Ανοιξαν, αλλά…

Η μετάλ­λαξη είναι πολύ πιο μετα­δο­τική και πλήττει πολύ περισ­σό­τερο τα παιδιά, τα οποία όχι μόνο είναι ανεμ­βο­λί­α­στα σε συντρι­πτικό ποσοστό, αλλά έχουν ήδη χάσει δυο χρονιές με μια ανα­πο­τε­λε­σμα­τική τηλεκ­παί­δευση, που απο­συ­ντό­νισε ακόμη και άρι­στους μαθητές. Ολοι μας όμως θα πρέπει να φοβό­μα­στε και για την ψυχική φθορά των μαθητών και των φοι­τη­τών. Επειδή λοιπόν το εκπαι­δευ­τικό κενό δεν μπορεί να μεγα­λώ­σει άλλο, τα παιδιά καλού­νται να πάνε στο σχολείο και να περι­μέ­νουν να νοσή­σουν πάνω από τα μισά για να κλείσει η τάξη. Η δυσπι­στία πολλών γονιών για εμβο­λια­σμούς,  η πλημ­με­λής ενη­μέ­ρωση, η αίσθηση περί σχολείων-πειραματικών εργα­στη­ρίων που δημιουρ­γεί η πρό­βλεψη για κλεί­σιμο μιας σχο­λι­κής μονάδας μόνο αν τα κρού­σματα ξεπε­ρά­σουν το 50% συν ένα, όλα συνη­γο­ρούν ότι οι αγια­σμοί δεν αρκούν για να πάει καλά η χρονιά. Χτύπησε το πρώτο κου­δούνι, αλλά να μη χτυ­πή­σει συνα­γερ­μός. Άνοιξαν τα σχολεία. Αλλά να μην κλεί­σουν. Να μην αντι­κα­τα­στα­θούν για ακόμη μια χρονιά οι σχο­λι­κές αίθου­σες από παιδικά δωμάτια με απο­μα­κρυ­σμέ­νους υπο­λο­γι­στές.