δου, με εμφανή επι­φύ­λαξη. Τους έχει συμβεί ξανά και ξανά άλλα να λένε στους δημο­σιο­γρά­φους και άλλα αυτοί να μετα­δί­δουν, ο φόβος πουλάει, αλλά όλα έχουν το όριο τους. «Ο γιος μου ζει εδώ και χρόνια στο Καστελ­λό­ριζο με τη γυναίκα του, ποτέ δεν αντι­με­τώ­πι­σαν πρό­βλημα» συμπλή­ρωσε και η κ. Άννα Μαρταλά από δίπλα. «Οι Τούρκοι είναι πάντα πολύ φιλικοί», συνέ­χισε η κ. Δανι­η­λί­δου. «Έχουν γίνει και γάμοι μεταξύ μας! Έχεις γνω­ρί­σει τη Γωγώ;».

Η Γωγώ Καρυ­δό­γιαννη γνώρισε τον Κερέμ στις 20 Ιουνίου του 2019 στην ίδια αυτή ταβέρνα. Ο Κερέμ, μηχα­νι­κός στα του­ρι­στικά πλοία που πηγαι­νο­έρ­χο­νται από τα παράλια, ερχόταν τακτικά για τον καφέ του στο μαγαζί. «Τότε ήμουν πολύ φανα­τική κατά των Τούρκων, δεν ήθελα να τον βλέπω. Eίχα γαλου­χη­θεί με κάποιες αντι­λή­ψεις. Τον καφέ του τον έφτια­χνα με νερό της βρύσης που δεν πίνεται» λέει η Γωγώ. Αλλά ο Κερέμ είχε υπομονή. Μια μέρα την έπιασε από το χέρι και της ζήτησε να μιλή­σουν. Άνθρω­πος είσαι, άνθρω­πος είμαι, όπως αγαπάς αγαπώ, της είπε. «Μου τα εξήγησε απλά, ανθρώ­πινα, άρχισα να τα βλέπω αλλιώς τα πράγ­ματα».

«Πάρ’ τον και φύγε»

Το φλερτ εξε­λί­χθηκε σε μια ωραία σχέση. «Ομως οι γονείς μου δεν τον ήθελαν. Μόνο ο παππούς μου μου έλεγε πάρτον και φύγε». Κάπως έτσι, μετά έξι μήνες, το ζευγάρι έφυγε για την Τουρκία. «Στην αρχή ήμουν φοβι­σμένη για το τι θα αντι­με­τω­πίσω. Τι θα βρω; Η πεθερά μου όμως στη Νικο­μή­δεια μου άνοιξε την πόρτα της, με καλο­δέ­χθηκε, ήταν το στή­ριγμα μου όταν μου έλειπαν οι δικοί μου. Δεν με πίεσε ποτέ, ο Θεός είναι ένας έλεγε. Όλοι θα σου πουν ότι οι Τούρκοι είναι βάρ­βα­ροι. Εγώ έχω να πω ότι σε πολλά πράγ­ματα εμείς είμαστε οι βάρ­βα­ροι». Και άλλα πράγ­ματα την εντυ­πω­σί­α­σαν στην Τουρκία. «Ο απλός κόσμος δεν ασχο­λεί­ται με τα νησιά ή με το τι είπε ο Μητσο­τά­κης. Μόνοι μας το γεννάμε το πρό­βλημα. Μας φοβί­ζουν οι δημο­σιο­γρά­φοι, με τον τρόπο που τα λένε δημιουρ­γεί­ται ανη­συ­χία. Όλοι μας έχουμε μέσα μας το μικρό­βιο του φανα­τι­σμού και του ρατσι­σμού, είναι αδέρφια αυτά. Υπάρχει ξενο­φο­βία. Να θυμό­μα­στε πρέπει ότι κάποιος για να φύγει από τη χώρα του, κάτι δεν πάει καλά εκεί».

Η Γωγώ και ο Κερέμ πέρασαν την παν­δη­μία στην Τουρκία και επέ­στρε­ψαν στο Καστελ­λό­ριζο πριν από έξι μήνες. Ούτε και τότε ήξερε τι θα συνα­ντή­σει. Του είπα ‘αν τυχόν κάποιος σε πει­ρά­ξει ή πει κάτι, θα μπω εγώ μπροστά’. Εν τελεί η επι­στροφή ήταν πολύ καλή. Περισ­σό­τε­ρους φίλους έχει εδώ ο Κερέμ παρά εγώ. Ευτυχώς οι γονείς της, βλέ­πο­ντας την αγάπη τους να αντέχει, άνοιξαν κι αυτοί το σπίτι και την καρδιά τους. Το ζευγάρι έχουν ήδη κάνει πολι­τικό γάμο και σχε­δί­α­ζαν να παντρευ­τούν θρη­σκευ­τικά αύριο, 17 Σεπτεμ­βρίου. Όμως ο θάνατος του παππού της Γωγώς μετέ­φερε το γάμο για τον επόμενο Σεπτέμ­βριο. «Μόλις χρο­νί­σει» λέει, παίρνει μια στιγμή δική της και αμέσως πιάνει πάλι το τηγάνι.

Έξω ο κόσμος πάει κι έρχεται. Το ίδιο και η θαλάσ­σια χελώνα που έχει βρει στα ζεστά νερά του λιμα­νιού ένα φιλό­ξενο σπίτι. Από πού να κρατάει; Από τις παρα­λίες ωοτο­κίας της Ρόδου ή των νοτιο­δυ­τι­κών ακτών της Τουρ­κίας;

Πηγή kathimerini.gr

Λίνα Γιάν­να­ρου