Μια συγγνώμη

Πολλά γρά­φτη­καν και ει­πώ­θη­καν, σχε­τι­κά με την δυ­σκο­λία του μα­θή­μα­τος της Φυ­σι­κής. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η κα­ταγ­γε­λία της Ελ­λη­νι­κής Εται­ρεί­ας Φυ­σι­κής, σύμ­φω­να με την οποία «φέτος οι εξε­τά­σεις Φυ­σι­κής κα­τέ­λη­ξαν σε εξε­τά­σεις αντο­χής, με θέ­μα­τα τε­χνη­τά κα­τα­σκευα­σμέ­να και υπερ­βο­λι­κά φορ­τω­μέ­να με μα­θη­μα­τι­κές πρά­ξεις που δεν ανα­δει­κνύ­ουν τις έν­νοιες και την ομορ­φιά της Φυ­σι­κής». Στο ίδιο πνεύ­μα, αλλά με το βλέμ­μα τρυ­φε­ρά στραμ­μέ­νο προς τους άμεσα εν­δια­φε­ρό­με­νους, αυ­τούς που δο­κι­μά­ζο­νται στα πα­ρά­λο­γα -όπως φαί­νε­ται- απαι­τη­τι­κά αυτά θέ­μα­τα, ο κα­θη­γη­τής του Λυ­κεί­ου Κε­ρα­μειών Κε­φαλ­λο­νιάς και συγ­γρα­φέ­ας κ. Ηλίας Του­μα­σά­τος, δη­μο­σί­ευ­σε χθες στον προ­σω­πι­κό του λο­γα­ρια­σμό στο Facebook σχό­λιο, το οποίο συ­νο­ψί­ζε­ται σε μία ει­λι­κρι­νή συ­γνώ­μη. Ένα μικρό από­σπα­σμα:

«Στε­νο­χω­ριέ­μαι αφά­ντα­στα όταν βλέπω παι­διά να βγαί­νουν από τις αί­θου­σες των Πα­νελ­λα­δι­κών Εξε­τά­σε­ων με δά­κρυα στα μάτια. Όχι, δεν είναι οι μα­θη­τές που δεν προ­ε­τοι­μά­στη­καν καλά. Είναι οι μα­θη­τές και οι μα­θή­τριες που σ’ όλη τους τη σχο­λι­κή ζωή προ­σπά­θη­σαν να είναι συ­νε­πείς, που διά­βα­σαν πολύ και δια­πι­στώ­νουν ότι για κά­ποιους “υψη­λούς νόες” του Υπουρ­γεί­ου που βά­ζουν τα θέ­μα­τα, η προ­σπά­θειά τους δεν είναι αρ­κε­τή. Σή­με­ρα τα θέ­μα­τα της Φυ­σι­κής ήταν 8 σε­λί­δες! Τα θέ­μα­τα, όχι οι απα­ντή­σεις. Προ­χθές τα Mαθη­μα­τι­κά δεν πα­λεύ­ο­νταν. Ιδιαί­τε­ρα οι μα­θη­τές των Θε­τι­κών Σπου­δών κάθε χρόνο δέ­χο­νται απί­στευ­τη πίεση, έχο­ντας να αντι­με­τω­πί­σουν με­γά­λη ύλη, άπει­ρες ασκή­σεις και τα… χού­για αυτών που εμπνέ­ο­νται τα θέ­μα­τα, για να απο­δεί­ξουν τι; Πόσο με­γά­λοι επι­στή­μο­νες είναι; Συ­γνώ­μη από όλους τους μα­θη­τές μου που τόσα χρό­νια δια­βά­ζουν, προ­σπα­θούν και αγω­νί­ζο­νται για κάτι κα­λύ­τε­ρο. Κι εμείς τους ρί­χνου­με σφα­λιά­ρες, σαν να τους λέμε “Γιατί διά­βα­ζες τόσα χρό­νια; Ας έγρα­φες κι εσύ ένα 5 – φοι­τη­τής θα ήσου­να πάλι. Γιατί να έχεις στό­χους;” Αλλά ξέ­χα­σα. Στη χώρα τούτη, η αρι­στεία είναι κακό πράγ­μα. Συ­γνώ­μη, λοι­πόν, παι­διά… Αλλά, ξέ­ρε­τε κάτι; Μην το βά­ζε­τε κάτω.  Η γνώση, η συ­νέ­πεια, η αξία δεν κρί­νο­νται μόνο από ένα γρα­πτό. Όταν έχεις μάθει να δου­λεύ­εις και να αγω­νί­ζε­σαι, η ζωή θα στο αντα­πο­δώ­σει. Ακόμα και στη χώρα αυτή, που μισεί την προ­σπά­θεια, που δε­κα­ε­τί­ες τώρα εξι­σώ­νει τα πάντα προς τα κάτω. Βάλτε πεί­σμα. Ακόμα και με μάτια δα­κρυ­σμέ­να, φι­λα­ρά­κι, μην ξε­χνάς να κοι­τάς ψηλά. Και μπρο­στά.»