Aλ. Mητρόπουλος: «Δεν υπάρχουν ευχάριστα νέα για τους συνταξιούχους»

Κύριε Μητρό­πουλε, η κρίση του κορω­νοϊού δημιούρ­γησε μια άνευ προη­γου­μέ­νου κατά­σταση στην αγορά εργα­σίας στην Ελλάδα. Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται η «επόμενη μέρα» μετά την καρα­ντίνα με δεδο­μένο ότι πολλές επι­χει­ρή­σεις (εμπο­ρικά κατα­στή­ματα, εστίαση κ.λπ.) είναι ακόμη κλειστά;

Με αυτά τα δεδο­μένα η ανεργία και η μερική απα­σχό­ληση θα εκτο­ξευ­θούν σε δυσθε­ώ­ρητα ύψη, τέτοια που δεν είχαμε ξαναδεί και τις χει­ρό­τε­ρες ημέρες της μνη­μο­νια­κής δεκα­ε­τίας.

Σε όλα τα κυρί­αρχα κράτη του κόσμου, σε όλες τις εποχές της νεω­τε­ρι­κό­τη­τας…, όταν οι οικο­νο­μίες βρί­σκο­νταν σε τέτοια ανα­γκα­στική παύση, τα κράτη, ως πρώτο άμεσο και απο­τε­λε­σμα­τικό μέτρο αντι­με­τώ­πι­σης της κρίσης, «έκοβαν χρήμα» και μοί­ρα­ζαν στους εργα­ζο­μέ­νους, τους ανέρ­γους και τους παρα­γω­γι­κούς φορείς. Έτσι η μεν παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία δια­τη­ρείτο σε ύφεση αλλά σε ζωή, οι δε εργα­ζό­με­νοι -όλοι οι πολίτες- επι­βί­ω­ναν και βρί­σκο­νταν με υγεία σε εργα­σιακή ετοι­μό­τητα.

Σήμερα όλα τα κυρί­αρχα κράτη επι­δί­δο­νται στην έκδοση και διανομή ρευστού χρή­μα­τος. Μόνο στην ΕΕ οι δια­δι­κα­σίες είναι πολύ­πλο­κες, βρα­δείες, υπό όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις και εξορ­κί­ζουν «στο πυρ το εξώ­τε­ρον» ακόμη και τις πιο άτολμες προ­σπά­θειες της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας να στη­ρί­ξει μερικώς τις οικο­νο­μίες με ρευστό χρήμα. Αυτό δείχνει ότι για άλλη μια φορά η ΕΕ δεν έχει δομηθεί κατάλ­ληλα για να αντι­με­τω­πί­σει απο­τε­λε­σμα­τικά και με ισότητα τέτοιες κρίσεις. Γι’αυτό και μετά την πάροδο της παν­δη­μίας, οι ανι­σό­τη­τες μεταξύ των κρατών-μελών θα είναι μεγα­λύ­τε­ρες.

Όσον αφορά τις προ­σπά­θειες της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, οι εισο­δη­μα­τι­κές ενι­σχύ­σεις προς εργαζόμενους-ανέργους, καθώς και οι φορολογικές-ασφαλιστικές διευ­κο­λύν­σεις προς τις επι­χει­ρή­σεις, είναι μεν προς τη σωστή κατεύ­θυνση, αλλά το κακό που έγινε δεν ανα­πλη­ρώ­νε­ται και φοβού­μαι ότι θα χαθούν πολλές παρα­γω­γι­κές μονάδες και πολλές θέσεις εργα­σίας, κάτι που θα είναι δύσκολο να απο­κα­τα­στα­θεί για πολλά επόμενα χρόνια.

