Να το δούμε

Στις γαλ­λι­κές εκλο­γές, η αποχή βγήκε δεύ­τε­ρο κόμμα, ελά­χι­στα κάτω από τον νι­κη­τή του πρώ­του γύρου, Εμα­νου­έλ Μα­κρόν. Τα επί­ση­μα στοι­χεία δί­νουν το πο­σο­στό απο­χής στο 26,31%. τέσ­σε­ρις μο­νά­δες με­γα­λύ­τε­ρο από το 22,2% του πρώ­του γύρου των προη­γού­με­νων προ­ε­δρι­κών εκλο­γών, το 2017. Εν μέσω των πολύ σο­βα­ρών κρί­σε­ων που δια­νύ­ει ο πλα­νή­της, θα πε­ρί­με­νε κά­ποιος/α το εν­δια­φέ­ρον του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος να αυ­ξη­θεί. Συ­νέ­βη το αντί­θε­το, Πρέ­πει να μι­λή­σου­με για την αποχή, αλλά και την απο­πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση. Να μι­λή­σου­με έγκαι­ρα, γιατί έρ­χε­ται η δική μας σειρά στην Ελ­λά­δα, με τις επό­με­νες εκλο­γές να απέ­χουν το πολύ έναν χρόνο και κάτι ψιλά. Να μην ακού­σου­με τη  φράση το «εγώ δεν ασχο­λού­μαι», γιατί η πο­λι­τι­κή, η οι­κο­νο­μία, η κοι­νω­νία, ασχο­λού­νται μαζί σου. Οι συ­νέ­πειες μας αφο­ρούν και θα συ­νε­χί­σουν να μας αφο­ρούν, είτε συμ­με­τέ­χου­με είτε όχι, είτε το θέ­λου­με είτε όχι. Είναι επο­μέ­νως πολύ βο­λι­κό γι’ αυ­τούς που ορί­ζουν τις τύχες μας, να μην ακού­γο­νται, να μην γρά­φο­νται και να μην εκ­φρά­ζο­νται οι φωνές μας, να θε­ω­ρού­με πώς ότι είναι να έρθει είναι θέ­σφα­το και νο­μο­τε­λεια­κό.