Είναι αλήθεια ότι χάνο­νται χιλιά­δες θέσεις εργα­σίας από αυτή την κρίση. Τι πρέπει να κάνει η κυβέρ­νηση για να στη­ρί­ξει τις επι­χει­ρή­σεις και τους εργα­ζό­με­νους;

Ανα­φερ­θή­καμε παρα­πάνω και το επα­να­λαμ­βά­νουμε γιατί πολλοί στην πατρίδα μας -όχι τόσο οι πραγ­μα­τι­κοί ευρω­παϊ­στές αλλά κυρίως οι οπαδοί του λεγό­με­νου «βρυ­ξελ­λη­νι­κού πνεύ­μα­τος»-, όταν μεν πιε­ζό­μα­στε από τους δανει­στές για να ξεπου­λή­σουμε όσο-όσο ό,τι στοι­χείο έχει απο­μεί­νει από τον υλικό και άυλο πλούτο της πατρί­δας, λένε ότι είμαστε η τελευ­ταία Σοβιε­τία, ενώ τώρα που ζητάμε να υπάρξει μεγάλη ροή χρή­μα­τος, απα­ντούν ότι είμαστε καπι­τα­λι­στική χώρα κι έτσι δου­λεύει ο καπι­τα­λι­σμός.

Αλλά οι μήτρες του καπι­τα­λι­σμού, όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασί­λειο κ.ά., κόβουν τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δολάρια και λίρες και τα δια­νέ­μουν σε όλες τις επι­χει­ρή­σεις και σε όλους τους εργα­ζο­μέ­νους για να συντη­ρή­σουν την παρα­γω­γική δομή και τις οικο­γέ­νειες των εργα­ζο­μέ­νων και επαγ­γελ­μα­τιών, ώστε να είναι έτοιμοι για εργασία, όταν ανα­κάμ­ψει η παρα­γω­γική δρα­στη­ριό­τητα, όπως είπαμε παρα­πάνω.

Η Ελλάδα από μόνη της δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγ­ματα, ούτε άλλωστε και άλλες μεγάλες -ιδρυτικές της ΕΕ- χώρες όπως η Ιταλία. Για την Ιταλία δια­βά­ζουμε αυτές τις ημέρες ότι το μεγα­λύ­τερο τμήμα του πολι­τι­κού συστή­μα­τος και των βιο­μη­χά­νων πιέζει την κυβέρ­νηση για γρή­γο­ρες και φτηνές χρη­μα­το­δο­τή­σεις (όχι δανεικά δηλαδή), αλλιώς θα τεθεί θέμα παρα­μο­νής στην ΕΕ.

Τέτοια οριακά διλήμ­ματα δεν πρέπει να τίθε­νται στην ΕΕ και γι’αυτό πρέπει η Γερ­μα­νία και η σφαίρα επιρ­ροής της, που κυριαρ­χούν στην ΕΕ και κανο­ναρ­χούν τα σχετικά μέτρα, να αντι­λη­φθούν ότι είμαστε σε έκτακτη περίοδο που απαιτεί πρω­τί­στως γεν­ναίες και απε­λευ­θε­ρω­μέ­νες χρηματοδοτήσεις-επιδοτήσεις.

Αν συμβεί αυτό, τότε και η Ελλάδα θα μπο­ρέ­σει να στη­ρί­ξει όπως πρέπει τις επι­χει­ρή­σεις και τους εργα­ζο­μέ­νους, χωρίς τα αντί­στοιχα ποσά να επι­βα­ρύ­νουν το ήδη πολύ υψηλό δημόσιο χρέος, για το οποίο ο ISM και τα άλλα όργανα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι είναι μεσο­πρό­θε­σμα… βιώσιμο. Δεν ήταν δηλαδή βιώσιμο το υπερ­διο­γκω­μένο 116% του ΑΕΠ, με το οποίο μπήκαμε στα Μνη­μό­νια το 2010, αλλά είναι βιώσιμο το 181% που σε λίγο θα ξεπε­ρά­σει τα 200%!!

Ο μεγάλος «ασθενής» θα είναι φέτος ο του­ρι­σμός. Κι εκεί η απώλεια θέσεων εργα­σίας είναι τερά­στια. Τι πρέπει να γίνει, κατά την εκτί­μησή σας;

Ας μην κοιτάμε μόνο περι­στα­σιακά το «σύμ­πτωμα» αλλά ας εμβα­θύ­νουμε στα αίτια της ασθέ­νειας. Είναι βέβαιο και έχει γίνει παγκό­σμια συνεί­δηση ότι η χώρα μας -και ιδιαί­τερα το όμορφο νησί σας και η ευρύ­τερη περιοχή- προ­σελ­κύ­ουν χιλιά­δες του­ρί­στες, εδώ και δεκα­ε­τίες. Ο κλάδος αυτός πλήτ­τε­ται κυρίως από την απα­γό­ρευση των συγκοι­νω­νιών και των μετα­κι­νή­σεων, αλλά και από τη διστα­κτι­κό­τητα των ίδιων των του­ρι­στών. Η κατα­στροφή είναι σχεδόν απόλυτη. Γι’αυτό η συντή­ρησή του «εν ετοι­μό­τητι» με χρη­μα­το­δο­τι­κές και άλλες «ενέσεις» είναι πρώ­τι­στο καθήκον της Πολι­τείας. Στον τομέα άλλωστε αυτόν ήδη έχει παρα­τη­ρη­θεί η μη πρό­σληψη εκα­το­ντά­δων χιλιά­δων εργα­ζο­μέ­νων, όπως έδειξε η «Εργάνη» για τον μήνα Μάρτιο και Απρίλιο 2020. Αν μάλιστα τα του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα δεν συντη­ρη­θούν, τότε η απώλεια των θέσεων εργα­σίας θα είναι ορι­στική. Στον τομέα αυτόν πρέπει να κατευ­θυν­θεί μεγάλο κονδύλι των επι­χει­ρή­σεων.

Αυτό όμως το «πάθημα» πρέπει να γίνει επι­τέ­λους μάθημα για τις επό­με­νες ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις.

Ο του­ρι­σμός απο­κλή­θηκε (και όχι αδι­καιο­λό­γητα), με μια ιδιαί­τερη «εκβαρ­βα­ρι­σμένη» διά­λε­κτο, ως «η βαριά βιο­μη­χα­νία της πατρί­δας μας». Παράλ­ληλα όμως παρα­με­λή­θη­καν άλλοι σπου­δαίοι και απα­ραί­τη­τοι κλάδοι της οικο­νο­μίας που σε περιό­δους ευη­με­ρίας, αλλά πολύ περισ­σό­τερο σε περιό­δους κρίσης, συντη­ρούν τους λαούς και τις κοι­νω­νίες. Υπο­βαθ­μί­στηκε και απο­δε­κα­τί­στηκε η βιο­μη­χα­νική παρα­γωγή. Εξα­φα­νί­στη­καν τα παλιά παρα­δο­σιακά επαγ­γέλ­ματα. Οι οικο­νο­μικά αδύ­να­μες μετα­ποι­η­τι­κές και τυπο­ποι­η­τι­κές τού πρω­το­γε­νούς τομέα βιο­τε­χνίες έσβησαν με την επέλαση των ξένων αλυ­σί­δων πολυ­κα­τα­στη­μά­των. Και κυρίως η πρω­το­γε­νής παρα­γωγή της γεωρ­γίας, της κτη­νο­τρο­φίας, της αλιείας κ.λπ. διαρκώς φθίνουν, έτσι που η προ 35ετίας και πλέον αυτάρ­κης σε τέτοια προ­ϊ­ό­ντα χώρα μας να ανα­γκά­ζε­ται σήμερα να εισάγει το μεγα­λύ­τερο μέρος για τη δια­τροφή του πλη­θυ­σμού. Αυτό, υπό οποια­δή­ποτε εκδοχή, δεν είναι ισορ­ρο­πη­μένη ανά­πτυξη!

Αν λοιπόν βγαίνει ένα συμπέ­ρα­σμα, ένα μεγάλο δίδαγμα, από την παρούσα κρίση είναι ότι όλοι οι τομείς της παρα­γω­γι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας πρέπει να ανα­πτυ­χθούν κατάλ­ληλα και ταχύρ­ρυθμα ώστε, είτε με διαρ­κείς κρίσεις, είτε με περιό­δους ομα­λό­τη­τας, ο ελλη­νι­κός λαός να έχει εξα­σφα­λί­σει την ομαλή διε­ξα­γωγή τής οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής του ζωής.

Η μονο­μέ­ρεια και η επο­χι­κό­τητα της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης οδηγούν σε ανι­σορ­ρο­πία, αυτές σε πολύ­πλευρη εξάρ­τηση και παύεις πλέον να είσαι κυρί­αρ­χος της χώρας σου. Δεν πρέπει να ξανάρ­θουμε στο σημείο όπου, όταν στα­μα­τή­σουν οι κάνου­λες του του­ρι­σμού, η Ελλάδα θα χρε­ο­κο­πή­σει για άλλη μια φορά και δεν θα μπορεί να θρέψει τα παιδιά της.

Τι γίνεται με τα ανα­δρο­μικά των συντα­ξιού­χων; Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται η κατά­σταση;

Τα νέα είναι δυσά­ρε­στα. Ο υπουρ­γός Εργα­σίας ζήτησε από το ΣτΕ την επα­νά­ληψη της ίδιας πιλο­τι­κής δίκης για τις περι­κο­πές των συντά­ξεων του 2012, που ο ίδιος είχε επι­βά­λει με δικό του νόμο και είχαν κριθεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές με τις υπ’ αριθ. 2287-2290/2015 απο­φά­σεις ΟλΣτΕ.

Με το ίδιο πραγ­μα­τικό και νομικό ζήτημα δεν γίνο­νται νέες πιλο­τι­κές δίκες. Η δεύτερη αυτή αίτησή του, ενώ έπρεπε να απορ­ρι­φθεί από το προ­ε­δρείο του ΣτΕ καθόσον αφού υπήρχε νομικό και πραγ­μα­τικό δεδι­κα­σμένο (πιλο­τική δίκη γαρ), έγινε δεκτή και ορί­στηκε δικά­σι­μος για τις 10-1-2020, πάλι ενώπιον της Ολο­μέ­λειας, με Πρόεδρο στη σχετική δίκη την νυν Πρόεδρο της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας.

Προ­φα­νώς η κυβέρ­νηση απέ­βλεψε σε αλλαγή συσχε­τι­σμών εντός του ΣτΕ, που θα οδη­γούσε σε ανα­τροπή της δικής του από­φα­σης του 2015, η οποία είχε δικαιώ­σει τους συντα­ξιού­χους. Η διά­κριση των λει­τουρ­γιών δεν θα επέ­τρεπε κάτι τέτοιο. Όμως η εκτε­λε­στική λει­τουρ­γία δεν παύει τις προ­σπά­θειες, με τις κατάλ­λη­λες επι­λο­γές και τις δικο­νο­μι­κές αλχη­μείες, να οδηγεί τις συντε­ταγ­μέ­νες λει­τουρ­γίες σε «συνή­χηση». Αυτό απο­δυ­να­μώ­νει το Κοι­νω­νικό Κράτος Δικαίου και ασφαλώς τα θεμέλια του Συντάγ­μα­τος.

Αλλά οι Έλληνες, με την εμπει­ρία των Μνη­μο­νίων, την απο­γο­ή­τευση, την αδια­φο­ρία και την ηττο­πά­θεια που τους ενέ­πνευ­σαν ακόμη και κάποτε ελπι­δο­φό­ρες πολι­τι­κές δυνά­μεις, δεν δίνουν ιδιαί­τερη προσοχή σε αυτές τις θεσμι­κές εκπτώ­σεις.

Έτσι διαρ­ρέ­ε­ται σε δημο­σιο­γρα­φι­κούς κύκλους ότι το ΣτΕ θα ανα­θε­ω­ρή­σει τις προη­γού­με­νες απο­φά­σεις του 2015 και θα χορη­γή­σει ανα­δρο­μικά μόνο δέκα (10) μηνών (Ιούνιος 2015-Μάιος 2016) και μόνο σε όσους ελά­χι­στους είχαν ασκήσει αγωγές. Έτσι βλέπετε ότι επέρ­χε­ται πλήρης μνη­μο­νιακή επα­να­φορά, τη στιγμή που όλοι είχαν ανα­γά­γει την επι­στροφή των παρα­νό­μως παρα­κρα­τη­θέ­ντων ως την κεντρική προ­ε­κλο­γική τους σημαία.